Η προσευχή ενός πατέρα: όταν ο Θεός φέρνει το ταίρι σου με τρόπους που δεν φαντάστηκες

I.Η πάλη της αναμονής και η σιωπηλή προσευχή ενός πατέρα

Αρχικά, ας ξεκινήσουμε από εκεί που πονάς. Η Φέιθ είχε γνωρίσει αρκετούς καλούς νέους, όμως τίποτα δεν προχωρούσε. Δηλαδή, κάποια στιγμή ένιωσε σαν «γεροντοκόρη» στα είκοσι δύο της, επειδή όλες οι φίλες της παντρεύονταν. Ίσως αναγνωρίζεις αυτό το συναίσθημα: τη σιωπηλή πανικοβολή ότι σε προσπερνά η ζωή.

Ωστόσο, μετά από μέρες πάλης με τον Θεό, η Φέιθ έφτασε σε ένα ξεκάθαρο σημείο. Είπε στον Θεό ότι, αν αυτό ήταν το θέλημά Του, δεχόταν να μείνει ανύπαντρη μέχρι το τέλος της ζωής της. «Και το εννοούσα στ' αλήθεια», έγραψε αργότερα. Αυτή η παράδοση δεν ήταν ήττα, αλλά απελευθέρωση.

Πράγματι, υπάρχει μια βαθιά διαφορά ανάμεσα στο να αρπάζεις απελπισμένα και στο να ανοίγεις τα χέρια σου. Όταν σταματάς να κυνηγάς, δεν τα παρατάς, αλλά εμπιστεύεσαι και ησυχάζεις μπροστά στον Κύριο (Ψαλμοί 37:7). Επιπλέον, αφήνεις χώρο για να δράσει Κάποιος σοφότερος από εσένα, και η υπομονή ολοκληρώνει το έργο της μέσα σου (Ιακώβου 1:4). Δες, λοιπόν, πώς η Γραφή μιλά γι' αυτήν την αναμονή.

II.Η προσευχή ενός πατέρα που γονάτιζε κάθε πρωί

Εδώ βρίσκεται η καρδιά της ιστορίας. Ένα καλοκαιρινό πρωινό, μετά την αποφοίτησή της, η Φέιθ είδε κάτι οικείο που όμως τη συγκίνησε: τον πατέρα της γονατισμένο, να προσεύχεται. Καθώς ετοιμαζόταν, ευχαρίστησε τον Θεό για έναν τέτοιο πατέρα και για το άγιο παράδειγμά του.

Εκείνη τη στιγμή ο πατέρας της ήρθε και της είπε κάτι σημαντικό: «Σήμερα σε έναν χρόνο θα είσαι μια ευτυχισμένη σύζυγος». Ωστόσο, δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν προφήτης ούτε ότι ο Θεός του το αποκάλυψε με όραμα. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος της προσευχής, που για χρόνια κουβαλούσε την κόρη του μπροστά στον Θεό. Επομένως, η προσευχή ενός πατέρα δεν χρειάζεται θεαματικά σημεία· χρειάζεται σταθερότητα.

Πράγματι, αυτή η εικόνα μάς θυμίζει την παρακαταθήκη ενός σοφού γονιού, που καλεί το παιδί να δεχτεί τα λόγια και τις εντολές του (Παροιμίες 2:1). Επιπλέον, όταν ένα παιδί φυλάει αυτή την παρακαταθήκη, καταλαβαίνει τον φόβο του Κυρίου και βρίσκει τη γνώση του Θεού (Παροιμίες 2:5). Δες, λοιπόν, πώς η Γραφή αποτυπώνει αυτό το πέρασμα της πίστης.

III.Εμπιστοσύνη στον χρόνο του Θεού, όχι στο δικό σου ρολόι

Ας μιλήσουμε τώρα για τον χρόνο. Η μεγαλύτερη μάχη ενός νέου στον έρωτα δεν είναι συνήθως με τον πειρασμό, αλλά με την ανυπομονησία. Δηλαδή, νιώθεις ότι ο Θεός αργεί, ότι το ρολόι Του δεν συμβαδίζει με το δικό σου. Επομένως, η εμπιστοσύνη στον χρόνο του Θεού σημαίνει να αφήνεις Εκείνον να ορίσει τη στιγμή.

Ωστόσο, η αναμονή δεν είναι παθητική. Η Φέιθ δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια· σπούδασε, υπηρέτησε, βοήθησε στη νέα Βιβλική σχολή. Επομένως, όταν εμπιστεύεσαι τον χρόνο του Θεού, συνεχίζεις να ζεις και να αναπτύσσεσαι, αντί να παγώνεις περιμένοντας. Έτσι, η χαρά σου δεν κρέμεται από το αν έρθει κάποιος.

