«Εκείνοι που σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν με αγαλλίαση.»
Ψαλμοί 126:5
Η αναμονή στον έρωτα είναι από τα πιο επώδυνα πράγματα που θα ζήσεις ως νέος. Αγαπάς κάποιον, ή λαχταράς να αγαπήσεις, κι όμως η μόνη απάντηση που παίρνεις από τον Θεό μοιάζει να είναι ένα ξερό «περίμενε». Η καρδιά σου φλέγεται, ο χρόνος κυλάει, και αναρωτιέσαι αν αυτή η σιωπή είναι τιμωρία. Δεν είναι. Είναι ο τόπος όπου ο Θεός κάνει το πιο βαθύ Του έργο μέσα σου.
Πολλοί νομίζουν ότι η αναμονή είναι χαμένος χρόνος, ένα κενό ανάμεσα στο τώρα και στην ευτυχία. Ωστόσο η Ελίζαμπεθ Έλιοτ, που περίμενε πέντε ολόκληρα χρόνια τον Τζιμ προτού παντρευτούν, το είδε αλλιώς. Δηλαδή έμαθε ότι μέσα στα δάκρυα της αναμονής ο Θεός σπέρνει κάτι που θερίζεις αργότερα με χαρά. Ο πόνος σου, λοιπόν, δεν πάει χαμένος.
Σε τούτο το άρθρο θα δούμε, αρχικά, γιατί η αναμονή δεν είναι τιμωρία αλλά σπορά. Έπειτα, τι σημαίνει να παραδίδεις τους πόθους σου στον Θεό. Τέλος, πώς η ίδια η μοναξιά γίνεται κρυφός αγιασμός. Όχι με ηθικολογίες ή ντροπή, αλλά με χάρη, κατανόηση και αληθινή ελπίδα.
Η αναμονή στον έρωτα δεν είναι τιμωρία αλλά σπορά
Όταν περιμένεις στον έρωτα και πονάς, ο πειρασμός λέει: «Ο Θεός σε ξέχασε. Σε τιμωρεί. Όλοι προχωρούν εκτός από σένα.» Ωστόσο η Γραφή ζωγραφίζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Δηλαδή τα δάκρυά σου δεν είναι απόδειξη εγκατάλειψης. Αντίθετα, είναι σπόρος που πέφτει στη γη και περιμένει τη σοδειά.
Δες πώς το λέει ο Ψαλμωδός. Εκείνοι που σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν με αγαλλίαση (Ψαλμοί 126:5). Πρόσεξε όμως κάτι. Δεν λέει «αν» σπείρεις με δάκρυα, αλλά «όταν». Συνεπώς ο πόνος της αναμονής δεν είναι παρέκκλιση από τον δρόμο. Είναι ο ίδιος ο δρόμος που οδηγεί στη χαρά.
Υπάρχει μάλιστα μια υπόσχεση που πρέπει να τη χαράξεις. Όποιος βγαίνει κλαίγοντας, κρατώντας τον πολύτιμο σπόρο, θα γυρίσει με αγαλλίαση κουβαλώντας τα δεμάτια του (Ψαλμοί 126:6). Δηλαδή τα δάκρυα έρχονται πρώτα, η χαρά δεύτερη. Επομένως, αν αυτή τη στιγμή κλαις, δεν είσαι έξω από το σχέδιο του Θεού. Είσαι ακριβώς μέσα στην καρδιά του.
Σπέρνοντας με δάκρυα: η ιστορία της Έλιοτ και του Τζιμ
Η Ελίζαμπεθ θυμόταν ένα συγκεκριμένο πρωινό του 1952 στο Εκουαδόρ. Μόλις είχε χαράξει, κι ο Τζιμ Έλιοτ έφευγε για να μπει στη ζούγκλα. Αγαπιόνταν τέσσερα χρόνια και ακόμη δεν είχαν αρραβωνιαστεί, γιατί είχαν παραδώσει τα πάντα στο θέλημα του Θεού. Κι Εκείνος δεν τους έδινε άλλη απάντηση παρά μόνο: «Περιμένετε ακόμη.»
Θα τον ξανάβλεπε; Θα παντρεύονταν ποτέ; Έκλαιγε τόσο πικρά εκείνο το πρωί, ώστε η σπιτονοικοκυρά της την άκουσε και μπήκε στο δωμάτιο. Δηλαδή ο πόνος της δεν ήταν θεωρητικός. Ήταν αληθινός, σαρκικός, ίδιος με τον δικό σου. Ωστόσο, μέσα από αυτόν τον πόνο, η Έλιοτ ανακάλυψε κάτι ανέλπιστο.
