«Ησύχασε μπροστά στον Κύριο και περίμενέ τον με υπομονή· μην αγανακτείς γι' αυτόν που ευημερεί στον δρόμο του, για τον άνθρωπο που στήνει πονηρά σχέδια.»
Ψαλμοί 37:7
Η αναμονή στον έρωτα είναι από τις πιο σιωπηλές δοκιμασίες που μπορεί να ζήσει κανείς. Δεν φαίνεται απ' έξω, δεν την καταλαβαίνουν οι άλλοι, κι όμως σε τρώει από μέσα κάθε φορά που ένας ακόμα φίλος παντρεύεται, κάθε φορά που γυρνάς σπίτι σ' ένα άδειο δωμάτιο. Νιώθεις ότι ξεμένεις από χρόνο, ότι ο κόσμος προχωράει κι εσύ μένεις πίσω.
Αν αυτό περιγράφει την καρδιά σου αυτή τη στιγμή, θέλω να ξέρεις πως δεν είσαι ούτε ελαττωματικός ούτε ξεχασμένος. Ωστόσο, υπάρχει μια αλήθεια που λίγοι θα σου πουν: η αναμονή δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι σχολείο. Κι αυτό το σχολείο δεν σου μαθαίνει να αρπάζεις την αγάπη, αλλά να εμπιστεύεσαι τον χρόνο του Θεού.
Παρακάτω θα γνωρίσεις την ιστορία ενός άντρα που πάλεψε δώδεκα ολόκληρα χρόνια να βρει μόνος του τη «σωστή». Όταν επιτέλους σταμάτησε να κυνηγάει, ανακάλυψε κάτι που άλλαξε τα πάντα. Επιπλέον, θα δούμε μαζί τι λέει η ίδια η Γραφή για την εμπιστοσύνη στον Θεό όταν περιμένεις.
Όταν το κυνήγι γίνεται βάσανο
Ο Τομ άρχισε να ψάχνει σύντροφο στα είκοσί του. Για έξι χρόνια το πάλεψε με τον δικό του τρόπο: πάντα σε εγρήγορση, πάντα παρατηρώντας, πάντα αναρωτώμενος «Είναι αυτή η σωστή; Να της μιλήσω τώρα;». Δεν ήταν άνθρωπος των μπαρ, αλλά ένα κομμάτι της προσοχής του ήταν μόνιμα στραμμένο στο κυνήγι.
Το αποτέλεσμα, όμως, δεν ήταν ευτυχία. Αντίθετα, ήταν άγχος, θυμός και πληγωμένες καρδιές - η δική του και των γυναικών που παρέσυρε σε ψεύτικες ελπίδες. Όσο πιο σφιχτά κρατούσε το τιμόνι, τόσο πιο πολύ τον κατέτρωγε ο φόβος ότι έχανε ευκαιρίες. Πράγματι, αυτή είναι η παγίδα στον έρωτα: όταν προσπαθείς να αρπάξεις την αγάπη με κάθε τρόπο, καταλήγεις άδειος και θυμωμένος.
Ίσως αναγνωρίζεις τον εαυτό σου εδώ. Το ασταμάτητο σκρολάρισμα, οι υπολογισμοί, η αίσθηση ότι αν δεν κινηθείς εσύ δεν θα κινηθεί κανείς. Ωστόσο, ο ψαλμωδός μάς θυμίζει μια εντελώς αντίθετη στάση καρδιάς: να ησυχάσουμε και να περιμένουμε τον Κύριο (Ψαλμοί 37:7), αντί να αγανακτούμε για όσους μοιάζουν να προχωρούν.
Η ανακούφιση της παράδοσης: ο χρόνος του Θεού
Κάποια στιγμή ο Τομ βρέθηκε σε μια κοινότητα πιστών και έγινε χριστιανός. Εκεί άκουσε κάτι που στην αρχή του φάνηκε τρελό: να αφήσει το κυνήγι, να παραδώσει το ζήτημα στον Θεό και να προσευχηθεί. Πράγματι, για έναν άνθρωπο που είχε μάθει να παίρνει τα πάντα στα χέρια του, αυτό έμοιαζε υπερβολικά παθητικό.
