«Έτοιμη είναι η καρδιά μου, Θεέ, έτοιμη είναι η καρδιά μου· θα ψάλλω και θα υμνώ.»
Ψαλμοί 57:7
Ο φόβος της μοναξιάς δεν είναι απλώς η αγωνία ότι θα φας μόνος σου το βράδυ. Αντίθετα, είναι κάτι πιο ύπουλο. Δηλαδή η κρυφή υποψία ότι ο Θεός κρατάει μακριά σου, επίτηδες, αυτό που νομίζεις πως χρειάζεσαι. «Γιατί δεν φέρνει κανέναν στη ζωή μου; Πότε θα έρθει η σειρά μου;» Αν το έχεις σκεφτεί, δεν είσαι ο μόνος.
Πίσω από τον φόβο της μοναξιάς κρύβεται μια σκέψη που σπάνια τη λέμε δυνατά. «Ίσως ο Θεός να μη θέλει το καλό μου. Ίσως έχει κάτι εναντίον μου.» Ωστόσο, αυτή ακριβώς η σκέψη είναι το αντίθετο της πίστης. Δηλαδή δεν Τον κρίνεις από τον χαρακτήρα Του. Αντίθετα, Τον κρίνεις από τις περιστάσεις σου.
Σε τούτο το άρθρο θα δούμε, αρχικά, από πού γεννιέται ο φόβος της μοναξιάς. Έπειτα, τι λέει στ' αλήθεια η Γραφή για τον Πατέρα που «δεν στερεί κανένα καλό». Τέλος, πώς η ίδια η αναμονή μπορεί να γίνει δώρο. Όχι με ηθικολογίες, αλλά με χάρη και ελπίδα.
Ο φόβος είναι το αντίθετο της πίστης
Η ζωή εκείνων που δεν είναι σίγουροι για τον Θεό κυβερνιέται από τον φόβο. Δηλαδή η προοπτική της μοναξιάς, της απόρριψης, του να μείνεις πίσω, γίνεται ένα ατελείωτο κυνηγητό. «Αν στηριχθώ στον Θεό, θα με αφήσει να πέσω» - έτσι ψιθυρίζει ο φόβος. Επομένως προτιμάμε να στηριχθούμε σε ανθρώπους, αρκεί να τους ελέγχουμε εμείς.
Όμως ο φόβος δεν είναι ταπεινοσύνη. Αντίθετα, είναι υπερηφάνεια που υψώνεται πάνω από τον Θεό. «Εγώ ξέρω καλύτερα. Φοβάμαι μήπως με ξεγελάσει. Το δικό μου θέλημα είναι το σωστό· το δικό Του είναι η δυστυχία μου.» Τέτοιες σκέψεις, ωστόσο, έρχονται κατευθείαν από τον πειραστή.
Δες, για παράδειγμα, την αντίθεση. Όταν ο Δαβίδ ήταν κυνηγημένος σε μια σπηλιά, δεν είπε «είμαι χαμένος». Αντίθετα, είπε κάτι διαφορετικό. Μια καρδιά «έτοιμη», σταθερή, αντέχει· δεν πέφτει θύμα της αστάθειας (Ψαλμοί 57:7). Συνεπώς δεν ήταν αφέλεια. Ήταν εμπιστοσύνη στον χαρακτήρα Εκείνου που τον κρατούσε.
Γιατί ο φόβος της μοναξιάς λέει ψέματα για τον Θεό
Εδώ είναι η καρδιά του ζητήματος. Ο φόβος της μοναξιάς σού ζωγραφίζει έναν Θεό σαδιστή. Δηλαδή κάποιον που κρεμάει μπροστά σου τον γάμο σαν καρότο, χωρίς ποτέ να σ' αφήνει να το φτάσεις. Ένας άνθρωπος έγραψε ακριβώς αυτό. «Κάθομαι σ' ένα βουνό, χωρισμένος απ' τη ζωή που θα μου άρεσε. Θυμώνω με τον Θεό. Πρέπει να Τον κατηγορήσω!»
