Πίστη στη δοκιμασία: αν η καρδιά σου λέει «φύγε», δεν είσαι αδύναμος

I.Όταν ο πόνος έρχεται μαζί με ενοχή

Ίσως αναγνωρίζεις αυτή τη διπλή ταλαιπωρία. Από τη μία υπάρχει η αρρώστια, η απώλεια, η μοναξιά ή το βάρος που σε λυγίζει. Από την άλλη υπάρχει μια εσωτερική κατηγορία: «Αν είχα αρκετή πίστη, δεν θα ένιωθα έτσι· αν ήμουν πιο δυνατός, δεν θα ήθελα να το βάλω στα πόδια». Έτσι ο πόνος διπλασιάζεται, γιατί στη σωματική ή ψυχική δοκιμασία προστίθεται και η ντροπή.

Ωστόσο η Γραφή δεν μιλάει ποτέ με αυτό το ύφος προς τους τσακισμένους. Αντίθετα, ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζεται κοντά σε εκείνους που νιώθουν ότι δεν αντέχουν άλλο, όχι μακριά τους. Δηλαδή ο Κύριος δεν περιμένει να σταθείς όρθιος για να σε πλησιάσει· σε πλησιάζει ακριβώς εκεί που έχεις γονατίσει. (Ψαλμοί 34:18)

Επομένως η αίσθηση ότι «δεν αντέχω» δεν είναι απόδειξη απιστίας. Ο απόστολος Παύλος, ένας από τους πιο πιστούς ανθρώπους που έζησαν ποτέ, περιγράφει τη ζωή του με λέξεις που μυρίζουν εξάντληση και πίεση από παντού, και όμως όχι απελπισία. (Β' Κορινθίους 4:8) Συνεπώς το να πιέζεσαι ασφυκτικά δεν σε βγάζει έξω από την πίστη· σε τοποθετεί ακριβώς στον δρόμο που περπάτησαν οι μάρτυρες και οι απόστολοι.

II.Ο Μπάνιαν και η ελευθερία να φύγεις ή να μείνεις

Ο Τζον Μπάνιαν ήξερε τη δοκιμασία από μέσα. Πράγματι, έμεινε στη φυλακή δώδεκα χρόνια επειδή αρνήθηκε να σταματήσει να κηρύττει, και εκεί έγραψε μερικά από τα πιο πολύτιμα βιβλία της εκκλησίας. Όταν λοιπόν ένας τέτοιος άνθρωπος μιλάει για το αν πρέπει να αντέξεις ή να υποχωρήσεις, αξίζει να σκύψουμε και να ακούσουμε προσεκτικά.

Ο Μπάνιαν γράφει κάτι που σκανδαλίζει ευχάριστα: «Κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου. Αν η καρδιά σου λέει φύγε, φύγε· αν η καρδιά σου λέει στάσου, στάσου. Τα πάντα, αρκεί να μην αρνηθείς την αλήθεια». Με άλλα λόγια, και η φυγή και η σταθερότητα μπορούν να είναι εξίσου πιστές μπροστά στον Θεό, ανάλογα με την κλήση και το έργο Του μέσα στην καρδιά σου.

Για να μην το πάρει κανείς ως δικαιολογία, ο Μπάνιαν στηρίζεται στην ίδια τη Γραφή. Ο Μωυσής έφυγε, αλλά και ο Μωυσής στάθηκε σταθερός. Έπειτα ο Δαβίδ έφυγε, αλλά και ο Δαβίδ στάθηκε. Ακόμα και ο Χριστός κάποτε αποσύρθηκε και κάποτε στάθηκε μέχρι τέλους. Πράγματι, ο Κύριος είχε πει στους μαθητές Του να φεύγουν από πόλη σε πόλη όταν τους καταδιώκουν. (Ματθαίος 10:23)

Υπάρχει όμως ένας όρος που ξεχωρίζει την πιστή φυγή από τη δειλία. «Μη φεύγεις από σκέτο φόβο», λέει ο Μπάνιαν, «αλλά μόνο όταν ο Θεός το ορίζει και ανοίγει μια πόρτα». Έτσι το ερώτημα δεν είναι «πόσο ηρωικός φαίνομαι;» αλλά «πού με οδηγεί ο Θεός τώρα;». Αφού λοιπόν αυτό κρίνεται μπροστά στον Κύριο, ο πάσχων ελευθερώνεται από το να συγκρίνεται διαρκώς με ήρωες.

III.Πίστη στη δοκιμασία: ζωή με εμπιστοσύνη στον αόρατο Θεό

Πίσω από όλη αυτή την ελευθερία στέκει μια βαθύτερη πεποίθηση. Ο Μπάνιαν περιγράφει τον πιστό ως κάποιον που «ζει με εμπιστοσύνη στον αόρατο Θεό». Η ζωή του δεν ήταν χτισμένη στην άμμο· φύτρωσε σαν μεγάλο δέντρο πάνω στον βράχο της αλήθειας ότι ολόκληρος ο πόνος του στέκει κάτω από την κυριαρχία του Θεού.

Αυτή είναι ακριβώς η πίστη που τίμησε ο Μωυσής. Δηλαδή άφησε την Αίγυπτο και άντεξε όχι επειδή έβλεπε λύση, αλλά επειδή έβλεπε Εκείνον που είναι αόρατος. (Εβραίους 11:27) Η αντοχή του δεν ήταν αυτοσχέδια γενναιότητα· ήταν καρπός του να κρατά τα μάτια του καρφωμένα σε Κάποιον που οι άλλοι δεν έβλεπαν. Έτσι και η δική σου πίστη στη δοκιμασία δεν μετριέται από το πόσο δυνατός φαίνεσαι, αλλά από το ποιον κοιτάς.