Κι όμως, η πρώτη του αντίδραση όταν το δοκίμασε ήταν μια βαθιά ανακούφιση. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια χαλάρωσε, αφήνοντας το βάρος στα χέρια Εκείνου. Κατάλαβε (Ψαλμοί 31:15) ότι οι καιροί του δεν ήταν στα δικά του χέρια αλλά στου Θεού. Δηλαδή, ο χρόνος του Θεού δεν ήταν εμπόδιο στην ευτυχία του - ήταν η προστασία της.
Αυτό είναι το παράδοξο της εμπιστοσύνης. Όταν σταματάς να σφίγγεις τη γροθιά, ανοίγει το χέρι σου για να λάβει. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν σημαίνει ότι παραιτείσαι από την επιθυμία σου· σημαίνει ότι την αποθέτεις σε χέρια πιο σοφά από τα δικά σου. Έτσι, ο ψαλμωδός μάς δείχνει πού πραγματικά κρέμεται η ελπίδα μας: όχι στις δικές μας κινήσεις, αλλά στον ίδιο τον Θεό (Ψαλμοί 62:5), που μένει η σιωπηλή μας ανάπαυση μέσα στην αναμονή.
Η αναμονή στον έρωτα ως σχολείο εμπιστοσύνης
Υπάρχει πιο σκληρό σχολείο από αυτό της αναμονής, ειδικά όταν οι πόθοι σου καίνε σαν φωτιά; Για παράδειγμα, μια κοπέλα έγραψε κάποτε ότι ένιωθε «άδεια, άδεια, άδεια» και απογοητευμένη από τον Θεό, επειδή Εκείνος αργούσε να κάνει κάτι. Ίσως έχεις πει κι εσύ τα ίδια λόγια μέσα σου.
Ωστόσο, η αναμονή χωρίς εμπιστοσύνη γίνεται πικρία. Το πραγματικό ερώτημα στον έρωτα δεν είναι «πότε;», αλλά «είναι καλός ο Θεός μου;». Αν πιστεύεις ότι είναι καλός και σοφός, τότε ακόμα και αυτό που σου κρατάει για λίγο είναι μέρος της αγάπης Του, όχι της αδιαφορίας Του. Συνεπώς, η αναμονή στον έρωτα γίνεται το μάθημα όπου μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι το πρόσωπο και όχι τον δρόμο.
Καταρχήν, η Γραφή υπόσχεται ότι αυτή η αναμονή ανανεώνει, δεν εξαντλεί (Ησαΐας 40:31). Έπειτα, μας καλεί να ενδυναμωθούμε αντί να καταρρεύσουμε (Ψαλμοί 27:14). Πράγματι, ο Θεός είναι αγαθός σ' εκείνους που τον προσμένουν (Θρήνοι 3:25) - όχι γιατί τους κρατάει σε αναμονή για τιμωρία, αλλά γιατί τους ετοιμάζει για κάτι καλύτερο.
Όταν η αναμονή πονάει: ο σταυρός της παράδοσης
Ας μη ρομαντικοποιήσουμε την αναμονή. Πράγματι, για τους περισσότερους από εμάς, το να περιμένουμε είναι μια μορφή πόνου - η δυσκολία να βάλεις στην άκρη τον εαυτό σου, ο φόβος για ανεκπλήρωτους πόθους, η σύγχυση από προσευχές που μοιάζουν αναπάντητες. Η σάρκα κλαίει και η καρδιά ραγίζει. Αυτό είναι αληθινή θλίψη και ο Θεός δεν την μπαζώνει.
Ωστόσο, εδώ ακριβώς ο Χριστός μάς καλεί να σηκώσουμε τον σταυρό μας (Λουκάς 9:23). Ο σταυρός σήμαινε πάντα την παράδοση του εαυτού - να αφήσεις το δικαίωμα πάνω στη ζωή σου. Επιπλέον, αυτό δεν το κάνουμε με τα δόντια σφιγμένα, αλλά με τα μάτια καρφωμένα στον Ιησού (Εβραίους 12:2), ο οποίος υπέφερε για τη χαρά που Τον περίμενε.