Ωστόσο η εικόνα αυτή είναι ψέμα. Αντίθετα, η Γραφή λέει πως ο Θεός δεν στερεί κανένα αγαθό από εκείνους που πορεύονται με ακεραιότητα (Ψαλμοί 84:11). Σκέψου το λογικά, όπως μας καλεί ο Παύλος. Δηλαδή Εκείνος που δεν λυπήθηκε ούτε τον Υιό Του, αλλά Τον παρέδωσε για σένα, πώς θα σου αρνηθεί κάτι πραγματικά καλό; (Ρωμαίους 8:32)
Όταν λοιπόν ο Θεός αρνείται κάτι, δεν το κάνει από σκληρότητα. Αντίθετα, το κάνει πάντα από χάρη. Μερικές φορές είναι «επώδυνες χάρες», όπως τις ονόμασε ο Αυγουστίνος, αλλά χάρες παραμένουν. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι «γιατί με στερεί ο Θεός;» Είναι «εμπιστεύομαι τον χαρακτήρα Εκείνου που έδωσε το αίμα του Υιού Του για μένα;»
Όταν η αναμονή γίνεται δώρο: το παράδειγμα δύο νέων
Ο Τζον και η Μπέτι Σταμ, πολύ πριν γνωριστούν, είχαν πάρει χωριστά την απόφαση της ζωής τους. Δηλαδή ν' ακολουθήσουν τον Χριστό ολοκληρωτικά. Η προσευχή της Μπέτι ήταν απλή και τρομερή μαζί. «Δίνω τον εαυτό μου, τη ζωή μου, το παν μου σ' Εσένα. Σ' Εσένα ας ανήκει για πάντα.» Όταν αργότερα ανακάλυψαν την αγάπη τους, δεν έτρεξαν να αρπάξουν αυτό που ήθελαν.
Αντίθετα, έθεσαν τα πάντα στη διάθεση του Θεού. Δηλαδή Εκείνος έπρεπε να έχει πάντα την πρώτη θέση. Δεν περίμεναν επειδή ήταν δειλοί· αντίθετα, περίμεναν επειδή εμπιστεύονταν. Επομένως η αναμονή τους δεν ήταν χαμένος χρόνος. Ήταν η περίοδος που οι καρδιές τους «στερεώθηκαν» στον Θεό, ώστε μετά να σταθούν μαζί σε σκληρές δοκιμασίες.
Δες τι μας λέει ο Ψαλμωδός. Δεν λέει «κυνήγα όσο πιο γρήγορα μπορείς». Αντίθετα, λέει: αναπαύσου, πρόσμενε, μην αγανακτείς (Ψαλμοί 37:7). Έπειτα προσθέτει την υπόσχεση. Δηλαδή όταν βρίσκεις τη χαρά σου στον Κύριο, Εκείνος σου δίνει τα αιτήματα της καρδιάς σου (Ψαλμοί 37:4). Πρώτα όμως αλλάζει η ίδια η καρδιά σου, ώστε να ζητάει το σωστό.
Ο ανύπαντρος χριστιανός δεν είναι «αυτός που του λείπει κάτι»
Στο σημερινό κλίμα, όποιος δεν είναι «σε σχέση» νιώθει να τον κοιτούν σαν ελαττωματικό, αποκλεισμένο, παραπεταμένο. Δηλαδή σαν η αξία σου να εξαρτάται από το αν κάποιος σε διάλεξε. Ωστόσο, αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής. Επομένως ο ανύπαντρος χριστιανός χρειάζεται να το ξεριζώσει από μέσα του.
Μια γυναίκα που μεγάλωσε σε οικογένεια με αλκοολισμό το περιέγραψε ωμά. «Πάντα ένιωθα εγκαταλελειμμένη, σαν να μη σήμαινα τίποτα για κανέναν.» Έπειτα όμως διάβασε ότι ο καθένας μας έχει λάβει ένα χάρισμα, για να υπηρετεί τους άλλους ως καλός οικονόμος της πολυποίκιλης χάρης του Θεού (Α' Πέτρου 4:10). Η λέξη «πολυποίκιλη» την άγγιξε. Δηλαδή ο Θεός δεν της είχε δώσει «τίποτα», αλλά τη δική της μοναδική θέση στο σχέδιό Του.
Αν παλεύεις με τον φόβο της μοναξιάς, ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι σου λείπει κάτι. Αντίθετα, ίσως μετράς λάθος. Δες, για παράδειγμα, με πόση τρυφερότητα μιλάει ο Θεός σ' εκείνους που Τον περιμένουν. Δηλαδή είναι αγαθός σ' όσους Τον προσμένουν, στην ψυχή που Τον αναζητά (Θρήνοι 3:25). Συνεπώς δεν είσαι ξεχασμένος. Είσαι αναμενόμενος από Εκείνον.
