«Φεύγε μακριά από τις νεανικές επιθυμίες και επιδίωκε τη δικαιοσύνη, την πίστη, την αγάπη, την ειρήνη, μαζί μ' εκείνους που επικαλούνται τον Κύριο με καθαρή καρδιά.»
Β' Τιμόθεο 2:22
Τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο δεν αποφασίζονται ποτέ τη στιγμή που η καρδιά σου χτυπάει δυνατά και το αίμα σου έχει πάρει φωτιά. Αντίθετα, αποφασίζονται πολύ νωρίτερα, με καθαρό μυαλό, όταν κανείς δεν σε πιέζει. Αν περιμένεις να τραβήξεις τη γραμμή την ώρα του πειρασμού, την έχεις ήδη χάσει.
Ίσως το έχεις ζήσει. Όλα ξεκίνησαν αθώα, μια κουβέντα, ένα άγγιγμα, μια βραδιά που δεν ήθελες να τελειώσει. Έπειτα, χωρίς να το καταλάβεις, η σχέση σε πήγε πολύ πιο μακριά απ' όσο σχεδίαζες. Δεν είσαι κακός άνθρωπος γι' αυτό. Αντίθετα, είσαι απλώς κάποιος που δεν είχε ορίσει τα όριά του από πριν. Ωστόσο, αυτό μπορεί ν' αλλάξει σήμερα.
Σε τούτο το άρθρο θα δούμε, αρχικά, γιατί οι αποφάσεις παίρνονται εκ των προτέρων. Έπειτα, πώς η πνευματική οικειότητα γλιστράει ύπουλα προς τη σωματική. Τέλος, ποιος παίρνει την πρωτοβουλία της εγκράτειας και πού βρίσκεις την ελπίδα αν έχεις ήδη σφάλει. Όχι με ηθικολογίες, αλλά με χάρη.
Γιατί τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο τραβιούνται από πριν
Στο μυθιστόρημα «Τζέιν Έιρ», η ηρωίδα στέκεται μπροστά στον πιο μεγάλο πειρασμό της ζωής της. Ο άντρας που αγαπάει την ικετεύει να μείνει. Η λογική της, τα ίδια της τα συναισθήματα, γίνονται προδότες και τη σπρώχνουν να υποχωρήσει. Κι όμως κρατιέται. Πώς; Με κάτι που η ίδια ονομάζει «αποφάσεις παρμένες εκ των προτέρων».
Άκουσε τα λόγια της, γιατί κρύβουν όλη τη σοφία. «Οι νόμοι και οι αρχές δεν είναι για τις ώρες χωρίς πειρασμό. Είναι ακριβώς για στιγμές σαν αυτή, όταν σώμα και ψυχή ξεσηκώνονται ενάντια στην αυστηρότητά τους.» Με άλλα λόγια, τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο δεν φτιάχνονται για τις εύκολες μέρες. Αντίθετα, φτιάχνονται για τη μέρα της φωτιάς.
Αυτό ακριβώς διδάσκει και η Γραφή. Δεν σου λέει «πάλεψε τον πειρασμό όταν έρθει», αλλά κάτι πιο ριζικό. «Φεύγε», λέει, μακριά από τις νεανικές επιθυμίες (Β' Τιμόθεο 2:22). Φεύγεις όμως μόνο αν ξέρεις από πριν πού είναι η πόρτα. Επομένως, οι αρχές που στήνεις σήμερα, με ήρεμο νου, είναι οι φρουροί που θα σε κρατήσουν όρθιο αύριο, όταν η αντίστασή σου θα δοκιμαστεί στ' αλήθεια.
Όταν η πνευματική οικειότητα γλιστράει προς τη σωματική
Εδώ βρίσκεται μια παγίδα που λίγοι περιμένουν. Ανάμεσα σε πιστούς, η οικειότητα μιας σχέσης ξεκινάει εκεί που κανείς δεν υποψιάζεται κίνδυνο: στις κουβέντες για πνευματικά πράγματα. Δυο άνθρωποι γνωρίζονται στην εκκλησία. Έπειτα συζητούν για ώρες, διαβάζουν μαζί τη Γραφή, προσεύχονται. Όλα μοιάζουν ασφαλή, σχεδόν άγια.
Έπειτα, όμως, κάτι αλλάζει. Αρχίζουν να «ανοίγουν την καρδιά τους». Ο ένας εξομολογείται στον άλλον τα βαθύτερά του. Και χωρίς να το πάρουν είδηση, η πνευματική προς σωματική οικειότητα κάνει το μοιραίο της γλίστρημα. Η πνευματική γύμνια γίνεται συναισθηματική, και από εκεί ως τη σαρκική πτώση μένει μόνο ένα μικρό βήμα. Θα 'πρεπε να υπάρχει μια πινακίδα: «Προσοχή, επικίνδυνο πέρασμα.»
