«Ως πότε, Κύριε; Θα με ξεχνάς για πάντα; Ως πότε θα κρύβεις το πρόσωπό σου από μένα;»
Ψαλμοί 13:1
Ναι, μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Θεό - ακόμη και τις ώρες που σιωπά και ο πόνος μένει αναπάντητος. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: αυτή η απάντηση δεν ακούγεται πάντοτε εύκολη. Όταν προσευχόμαστε και ο ουρανός μοιάζει κλειστός, όταν Εκείνος που λέει ότι μας αγαπά φαίνεται να στέκεται μακριά, γεννιέται μέσα μας ένα ύπουλο ψέμα: «Αφού δεν επενέβη τότε, γιατί να Τον εμπιστευτώ τώρα;»
Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα ψέματα που ψιθυρίζει ο πειρασμός στην καρδιά του ανθρώπου. Δεν λέει ευθέως ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Λέει κάτι πιο διαβρωτικό: ότι ο Θεός υπάρχει, αλλά δεν είναι πραγματικά με το μέρος σου. Επιπλέον, μοιάζει τόσο λογικό, επειδή στηρίζεται σε κάτι αληθινό - τον πραγματικό μας πόνο.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί το ψέμα αυτό είναι τόσο ελκυστικό, γιατί τελικά είναι λάθος και επικίνδυνο, και τι λέει η Γραφή για την καλοσύνη του Θεού μέσα στον πόνο. Πράγματι, θα ανακαλύψουμε ότι η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν στηρίζεται στο πόσο καλά μας πάνε τα πράγματα, αλλά στο ποιος είναι Εκείνος και στις υποσχέσεις που έδωσε. Επομένως, η πραγματική ερώτηση δεν είναι «τι μας συμβαίνει» αλλά «ποιον εμπιστευτούμε».
Γιατί ακούγεται λογικό το ψέμα ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Θεό
Το ψέμα δεν θα είχε δύναμη αν ήταν ολοφάνερα ανόητο. Αντίθετα, ακούγεται λογικό ακριβώς επειδή πατάει πάνω σε πραγματικό πόνο. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που κακοποιήθηκε ως παιδί ρωτά: «Αν με άφησε τότε, γιατί να πιστέψω ότι είναι μαζί μου τώρα;» Δεν είναι μια θεωρητική ένσταση - είναι μια πληγή που ματώνει.
Η ίδια η Γραφή δεν φοβάται αυτή την ένταση. Ο Δαβίδ, ο άνθρωπος «κατά την καρδίαν του Θεού», φωνάζει με αγωνία γιατί ο Θεός μοιάζει να τον έχει ξεχάσει (Ψαλμοί 13:1). Δηλαδή, η Βίβλος δεν μας ζητά να προσποιηθούμε ότι δεν πονάμε. Μας δίνει λόγια για να εκφράσουμε τον πόνο μας μέσα στην παρουσία του Θεού, όχι μακριά από Αυτόν.
Ωστόσο, εδώ ακριβώς κρύβεται η παγίδα. Επειδή ο πόνος είναι αληθινός, νομίζουμε ότι και το συμπέρασμα είναι αληθινό. Όμως ένα γνήσιο συναίσθημα δεν αποδεικνύει ένα σωστό συμπέρασμα. Μπορεί να νιώθω εγκαταλειμμένος και ταυτόχρονα να μην είμαι. Το ψέμα παίρνει τον πραγματικό μας πόνο και βγάζει από αυτόν ένα ψεύτικο συμπέρασμα για τον χαρακτήρα του Θεού.
Το επικίνδυνο λάθος: να μετράμε την αγάπη Του από τις περιστάσεις
Το βαθύτερο λάθος του ψέματος είναι ότι χρησιμοποιεί λάθος μέτρο. Δηλαδή, μετράει την αγάπη του Θεού με βάση τις περιστάσεις μας, λες και η καλοσύνη Του εξαρτάται από το αν αυτή τη στιγμή τα πράγματα πάνε όπως θέλουμε. Όμως η αγάπη Του δεν μετριέται από τις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε, αλλά από τις υποσχέσεις Του.