Επιπλέον, υπάρχει μια όμορφη υπόσχεση εδώ: όταν η καρδιά σου χαίρεται πρώτα στον Θεό, Εκείνος δίνει τα αιτήματα της καρδιάς σου (Ψαλμοί 37:4). Ωστόσο, δεν σου υπόσχεται ότι θα πάρεις ό,τι ζητάς· σου ζητά να ελπίζεις σε Εκείνον μ' όλη σου την καρδιά (Παροιμίες 3:5). Δες, λοιπόν, τι λένε ο ψαλμωδός και ο σοφός.

IV.Ο ρόλος των γονιών στον έρωτα και ο σεβασμός σε αυτούς

Ας δούμε τώρα μια αλήθεια που ο κόσμος συχνά ξεχνά: ο ρόλος των γονιών στον έρωτα δεν είναι εμπόδιο, αλλά δώρο. Αρχικά, ο πατέρας της Φέιθ δεν επέβαλε τίποτα με το ζόρι. Όμως, όταν ήρθε ως ομιλητής στη σχολή, παρατήρησε ποιος ξεχώριζε για την κόρη του και βρήκε τρόπο να τον γνωρίσει καλύτερα.

Μάλιστα, αποχαιρετώντας, είπε ιδιαιτέρως στον Ντέιβ ότι ήταν ακριβώς από τους νέους που πάντα ήλπιζε να παντρευτεί τη Φέιθ. Ωστόσο, δεν χειραγώγησε κανέναν. Απλώς, ως πατέρας, ανέλαβε την ευθύνη να φροντίσει για το καλό του παιδιού του. Δηλαδή, αυτός είναι ο σωστός ρόλος των γονιών στον έρωτα: προστασία και ευλογία, όχι έλεγχος.

Αντίθετα, η Φέιθ τιμούσε τον πατέρα της, ζώντας την εντολή να τιμάς τον πατέρα και τη μητέρα σου (Έξοδος 20:12). Όταν αργότερα ο Ντέιβ ήθελε να παντρευτούν αμέσως, η μητέρα της ζήτησε να περιμένουν, και το ζευγάρι σεβάστηκε την επιθυμία της. Επομένως, ο σεβασμός στους δικούς σου δεν σε μικραίνει· σε χτίζει, γιατί η συνετή σύζυγος δίνεται από τον Κύριο (Παροιμίες 19:14).

V.Πώς ο Θεός φέρνει το ταίρι με τρόπους που δεν φαντάζεσαι

Φτάνουμε στο πιο ελπιδοφόρο σημείο. Δες πόσο απρόσμενα ενεργεί ο Θεός: η Φέιθ γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγό της την ώρα που καθάριζε τις τουαλέτες, φορώντας τα παλιά της ρούχα. «Δεν μου άρεσε καθόλου», έγραψε, «έδειχνα μάλλον άθλια». Όμως ακριβώς εκεί ο Θεός φέρνει το ταίρι, χωρίς σκηνικά και ρομαντικά φόντα.

Δηλαδή, δύο εβδομάδες νωρίτερα είχε παραδοθεί στον Θεό, δεχόμενη ακόμη και τη ζωή χωρίς γάμο. Λίγους μήνες αργότερα ήταν αρραβωνιασμένη, και σε λίγο παντρεμένη με τον Ντέιβ. Έτσι, η μικρή «προφητεία» του πατέρα της εκπληρώθηκε σχεδόν στον χρόνο. Πράγματι, ο Θεός χρησιμοποίησε ανθρώπους, καιρό και περιστάσεις για να φέρει δύο ζωές μαζί.

Επομένως, αν παλεύεις σήμερα με την απογοήτευση ή με ένα παρελθόν που σε βαραίνει, να ξέρεις ότι ο Θεός δεν εργάζεται μόνο σε τέλειες συνθήκες. Δηλαδή, δεν περιμένει να γίνεις τέλειος ούτε να σχεδιάσεις άψογα. Αντίθετα, εργάζεται μέσα από τη χάρη, γιατί όλα συνεργούν για το καλό σου όταν Τον αγαπάς (Ρωμαίους 8:28). Τέλος, όποιος βρίσκει σύντροφο βρίσκει κάτι καλό και λαμβάνει χάρη από τον Κύριο (Παροιμίες 18:22), αρκεί να αφήσεις Εκείνον να χτίσει το σπίτι σου (Ψαλμοί 127:1).

Θέλεις να εμβαθύνεις σε αυτές τις αρχές; Επιπλέον, μπορείς να αναζητήσεις καθοδήγηση και μαθήματα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η αναμονή και η εμπιστοσύνη στον Θεό φωτίζονται μέσα από τον λόγο Του.