Γι' αυτό η Γραφή προειδοποιεί τόσο ζωντανά. «Μπορεί κανείς να βάλει φωτιά στον κόρφο του και να μην καούν τα ρούχα του;» (Παροιμίες 6:27) Δεν είναι ότι η πνευματική κοινωνία είναι κακή - είναι όμορφη. Ωστόσο, όταν δυο καρδιές που έλκονται μένουν μόνες, ξεγυμνώνονται και νομίζουν πως είναι ασφαλείς, παίζουν με τη φωτιά. Επομένως, τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο πρέπει να μπουν ακριβώς εδώ, πριν η σχέση γλιστρήσει. Η αγνότητα δεν χάνεται σε μια στιγμή τρέλας. Αντίθετα, χάνεται σε δεκάδες μικρές στιγμές που κανείς δεν τις πρόσεξε.
Η αντίσταση στον πειρασμό είναι φυγή, όχι διαπραγμάτευση
Παρατήρησε κάτι παράξενο. Σχεδόν παντού η Γραφή μάς καλεί να σταθούμε, να αντισταθούμε, να κρατήσουμε τη θέση μας. Όταν όμως φτάνει στη σαρκική επιθυμία, αλλάζει εντελώς γλώσσα. Δεν λέει «στάσου και πάλεψε». Λέει: «Φεύγετε την πορνεία» (Α' Κορινθίους 6:18). Τρέξε. Μη μείνεις να διαπραγματευτείς με κάτι που θα σε νικήσει.
Η αληθινή αντίσταση στον πειρασμό, λοιπόν, δεν είναι το θάρρος να μείνεις στο επικίνδυνο σημείο και να αντέξεις. Αντίθετα, είναι η σύνεση να μην μπεις καν εκεί. Όσοι νομίζουν ότι θα ελέγξουν τη φωτιά με τη θέλησή τους, συνήθως καίγονται. Όσοι, ωστόσο, φεύγουν εγκαίρως, μένουν αλώβητοι. Δεν είναι δειλία η φυγή - αντίθετα, είναι σοφία. Γι' αυτό και τα όρια σε μια σχέση είναι στην ουσία προσχεδιασμένες διέξοδοι.
Κι εδώ έρχεται η μεγαλύτερη παρηγοριά. Δεν είσαι μόνος σ' αυτή τη μάχη, ούτε ο πειρασμός σου είναι κάτι ασήκωτο. «Πειρασμός δεν σας βρήκε παρά μόνο ανθρώπινος», λέει ο Παύλος, «και ο Θεός είναι πιστός· δεν θα σας αφήσει να πειραστείτε πάνω από τη δύναμή σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα φτιάξει και τη διέξοδο» (Α' Κορινθίους 10:13). Πάντα υπάρχει μια έξοδος. Το ζήτημα είναι αν θα την πάρεις.
Ποιος παίρνει την πρωτοβουλία της εγκράτειας
Μια γυναίκα με σπουδές και βαθιά λαχτάρα για γάμο έγραψε ένα ειλικρινές ερώτημα. «Αφού αποφασίσω πού θέλω να τραβήξω τη γραμμή στις σωματικές σχέσεις, πώς θα δείξω στον άντρα πού περνάει αυτή; Να περιμένω να κάνει εκείνος την πρώτη κίνηση;» Είναι μια ερώτηση που βασανίζει πολλούς. Δηλαδή, ποιος παίρνει την πρωτοβουλία για τα όρια μέσα στη σχέση;
Η απάντηση, παραδόξως, αρχίζει με τη στάση σου, όχι με τα λόγια σου. Δηλαδή, η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας μιλάει πριν προλάβει εκείνη ν' ανοίξει το στόμα της. Ωστόσο, η ευθύνη να σπρώξει προς την εγκράτεια, και όχι προς την οικειότητα, βαραίνει ιδιαίτερα τον άντρα. Πολύ συχνά, εξάλλου, συμβαίνει το ανάποδο: εκείνος πιέζει για περισσότερα κι εκείνη κρατάει φρένο. Δεν θα 'πρεπε, όμως, να είναι έτσι.
Στο βάθος, βέβαια, και οι δύο έχουν την ίδια κλήση μέχρι τον γάμο. «Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός σας: να μένετε μακριά από την πορνεία» (Α' Θεσσαλονικείς 4:3). Ο αγιασμός δεν είναι ευθύνη του ενός. Αντίθετα, είναι κοινός αγώνας. Όποιος, λοιπόν, νιώθει πιο δυνατός εκείνη τη στιγμή, αυτός οφείλει να γίνει ο φύλακας και των δύο - να πάρει την πρωτοβουλία να πει «ως εδώ», για χάρη και της δικής του και της δικής της ψυχής.