Έγραψε ότι η παράδοση των ερωτικών λαχταρών της καρδιάς μάς φέρνει ίσως πιο κοντά στην κατανόηση του σταυρού από κάθε άλλο πράγμα. Δηλαδή στον πόνο της αναμονής γνωρίζουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας των παθημάτων του Χριστού (Φιλιππησίους 3:10). Επομένως, κάθε δάκρυ που χύνεις τώρα δεν σε απομακρύνει από τον Θεό. Αντίθετα, σε καλεί μέσα σε μια βαθύτερη οικειότητα μαζί Του.
Η παράδοση των πόθων: να δίνεις τον έλεγχο, όχι να σβήνεις την επιθυμία
Ένας άντρας ρώτησε κάποτε την Έλιοτ: «Μπορώ να εμπιστεύομαι τον Θεό και ταυτόχρονα να λαχταρώ αυτό το υπέροχο κορίτσι;» Η απάντησή της ήταν αφοπλιστική. Βεβαίως μπορείς. Η παράδοση των πόθων δεν σημαίνει ότι οι επιθυμίες σου εξαφανίζονται. Σημαίνει ότι παύουν να σε κυβερνούν.
Δηλαδή το να παραδίνεσαι σημαίνει να δίνεις εκούσια σε κάποιον άλλον τον έλεγχο αυτής της λαχτάρας. Δεν αρνείσαι ότι πεινάς για αγάπη. Αντίθετα, βάζεις αυτή την πείνα στα χέρια Εκείνου που ξέρει καλύτερα από σένα τι σε χορταίνει. Ο Ιησούς το είπε ωμά: όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει, μα όποιος τη χάσει για χάρη Του θα τη βρει (Ματθαίος 16:25).
Αυτό ακούγεται τρομακτικό, το ξέρω. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει μια υπόσχεση που κρατάει την καρδιά όρθια μέσα στη θύελλα. Ο Χριστός είπε ότι στον κόσμο θα έχουμε θλίψη, αλλά να έχουμε θάρρος, γιατί Εκείνος νίκησε τον κόσμο (Ιωάννης 16:33). Επομένως η παράδοση των πόθων δεν είναι παραίτηση. Είναι εμπιστοσύνη σε Κάποιον που ήδη κέρδισε τη μάχη.
Μοναξιά και αγνότητα: ο κρυφός αγιασμός που δεν τον βλέπει κανείς
«Είναι δυνατόν να εμπιστεύομαι τόσο τον Θεό, ώστε να μη νιώθω πια μόνος;» ρώτησε κάποιος την Έλιοτ. Η ειλικρινής της απάντηση ήταν: ίσως όχι ακόμη. Δηλαδή για τους περισσότερους από εμάς η μοναξιά κρύβει μαθήματα που δεν μαθαίνονται αλλιώς. Κι αυτό, λέει, είναι καλό για εμάς εξαιτίας ενός κρυφού αγιασμού.
Σκέψου το έτσι. Οι μάχες, η μοναξιά, η ανυπομονησία - όλα υπηρετούν αυτόν τον αόρατο αγιασμό. Η μοναξιά και η αγνότητα δεν είναι δύο εχθροί που σε βασανίζουν τυχαία. Αντίθετα, είναι το αμόνι πάνω στο οποίο ο Θεός σφυρηλατεί έναν άνθρωπο που θα μπορεί να αγαπήσει αληθινά, χωρίς να αρπάζει.
Ο Παύλος, γράφοντας για τις δικές του πιέσεις, είπε κάτι που φωτίζει τα πάντα. Όλα γίνονται για χάρη μας, ώστε η χάρη να ξεχειλίσει σε ευχαριστία και δόξα του Θεού (Β' Κορινθίους 4:15). Δηλαδή ο Θεός δεν αφήνει απλώς τις μάχες σου να συμβαίνουν. Τις στέλνει, με σκοπό. Συνεπώς η σημερινή σου μοναξιά δεν είναι κενό. Είναι εργαστήρι όπου χτίζεται κάτι πολύτιμο.
Το θέλημα Θεού γεμίζει την καρδιά πιο πολύ από κάθε άνθρωπο
Εδώ είναι η ρίζα όλης της πάλης. Η λαχτάρα για ανθρώπινη αγάπη είναι ισχυρή, αλλά υπάρχει μια ακόμη ισχυρότερη: η αγάπη του Θεού. Ωστόσο λίγοι το βλέπουν αυτό καθαρά, προτού δοκιμάσουν πολλές άλλες πηγές. Γι' αυτό ο Θεός μάς προειδοποιεί τόσο τρυφερά.
