«Υπάρχει δρόμος που φαίνεται σωστός στον άνθρωπο, το τέλος του όμως οδηγεί στον θάνατο.»
Παροιμίες 14:12
Όχι, δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι στον Θεό - και αυτή η αλήθεια, αν και ενοχλεί, είναι τελικά η πιο απελευθερωτική είδηση που μπορεί να ακούσει ένας κουρασμένος άνθρωπος. Ακούγεται ευγενικό και ταπεινό να λέμε ότι κάθε θρησκεία ανεβαίνει το ίδιο βουνό από διαφορετική πλαγιά. Ωστόσο, πίσω από αυτή την ωραία εικόνα κρύβεται μια υπόσχεση που κανείς δεν μπορεί να τηρήσει.
Το ζήτημα δεν είναι αν θα φτάσουμε στον Θεό, αλλά σε ποιον Θεό νομίζουμε ότι πηγαίνουμε. Επειδή αν ο Θεός είναι πραγματικά άγιος και εμείς πραγματικά ένοχοι, τότε το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση, αλλά η αμαρτία. Και κανένα ανθρώπινο μονοπάτι, όσο ειλικρινές κι αν είναι, δεν γεφυρώνει αυτό το χάσμα μόνο του.
Συνεπώς, σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί η ιδέα ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι στον Θεό μάς γοητεύει, γιατί καταρρέει μπροστά στην αγιότητα του Θεού, και γιατί ο ένας δρόμος που άνοιξε ο Χριστός δεν είναι στενοκεφαλιά, αλλά χάρη.
Γιατί ακούγονται τόσο ελκυστικοί οι πολλοί δρόμοι στον Θεό
Πρώτον, η ιδέα μάς απαλλάσσει από κάθε αμηχανία. Αν όλες οι θρησκείες οδηγούν στον ίδιο προορισμό, τότε κανείς δεν χρειάζεται να αλλάξει, κανείς δεν έχει άδικο, και η πίστη γίνεται θέμα γούστου. Είναι μια λύση που κολακεύει την εποχή μας, γιατί υπόσχεται ανεκτικότητα χωρίς κανένα τίμημα.
Δεύτερον, ο θρησκευτικός πλουραλισμός μάς γλιτώνει από το πιο άβολο θέμα: την ενοχή. Πράγματι, αν δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος Θεός με συγκεκριμένο θέλημα, τότε δεν υπάρχει και κανείς απέναντι στον οποίο φταίμε. Ωστόσο η συνείδησή μας ξέρει καλύτερα. Όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως είμαστε εντάξει, μέσα μας υπάρχει μια φωνή που επιμένει ότι κάτι χρωστάμε. Γι' αυτό η υπόσχεση ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι στον Θεό μοιάζει ανακουφιστική: μας απαλλάσσει, φαινομενικά, από το βάρος.
Εδώ ακριβώς είναι η παγίδα. Ένας δρόμος μπορεί να φαίνεται σωστός και βολικός, και ταυτόχρονα να οδηγεί κατευθείαν στο χάος (Παροιμίες 14:12). Η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός στον λαό Του δεν ήταν τυχαία: ζητάει αποκλειστικότητα, όχι επειδή είναι ζηλόφθονος τύραννος, αλλά επειδή Εκείνος μόνος είναι αληθινός (Έξοδος 20:3). Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι αν θα λατρέψουμε κάτι, αλλά αν θα λατρέψουμε τον αληθινό Θεό ή ένα είδωλο της φαντασίας μας.
Η αγιότητα του Θεού: γιατί δεν Τον πλησιάζουμε όπως μας βολεύει
Η Γραφή δεν περιγράφει έναν αόριστο, χαλαρό Θεό που δέχεται τα πάντα. Περιγράφει Έναν τόσο άγιο, που τα ίδια τα αγγέλια καλύπτουν το πρόσωπό τους μπροστά Του (Ησαΐας 6:3). Η αγιότητα του Θεού δεν είναι μια λεπτομέρεια του χαρακτήρα Του. Είναι το βάθρο στο οποίο στέκεται κάθε άλλη ιδιότητά Του, και μας λέει ότι δεν μπορούμε να Τον πλησιάσουμε όπως μας κατεβαίνει.
Στο βιβλίο Λευιτικό συναντάμε μια σκηνή που μας ξενίζει. Δύο νεαροί ιερείς, οι γιοι του Ααρών, πλησιάζουν τον Θεό με τον δικό τους τρόπο, με «ξένη φωτιά» που δεν είχε ζητήσει Εκείνος, και πεθαίνουν επιτόπου (Λευιτικό 10:2). Μας φαίνεται σκληρό. Όμως το μήνυμα είναι σαφές: το λάθος τους δεν ήταν ότι ήρθαν στον λάθος θεό, αλλά ότι ήρθαν με λάθος τρόπο στον αληθινό. Δεν είναι, λοιπόν, κάθε δρόμος προς τον Θεό εξίσου αποδεκτός.
Γιατί μας αφορά αυτό; Επειδή το πρόβλημα δεν είναι μόνο «εκεί», στους αρχαίους ιερείς. Είναι και μέσα μας. Πράγματι, όλοι έχουμε αμαρτήσει και υστερούμε από τη δόξα του Θεού (Ρωμαίους 3:23). Αν λοιπόν Εκείνος είναι τέλεια άγιος και εμείς πραγματικά ένοχοι, τότε η ιδέα ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι στον Θεό και ότι μπορούμε να εμφανιστούμε μπροστά Του με όποιον τρόπο διαλέξουμε δεν είναι ταπεινότητα. Αντίθετα, είναι αφέλεια.