Η ιστορία που αποδεικνύει πως αξίζει η αναμονή
Κάπου στην Αυστραλία, μια μάνα δίδαξε την κόρη της, την Αμάντα, να προσεύχεται από μικρή να μείνει αγνή για τον άντρα που ο Θεός θα της ετοίμαζε. Κάποια στιγμή, μια γυναίκα τής είπε κοροϊδευτικά: «Γιατί να φυλάγεσαι, αφού όποιον κι αν πάρεις θα έχει ήδη βρει μισή ντουζίνα κορίτσια πριν αποφασίσει να σε παντρευτεί;» Η Αμάντα, όμως, δεν το συζήτησε καν. Απλώς συνέχισε να εμπιστεύεται.
Χρόνια αργότερα, ένας ήσυχος, αξιοπρεπής νέος, ο Μάλκολμ, της ζήτησε σε γάμο. Ήταν είκοσι δύο, εκείνος τριάντα δύο. Επιπλέον, η αφοσίωσή του στον Χριστό ήταν άψογη, στο σώμα και στην ψυχή. Ήταν ο πρώτος της φίλος, κι εκείνη η πρώτη του. Δεν ήταν, όπως έγραψε η ίδια, οι προσευχές της μάνας της που το κατάφεραν αυτό. Αντίθετα, ήταν η χάρη του Θεού.
Όταν μερικές μαθήτριες άκουσαν αυτή την ιστορία, έμειναν άναυδες που μια τέτοια εγκράτεια ήταν καν δυνατή. «Απίστευτη ιστορία - μακάρι να την είχαμε ακούσει νωρίτερα!» αναφώνησε μία. Κι αυτή, πράγματι, είναι η αλήθεια που σπάνια ακούμε. Όταν βάζεις πραγματικά τον Θεό πρώτο και κρατάς τα όριά σου, Εκείνος αναπληρώνει με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς (Ψαλμοί 37:7). Συνεπώς, η αναμονή για έναν τίμιο γάμο δεν είναι στέρηση. Αντίθετα, είναι εμπιστοσύνη που κάποτε ανταμείβεται.
Κι αν έχεις ήδη περάσει τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο;
Ίσως διαβάζεις όλα αυτά και νιώθεις ένα βάρος στο στήθος, γιατί η γραμμή που έπρεπε να φυλάξεις έχει ήδη ξεπεραστεί. Άκουσέ με καθαρά: αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να σε ντροπιάσει. Η ντροπή δεν είναι ποτέ η φωνή του Θεού. Είναι η φωνή του κατήγορου, που θέλει να σε κρατήσει πεσμένο.
Η αλήθεια του Ευαγγελίου, ωστόσο, είναι ότι καμία πτώση δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Ο Θεός που σε καλεί στην αγνότητα είναι ο ίδιος Θεός που, όταν πέσεις, σε σηκώνει. Δηλαδή, η αγνότητα δεν είναι κυρίως «να μην έχεις κάνει ποτέ τίποτα». Αντίθετα, είναι μια καρδιά που στρέφεται ξανά προς Εκείνον, όσες φορές κι αν χρειαστεί. Επομένως, το παρελθόν σου δεν ορίζει την αξία σου ενώπιόν Του.
Γι' αυτό, πάρε σήμερα τη δική σου «απόφαση εκ των προτέρων» για το αύριο και ξαναόρισε τα όρια της επόμενης σχέσης σου. Φύλαξε με κάθε προσοχή την καρδιά σου, γιατί από αυτήν ξεκινούν τα πάντα στη ζωή (Παροιμίες 4:23). Επιπλέον, αν θέλεις να εμβαθύνεις στη βιβλική θεμελίωση της αγνότητας και της χάρης, θα βρεις σοβαρό υλικό στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για ν' αρχίσεις από την αρχή. Αντίθετα, χρειάζεται μόνο μια καρδιά πρόθυμη να εμπιστευτεί ξανά.
Βασικά σημεία
- 01Τα όρια στις σχέσεις πριν τον γάμο τραβιούνται εκ των προτέρων, με ήρεμο μυαλό, όχι τη στιγμή του πειρασμού - τότε είναι ήδη αργά.
- 02Η πνευματική οικειότητα μπορεί ύπουλα να γλιστρήσει προς τη σωματική· οι κουβέντες για πνευματικά πράγματα ανάμεσα σε δυο που έλκονται είναι «επικίνδυνο πέρασμα».
- 03Η αληθινή αντίσταση στον πειρασμό δεν είναι να μείνεις και να παλέψεις, αλλά να φύγεις εγκαίρως - ο Θεός δίνει πάντα μια διέξοδο.
- 04Όποιος είναι πιο δυνατός τη δεδομένη στιγμή οφείλει να πάρει την πρωτοβουλία της εγκράτειας· ο αγιασμός είναι κοινός αγώνας, όχι ευθύνη του ενός.
- 05Αν έχεις ήδη σφάλει, η απάντηση δεν είναι η ντροπή αλλά η χάρη· καμία πτώση δεν ορίζει την αξία σου, και κάθε μέρα μπορείς να ξαναπάρεις την απόφαση να εμπιστευτείς.