Άκου τι λέει μέσω του Ιερεμία. Ο λαός Του έκανε δύο κακά: εγκατέλειψε Εκείνον, την πηγή του ζωντανού νερού, και έσκαψε για τον εαυτό του στέρνες ραγισμένες που δεν κρατούν νερό (Ιερεμίας 2:13). Δηλαδή όταν ζητάς από έναν άνθρωπο να σε γεμίσει εντελώς, του ζητάς κάτι που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει. Επομένως καμία ανθρώπινη σχέση δεν αντέχει αυτό το βάρος.
Θυμήσου τη γυναίκα στο πηγάδι, που ήξερε την εσωτερική της κενότητα. Συνάντησε Εκείνον που μόνος μπορούσε να γεμίσει την καρδιά της. Ο Ιησούς της υποσχέθηκε ότι το νερό που δίνει γίνεται μέσα της πηγή που αναβλύζει σε ζωή αιώνια (Ιωάννης 4:14). Δηλαδή το θέλημα του Θεού δεν είναι να σε στερήσει. Είναι να σε γεμίσει με κάτι που κανένας έρωτας δεν φτάνει.
Πώς να ζήσεις την αναμονή στον έρωτα χωρίς να συντριβείς
Πώς λοιπόν προχωράς στον έρωτα, όταν η καρδιά σου φλέγεται και ο Θεός λέει «περίμενε»; Αρχικά, σταμάτα να μετράς την αξία σου από το αν κάποιος σε διάλεξε. Έπειτα, πάρε τα δάκρυα και την ανυπομονησία σου και βάλ' τα κάθε μέρα μπροστά στον Θεό. Δηλαδή μην πολεμάς τα ερωτικά σου συναισθήματα, αλλά παρ' τα στα πόδια Του.
Δες πώς το λέει ο Ψαλμωδός. Αναπαύσου στον Κύριο και πρόσμενέ Τον· μην αγανακτείς γι' αυτόν που ευημερεί στον δρόμο του (Ψαλμοί 37:7). Πρόσεξε τη σειρά. Πρώτα η ανάπαυση, ύστερα η αναμονή. Συνεπώς η αναμονή στον έρωτα δεν είναι σφιγμένα δόντια. Είναι χαλάρωμα στην αγκαλιά Εκείνου που ξέρει τι κάνει.
Και υπάρχει μια υπόσχεση που τη χρειάζεσαι. Όταν βρίσκεις τη χαρά σου στον Κύριο, Εκείνος σου δίνει τα αιτήματα της καρδιάς σου (Ψαλμοί 37:4). Πρώτα όμως αλλάζει η ίδια η καρδιά σου, ώστε να ζητάει το σωστό. Αν έχεις ήδη πέσει ή υποχωρήσει κάπου, μην ακούσεις τη φωνή της ντροπής. Η ίδια χάρη που σε κράτησε ως τώρα σε περιμένει και αύριο. Μάθε περισσότερα για τη βιβλική στάση απέναντι στην αναμονή και την αγνότητα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, και άσε το μέλλον σου στα χέρια Εκείνου που γνώριζε το τέλος από την αρχή.
Βασικά σημεία
- 01Η αναμονή στον έρωτα δεν είναι τιμωρία αλλά σπορά: όποιος σπέρνει με δάκρυα θερίζει με αγαλλίαση, και ο πόνος σου δεν πάει χαμένος.
- 02Η παράδοση των πόθων δεν σβήνει την επιθυμία· δίνει στον Θεό τον έλεγχό της, ώστε να μη σε κυβερνά πια αλλά να σε οδηγεί.
- 03Η μοναξιά και η αγνότητα είναι το αμόνι του κρυφού αγιασμού: ο Θεός στέλνει τις μάχες σου με σκοπό, για να χτίσει μέσα σου κάτι πολύτιμο.
- 04Καμία ανθρώπινη σχέση δεν αντέχει το βάρος να σε γεμίσει εντελώς· μόνο το θέλημα Θεού και η παρουσία Του χορταίνουν την πιο βαθιά σου δίψα.
- 05Αν έχεις πέσει ή κουραστεί στην αναμονή, η απάντηση δεν είναι η ντροπή αλλά η χάρη: η ίδια χάρη σε περιμένει κάθε καινούριο πρωί.