Γιατί είναι τόσο επικίνδυνο αυτό; Επειδή προϋποθέτει ότι ο τρόπος σκέψης μας είναι ο μόνος σωστός. Στην ουσία απαιτούμε από έναν άπειρο Θεό να ενεργεί ακριβώς όπως θα ενεργούσε ένας πεπερασμένος άνθρωπος στη θέση Του. Όμως ο Θεός μάς προειδοποιεί ξεκάθαρα ότι οι σκέψεις και οι δρόμοι Του είναι ασύγκριτα ανώτεροι από τους δικούς μας (Ησαΐας 55:8) (Ησαΐας 55:9).
Συνεπώς, η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν είναι αφέλεια αλλά ταπείνωση. Σημαίνει να παραδεχόμαστε ότι δεν βλέπουμε όλη την εικόνα και να στηριζόμαστε σ' Εκείνον που τη βλέπει (Παροιμίες 3:5) (Παροιμίες 3:6). Όταν Τον αναγνωρίζουμε σε όλους μας τους δρόμους, ακόμη και στους πιο σκοτεινούς, Εκείνος υπόσχεται να κατευθύνει τα βήματά μας, ακόμη κι όταν εμείς δεν διακρίνουμε πού οδηγούν.
Γιατί μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Θεό: ο Ιησούς δείχνει την καρδιά του Πατέρα
Πώς ξεφεύγουμε από το ψέμα; Όχι λύνοντας πρώτα κάθε γρίφο του πόνου, αλλά κοιτάζοντας το πρόσωπο του Ιησού. Ο Λούθηρος έλεγε ότι, μπροστά στα μυστήρια του «κρυμμένου Θεού», πρέπει να τρέχουμε στον Χριστό. Πράγματι, αυτό έχει νόημα μόνο επειδή ο Πατέρας και ο Υιός είναι ένα: στον Ιησού ο Θεός φανερώθηκε με τρόπο που μπορούμε να καταλάβουμε. Έτσι, όταν κοιτάμε τον Ιησού, μαθαίνουμε να εμπιστευτούμε ξανά τον Πατέρα.
Γι' αυτό, την πιο σκοτεινή νύχτα πριν τον σταυρό, ο Ιησούς δεν είπε στους μαθητές Του «βρείτε μια θεωρητική απάντηση στον πόνο». Τους είπε να εμπιστευτούν την καρδιά Του. Τους υποσχέθηκε ότι ετοιμάζει τόπο γι' αυτούς και ότι θα ξαναέρθει (Ιωάννης 14:1) (Ιωάννης 14:2). Η εμπιστοσύνη, λοιπόν, δεν είναι τυφλό άλμα στο κενό. Είναι στήριξη σε Κάποιον που γνωρίζουμε.
Αυτό αλλάζει τα πάντα. Όταν ξέρουμε ποιος είναι ο Ιησούς, μπορούμε να κρατηθούμε από Αυτόν ακόμη κι όταν οι πράξεις Του μας μπερδεύουν. Ο Παύλος ήταν τόσο σίγουρος γι' αυτό, ώστε δήλωσε με βεβαιότητα ότι τίποτα στο σύμπαν δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού (Ρωμαίους 8:38) (Ρωμαίους 8:39). Η αγάπη αυτή δεν στηρίζεται στις περιστάσεις μας, γι' αυτό και καμία περίσταση δεν μπορεί να τη σπάσει.
Εμπιστοσύνη στον Θεό μέσα στον πόνο: η απάντηση δίνεται στην αιωνιότητα
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: η Γραφή δεν υπόσχεται ότι θα κατανοήσουμε εδώ και τώρα κάθε λόγο του πόνου. Πολλά μυστήρια μένουν ανοιχτά σε αυτή τη ζωή. Όμως η Βίβλος μάς δίνει κάτι ισχυρότερο από μια εξήγηση: μας δίνει μια προοπτική. Ο Παύλος, που έζησε φυλακίσεις και βασανιστήρια, ζυγίζει τον σημερινό πόνο απέναντι στη μέλλουσα δόξα και τον βρίσκει ασύγκριτα ελαφρύτερο (Ρωμαίους 8:18).