Γι' αυτό και η Γραφή μάς καλεί όχι σε ηρωική αυτάρκεια αλλά σε ταπεινή εμπιστοσύνη. Όταν ταπεινωνόμαστε κάτω από το παντοδύναμο χέρι του Θεού, δεν παραιτούμαστε· εναποθέτουμε το βάρος εκεί που αντέχεται. Επιπλέον ο Μπάνιαν ομολογεί ότι μέσα στη φυλακή κατάλαβε τον λόγο του Θεού όσο ποτέ άλλοτε. Η ίδια η δοκιμασία τού άνοιξε τη Γραφή και του φανέρωσε τον Χριστό πιο αληθινά από κάθε ήρεμη μέρα.

Πράγματι, ο ίδιος ο ψαλμωδός το είχε γράψει αιώνες πριν: το να ταπεινωθεί κανείς αποδείχθηκε τελικά καλό, γιατί έτσι έμαθε τα διατάγματα του Θεού. (Ψαλμοί 119:71) Συνεπώς ο πόνος δεν είναι πάντα τιμωρία· πολλές φορές είναι το χωράφι όπου ο Θεός φυτεύει την πιο βαθιά γνώση Του. Όπως σημειώνει και η σχολή ερμηνείας της Γραφής Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, ο χειμώνας της ψυχής συχνά προετοιμάζει τον καρπό που η άνοιξη δεν θα έδινε ποτέ.

IV.Πρακτική ανάσα όταν δεν ξέρεις αν να φύγεις ή να μείνεις

Πώς μεταφράζονται όλα αυτά σε μια μέρα που είναι πραγματικά αβάσταχτη; Πρώτον, πάρε την άδεια που σου δίνει ο Μπάνιαν: το να σκέφτεσαι «δεν αντέχω άλλο» δεν είναι αμαρτία ούτε αποτυχία. Η ερώτηση «να φύγω ή να μείνω;» δεν σε κάνει λιγότερο πιστό· αντίθετα, σε φέρνει απλώς μπροστά στον Θεό, εκεί που πρέπει να κρίνεται.

Δεύτερον, μετάφερε το βάρος σε Εκείνον που σε καλεί. Ο Χριστός δεν λέει «προσπάθησε πιο σκληρά»· λέει «έλα σ' εμένα και θα σε αναπαύσω». (Ματθαίος 11:28) Επομένως, αντί να μετράς τις δυνάμεις σου, έλα όπως είσαι, κουρασμένος και φορτωμένος. Η ανάπαυση που υπόσχεται δεν είναι έπαθλο για τους δυνατούς· είναι δώρο για τους εξαντλημένους.

Τρίτον, μην αφήσεις τον φόβο να έχει τον τελευταίο λόγο. Όταν ο τρόμος σε κυριεύει, έχεις ένα μέρος να τον πας: τον ίδιο τον Θεό. Όπως ο Χριστιανός στην «Οδοιπορία του Προσκυνητή» θυμήθηκε ότι κρατούσε στον κόρφο του ένα κλειδί που λεγόταν Υπόσχεση και άνοιγε κάθε κλειδαριά του Κάστρου της Αμφιβολίας, έτσι κι εσύ κουβαλάς μέσα σου τις υποσχέσεις του Θεού. Δηλαδή ο πόνος δεν ακυρώνει την ελπίδα· την κάνει πιο απαραίτητη.

Τέλος, θυμήσου ότι ένας γνήσιος πιστός μπορεί να περάσει από βαθύ σκοτάδι χωρίς να πάψει να ανήκει στον Θεό. Η χάρη που σε κρατά δεν εξαρτάται από τη δική σου δύναμη εκείνη τη στιγμή, αλλά από τη δική Του πιστότητα. Γι' αυτό, είτε φύγεις είτε μείνεις, αν δεν αρνηθείς την αλήθεια, στέκεσαι ακόμα μέσα στην αγάπη Του.

V.Πίστη στη δοκιμασία: γιατί ο πόνος δεν σε βγάζει από το θέλημα Θεού

Ίσως ο μεγαλύτερος φόβος είναι αυτός: «Μήπως, επειδή υποφέρω τόσο, έχω χάσει τον δρόμο του Θεού;». Ωστόσο η Γραφή δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση. Ο πόνος του παιδιού του Θεού δεν είναι ένδειξη ότι ο Θεός το εγκατέλειψε· αντίθετα, είναι το πεδίο όπου Εκείνος εργάζεται για το καλό του.

Πράγματι, ο Παύλος μάς διαβεβαιώνει ότι όλα συνεργούν για το καλό εκείνων που αγαπούν τον Θεό. (Ρωμαίους 8:28) Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόνος είναι καλός από μόνος του· σημαίνει ότι το χέρι που τον επιτρέπει είναι αρκετά σοφό και αρκετά καλό ώστε να μην αφήσει τίποτα να πάει χαμένο. Έτσι η δοκιμασία σου δεν είναι εκτός ελέγχου· εξάλλου βρίσκεται μέσα σε ένα σχέδιο αγάπης.

Γι' αυτό ο Μπάνιαν παρακαλούσε τους αναγνώστες του να μη νιώθουν εγκαταλειμμένοι ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους όταν τους φορτώνεται βαρύς σταυρός. Όχι από τον Θεό, γιατί δεν κάνει τίποτα χωρίς λόγο. Όχι από τους ανθρώπους, γιατί ακόμα κι αυτοί μπορούν να γίνουν, εν αγνοία τους, εργαλεία στο χέρι Του για το καλό σου. Συνεπώς το θέλημα Θεού στη θλίψη δεν είναι να σε καταστρέψει, αλλά να σε σμιλέψει.