Μια αρραβωνιασμένη κοπέλα στην Ελλάδα έγραψε κάποτε ότι αυτή κι ο μνηστήρας της θα έπρεπε να περιμένουν τρία χρόνια για να παντρευτούν, ζώντας σε διαφορετικές πόλεις. Δεν αρνιόταν ότι ο χωρισμός πονούσε. Όμως είχε αποφασίσει κάτι απλό: «Η χάρη του Θεού φτάνει για κάθε μέρα». Έτσι, η αναμονή έγινε γι' αυτήν το γυμναστήριο της υπομονής που θα χρειαζόταν αργότερα μέσα στον γάμο.
Η αναμονή στον έρωτα φέρνει καρπό: πώς βρίσκεις σύντροφο με ειρήνη
Στα τριάντα δύο του ο Τομ είχε σχεδόν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα έμενε μόνος για πάντα. Ωστόσο, ακριβώς όταν σταμάτησε να κυνηγάει, ο Θεός του έδειξε μια νέα γυναίκα - επιφανειακά εντελώς «ακατάλληλη», δώδεκα χρόνια μικρότερη. Όταν εκείνος ένιωθε έτοιμος να παντρευτεί, εκείνη ήταν δεκατεσσάρων χρονών. Δεν θα μπορούσε να είχε γίνει νωρίτερα. Γι' αυτό έπρεπε να περιμένει.
Το σημαντικότερο μάθημα, είπε αργότερα, ήταν ότι ο χρόνος του Θεού ήταν πολύ καλύτερος από κάθε δικό του σχέδιο. Δηλαδή, δεν έχασε δώδεκα χρόνια· τα δώδεκα χρόνια ήταν η προετοιμασία. Όταν ζητάς πρώτα τη βασιλεία του Θεού (Ματθαίος 6:33), τα υπόλοιπα μπαίνουν στη θέση τους στον σωστό καιρό. Συνεπώς, το «να βρω σύντροφο» παύει να είναι εμμονή και η αναμονή στον έρωτα γίνεται προσδοκία με ειρήνη.
Πρακτικά, τι σημαίνει αυτό για σένα σήμερα; Σημαίνει να ζεις τη ζωή σου τώρα, αντί να την κρατάς σε αναμονή· να καλλιεργείς φιλίες, χαρακτήρα και πίστη· και να αποθέτεις την επιθυμία σου στον Θεό κάθε φορά που σε πιάνει ο φόβος. Όπως μας βεβαιώνει η Γραφή, ο Κύριος δεν στερεί κανένα αγαθό απ' όσους περπατούν με ακεραιότητα (Ψαλμοί 84:11). Η ευτυχία, τελικά, έρχεται σιωπηλά - ως καρπός της παράδοσης κι όχι του κυνηγιού. Αν θέλεις βαθύτερη μελέτη πάνω σ' αυτές τις αρχές, μπορείς να επισκεφθείς το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Βασικά σημεία
- 01Η αναμονή στον έρωτα δεν είναι χαμένος χρόνος αλλά σχολείο εμπιστοσύνης: όταν σταματάς να κυνηγάς, ανοίγεις το χέρι σου για να λάβεις.
- 02Ο χρόνος του Θεού είναι σχεδόν πάντα καλύτερος από τα δικά μας σχέδια· αυτό που μοιάζει καθυστέρηση είναι συχνά προετοιμασία.
- 03Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν καταργεί τον πόνο της αναμονής, αλλά τον μετατρέπει από πικρία σε ωρίμανση, με τα μάτια στραμμένα στον Ιησού.
- 04Για να βρω σύντροφο με ειρήνη, ζητάω πρώτα τη βασιλεία του Θεού και αποθέτω την επιθυμία μου σε χέρια πιο σοφά από τα δικά μου.