Ο μοναδικός δρόμος του Χριστού: όχι στενοκεφαλιά, αλλά λύση
Αν το πρόβλημα είναι η ενοχή μας μπροστά σε έναν άγιο Θεό, τότε η λύση δεν μπορεί να είναι «προσπάθησε λίγο πιο πολύ» ή «διάλεξε όποια θρησκεία σου ταιριάζει». Η λύση πρέπει να έρθει από έξω, από Κάποιον που μπορεί να καλύψει το χρέος. Γι' αυτό ο Ιησούς δεν είπε ότι δείχνει έναν δρόμο, αλλά ότι είναι ο δρόμος (Ιωάννης 14:6).
Πολλοί ακούν αυτή τη δήλωση και την εκλαμβάνουν ως αλαζονεία. Στην πραγματικότητα όμως είναι η μόνη ειλικρινής απάντηση σε ένα αδιέξοδο. Αν υπήρχε κι άλλος τρόπος να σωθεί ο άνθρωπος, ο σταυρός θα ήταν περιττός. Όμως οι μαθητές διακήρυξαν με τόλμη ότι δεν υπάρχει σωτηρία μέσω κανενός άλλου (Πράξεις 4:12). Δεν το είπαν για να αποκλείσουν, αλλά για να δείξουν πού υπάρχει πραγματική ελπίδα.
Επιπλέον, η Γραφή εξηγεί και τον λόγο: ανάμεσα στον άγιο Θεό και στον ένοχο άνθρωπο χρειάζεται μεσίτης, και αυτός είναι ένας, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός (Α' Τιμόθεο 2:5). Δεν είναι λοιπόν ο ένας δρόμος ένας περιορισμός που μας στερεί επιλογές. Αντίθετα, είναι μια γέφυρα εκεί που εμείς δεν μπορούσαμε να χτίσουμε καμία. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα στον μοναδικό δρόμο του Χριστού και στα μονοπάτια που υπόσχονται οι θρησκείες. Αν θέλεις να εμβαθύνεις στο πώς η Γραφή απαντά στα μεγάλα ερωτήματα της πίστης, δες τα μαθήματα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Γιατί ο ένας δρόμος στον Θεό είναι καλύτερη είδηση από τους πολλούς
Εδώ η αλήθεια γίνεται χάρη. Επειδή ο Χριστός πλήρωσε με το αίμα Του, δεν χρειάζεται πια να τρέμουμε για το αν θα γίνουμε δεκτοί. Μπορούμε να εισέλθουμε στην παρουσία του Θεού με θάρρος, με παρρησία (Εβραίους 10:19). Αυτό που για τους ιερείς του Λευιτικού ήταν θανάσιμα επικίνδυνο, για όποιον έρχεται μέσω του Χριστού γίνεται ανοιχτή πόρτα.
Σκέψου τι σημαίνει αυτό πρακτικά. Δεν χρειάζεται να καταπνίγεις την ενοχή σου λέγοντας ψέματα στον εαυτό σου ότι δεν υπάρχει. Αρκεί να την ομολογήσεις. Όταν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, Εκείνος είναι πιστός και δίκαιος και μας τις συγχωρεί (Α' Ιωάννου 1:9). Δηλαδή το βάρος που κουβαλάμε δεν χρειάζεται να το κρύψουμε πίσω από μια θολή πνευματικότητα. Μπορεί να φύγει.
Γι' αυτό η πρόσκληση είναι επείγουσα και ζεστή συνάμα: ζήτησε τον Κύριο όσο μπορεί να βρεθεί, φώναξέ Τον όσο είναι κοντά (Ησαΐας 55:6). Όποιος πιστεύει στον Υιό έχει αιώνια ζωή, ενώ όποιος Τον αρνείται μένει κάτω από την οργή (Ιωάννης 3:36). Ωστόσο, αυτό δεν είναι απειλή για να μας φοβίσει, αλλά αγάπη που μας λέει την αλήθεια όσο υπάρχει χρόνος. Ο ένας δρόμος δεν είναι κλειστή πύλη. Είναι η μόνη που πραγματικά ανοίγει.
Βασικά σημεία
- 01Η ιδέα ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι στον Θεό ακούγεται ανεκτική, όμως αγνοεί το αληθινό πρόβλημα: όχι την απόσταση, αλλά την ενοχή μας μπροστά σε έναν άγιο Θεό.
- 02Η αγιότητα του Θεού σημαίνει ότι δεν Τον πλησιάζουμε όπως μας βολεύει· το λάθος δεν είναι πάντα ο λάθος θεός, αλλά ο λάθος τρόπος προς τον αληθινό.
- 03Ο μοναδικός δρόμος του Χριστού δεν είναι στενοκεφαλιά αλλά λύση: Εκείνος είναι ο μεσίτης που γεφυρώνει το χάσμα που εμείς δεν μπορούσαμε.
- 04Επειδή ο Χριστός πλήρωσε για εμάς, η ενοχή δεν χρειάζεται να καταπνιγεί αλλά να ομολογηθεί· ο ένας δρόμος είναι τελικά η πιο ελπιδοφόρα είδηση, όχι κλειστή πόρτα.