Το παράπονο στον Θεό και ο διάλογος που το θεραπεύει
Το παράπονο στον Θεό είναι πιο συνηθισμένο απ' όσο νομίζουμε. Δηλαδή δεν είναι αμαρτία να πεις την αλήθεια στον Πατέρα σου. Το επικίνδυνο, ωστόσο, είναι να μετατρέψεις τις υποσχέσεις Του σε όπλα εναντίον Του. Μια ανύπαντρη γυναίκα, η Νταϊάν, κατέγραψε έναν ειλικρινή διάλογο με τον Θεό. «Μου υποσχέθηκες να φροντίσεις κάθε ανάγκη μου. Πού είναι λοιπόν ο σύντροφός μου;»
Η απάντηση που ένιωσε στην καρδιά της ήταν αφοπλιστική. «Στη σοφία μου, και γνωρίζοντας τι χρειάζεσαι, το να είσαι ελεύθερη είναι το πιο πολύτιμο δώρο μου για σένα. Μη χρησιμοποιείς τις υποσχέσεις μου εναντίον μου.» Όταν τη ρώτησε «θα παραμείνω για πάντα μόνη;», η ειρήνη δεν ήρθε από ένα ναι ή όχι. Αντίθετα, ήρθε από το ότι ο επόμενος ξεχωριστός Του ανήκε.
Παρ' όλα αυτά, η υπακοή κοστίζει. Η ίδια γυναίκα είχε αγαπήσει βαθιά τον φίλο της, αλλά εκείνος δεν ήθελε σχέση με τον Χριστό. Έπρεπε λοιπόν να διαλέξει, κι ήταν το πιο σκληρό πράγμα που έκανε ποτέ. Η συμβουλή της Γραφής δεν είναι «βιάσου», αλλά «εμπιστέψου». Δηλαδή στηρίξου στον Κύριο μ' όλη την καρδιά σου και μη βασίζεσαι στη δική σου σύνεση (Παροιμίες 3:5). Αν έχεις ήδη υποχωρήσει σε κάποια πτώση, μην ακούσεις τη φωνή της ντροπής. Αντίθετα, η ίδια χάρη που σε κράτησε ως τώρα σε περιμένει και αύριο, και κάθε πρωί.
Πώς ο φόβος του Κυρίου θεραπεύει τον φόβο της μοναξιάς
Υπάρχει ένας φόβος που διώχνει όλους τους άλλους. Δηλαδή ο φόβος του Κυρίου, ο βαθύς σεβασμός κι η εμπιστοσύνη σ' Εκείνον. Όσο περισσότερο Τον γνωρίζεις, τόσο λιγότερο σε τρομάζει ο φόβος της μοναξιάς ή του μέλλοντος. Η Γραφή, εξάλλου, το λέει καθαρά: καλύτερα τα λίγα με τον φόβο του Κυρίου, παρά μεγάλος θησαυρός με ταραχή (Παροιμίες 15:16).
Επιπλέον, υπάρχει μια υπόσχεση που αξίζει να τη χαράξεις. Δηλαδή ο Κύριος εκπληρώνει την επιθυμία εκείνων που Τον σέβονται, ακούει την κραυγή τους και τους σώζει (Ψαλμοί 145:19). Σημείωσε όμως τη σειρά. Πρώτα μαθαίνεις να Τον σέβεσαι και να εμπιστεύεσαι· έπειτα οι επιθυμίες σου διορθώνονται από μόνες τους. Συνεπώς πράγματα που κάποτε άρπαζες με απελπισία χάνουν τη γοητεία τους.
Δεν ξέρεις αν θα παντρευτείς ή όχι· κανείς δεν το ξέρει. Ωστόσο ξέρεις Ποιον υπηρετείς. Μάθε περισσότερα για τη βιβλική στάση απέναντι στην αναμονή και την αγνότητα στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Έπειτα άσε αυτό το μέλλον στα χέρια Εκείνου που γνώριζε το τέλος από την αρχή. Το μόνο που σου ζητάει είναι να Τον εμπιστευτείς και να κάνεις αυτό που λέει.
Βασικά σημεία
- 01Ο φόβος της μοναξιάς είναι το αντίθετο της πίστης: κρίνεις τον Θεό από τις περιστάσεις σου αντί από τον αναλλοίωτο χαρακτήρα Του.
- 02Εκείνος που δεν λυπήθηκε ούτε τον Υιό Του δεν στερεί κανένα πραγματικά καλό από τα παιδιά Του· όταν αρνείται κάτι, το κάνει πάντα από χάρη.
- 03Η αναμονή δεν είναι τιμωρία αλλά δώρο: στο διάστημά της ο Θεός στερεώνει την καρδιά σου και διορθώνει τις ίδιες σου τις επιθυμίες.
- 04Η αξία σου δεν εξαρτάται από το αν κάποιος σε διάλεξε· έχεις λάβει μοναδικό χάρισμα και ξεχωριστή θέση στο σχέδιο του Θεού.
- 05Αν έχεις πέσει ή υποχωρήσει, η απάντηση δεν είναι η ντροπή αλλά η χάρη και η αποκατάσταση - η ίδια χάρη σε περιμένει κάθε καινούριο πρωί.