Δηλαδή, ο πόνος μας είναι αληθινός, αλλά δεν είναι η τελευταία λέξη. Είναι, όπως λέει ο Παύλος, μια «προσωρινή και ελαφριά θλίψη» που εργάζεται για κάτι αιώνιο, αρκεί να μην προσηλωνόμαστε σε αυτά που βλέπουμε αλλά σε αυτά που δεν βλέπουμε (Β' Κορινθίους 4:17) (Β' Κορινθίους 4:18). Τα ορατά είναι πρόσκαιρα. Αντίθετα, τα αόρατα είναι αιώνια. Συνεπώς, αυτή η αλλαγή οπτικής δεν ακυρώνει το δάκρυ, αλλά του δίνει νόημα.
Όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, μέσα από τη φυλακή, άρχισε να αμφιβάλλει αν ο Ιησούς ήταν όντως ο Μεσσίας, ο Χριστός δεν τον επέπληξε. Του υπενθύμισε όμως κάτι κρίσιμο: μακάριος είναι εκείνος που δεν σκανδαλίζεται από τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός εκπληρώνει το έργο Του (Ματθαίος 11:6). Συχνά δεν αμφιβάλλουμε επειδή ο Θεός απέτυχε, αλλά επειδή παρεξηγήσαμε τον χρόνο και τον τρόπο των υποσχέσεών Του.
Η καλοσύνη του Θεού: γεύσου και δες ότι αξίζει την εμπιστοσύνη σου
Πώς, λοιπόν, μεγαλώνει αυτή η εμπιστοσύνη; Όχι αφηρημένα, αλλά μέσα από σχέση. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε τον Θεό, τόσο πιο εύκολα μπορούμε να Τον εμπιστευτούμε, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε τι κάνει. Εξάλλου, η Γραφή δεν μας καλεί απλώς να συμφωνήσουμε με μια ιδέα, αλλά να δοκιμάσουμε την καλοσύνη του Θεού στην πράξη (Ψαλμοί 34:8).
Και η καλοσύνη αυτή ανανεώνεται κάθε μέρα. Ακόμη και ο προφήτης Ιερεμίας, μέσα στα ερείπια της Ιερουσαλήμ, βρήκε λόγο ελπίδας: το έλεος του Κυρίου δεν τελειώνει, οι οικτιρμοί Του είναι καινούργιοι κάθε πρωί (Θρήνοι 3:22) (Θρήνοι 3:23). Δηλαδή, ακόμη και στη μεγαλύτερη καταστροφή, υπάρχει ένα έδαφος κάτω από τα πόδια μας που δεν υποχωρεί: η πιστότητα του Θεού.
Τέλος, η ιστορία δεν τελειώνει στον πόνο. Ο απόστολος Ιωάννης είδε σε όραμα το πλήθος του ουρανού να υμνεί τον Θεό, διακηρύσσοντας ότι οι κρίσεις Του είναι αληθινές και δίκαιες (Αποκάλυψη 19:1). Είναι Παρασκευή τώρα, αλλά η Κυριακή έρχεται σίγουρα. Γι' αυτό η απάντηση στο αρχικό ερώτημα παραμένει σταθερή: ναι, μπορούμε να Τον εμπιστευτούμε. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε αυτή την αλήθεια, μια προσεκτική μελέτη της Γραφής, όπως προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, στερεώνει την εμπιστοσύνη μας σε γερά θεμέλια.
Βασικά σημεία
- 01Το ψέμα ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Θεό ακούγεται λογικό επειδή πατάει σε πραγματικό πόνο, όμως ένα αληθινό συναίσθημα δεν αποδεικνύει ένα σωστό συμπέρασμα.
- 02Η αγάπη του Θεού δεν μετριέται από τις περιστάσεις μας αλλά από τις υποσχέσεις Του. Οι δρόμοι Του είναι ανώτεροι από τους δικούς μας.
- 03Στον Ιησού βλέπουμε την καρδιά του Πατέρα. Επειδή Τον γνωρίζουμε, εμπιστευόμαστε τον Θεό στον πόνο, ακόμη κι όταν οι πράξεις Του μας μπερδεύουν.
- 04Η καλοσύνη του Θεού ανανεώνεται κάθε πρωί. Είναι Παρασκευή τώρα, αλλά η Κυριακή έρχεται σίγουρα - ναι, μπορούμε να Τον εμπιστευτούμε.