Ίσως κρατάς αυτή την ερώτηση χρόνια, χωρίς να τολμάς να τη ρωτήσεις φωναχτά: τα παιδιά που πέθαναν βρέφη χάνονται; Έχασες ένα μωρό σε αποβολή, ή έφυγε ένα παιδάκι πριν προλάβει να πει «μπαμπά», ή σκέφτεσαι κάποιον δικό σου που δεν κατάλαβε ποτέ τίποτα στη ζωή του. Και μέσα σου τρέμει η σκέψη: πέρασε σε αιώνια απώλεια κάποιος που δεν πρόλαβε ποτέ να διαλέξει;
Θέλω να σου πω από την αρχή: η Βίβλος δεν σε αφήνει στο σκοτάδι εδώ. Ωστόσο η εύκολη φράση «μην ανησυχείς, όλα καλά» δεν παρηγορεί κανέναν, γιατί δεν στηρίζεται πουθενά. Δηλαδή αξίζει να δούμε τι λέει πραγματικά ο λόγος του Θεού - με απλά λόγια, χωρίς δύσκολους όρους, σαν να τα λέγαμε δύο φίλοι πάνω από έναν καφέ.
Με άλλα λόγια, δεν θα σου δώσω ευχολόγια. Θα δούμε μαζί τι αποκαλύπτει η Γραφή για την αξία της ζωής από τη σύλληψη, για το πώς βλέπει ο Θεός όσους δεν πρόλαβαν να καταλάβουν, και γιατί υπάρχει γνήσια ελπίδα, όχι μια θολή ευχή.
Γιατί πονάει τόσο η ερώτηση αν τα παιδιά που πέθαναν χάνονται
Σκέψου γιατί αυτό το ερώτημα σε τρώει διαφορετικά από κάθε άλλο. Για έναν ενήλικα που άκουσε το ευαγγέλιο και το απέρριψε, καταλαβαίνεις πως υπήρξε μια επιλογή. Ένα βρέφος όμως, ένα αγέννητο παιδί, ένας άνθρωπος που δεν κατάλαβε ποτέ τι του γινόταν - αυτοί δεν πρόλαβαν να διαλέξουν τίποτα. Επομένως η αγωνία γίνεται οξύτερη: μήπως τα παιδιά που πέθαναν χάνονται χωρίς να φταίνε;
Αρχικά, ας πούμε ξεκάθαρα τι κρύβεται από κάτω. Φοβάσαι μήπως ο Θεός τιμωρεί κάποιον για μια απόφαση που ποτέ δεν μπόρεσε να πάρει. Δηλαδή φοβάσαι μήπως ο Θεός είναι άδικος. Και αυτός ο φόβος είναι λογικός όταν δεν ξέρουμε τι λέει η Βίβλος.
Για παράδειγμα, σκέψου έναν δικαστή που καταδικάζει ένα μωρό επειδή δεν υπέγραψε ένα χαρτί που δεν μπορούσε καν να διαβάσει. Θα το λέγαμε αυτό δικαιοσύνη; Φυσικά όχι. Ωστόσο πολλοί φαντάζονται τον Θεό ακριβώς έτσι, σαν να αφήνει αδιάφορα τα παιδιά που πέθαναν να χάνονται. Επομένως το πρώτο βήμα είναι να αφήσουμε τις φαντασίες και να ακούσουμε τι λέει ο ίδιος ο Θεός για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή στη μήτρα έχει αξία από την πρώτη στιγμή
Πριν απαντήσουμε για το τι γίνεται με τον θάνατο, πρέπει να δούμε τι λέει η Βίβλος για τη ζωή - και μάλιστα για τη ζωή στη μήτρα. Γιατί αν ένα αγέννητο παιδί δεν είναι τίποτα, τότε η ερώτηση δεν έχει νόημα. Αν όμως είναι πρόσωπο, αλλάζουν όλα.
Ο Δαβίδ γράφει στον Θεό ότι Εκείνος έπλασε τα σωθικά του και τον τύλιξε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του (Ψαλμοί 139:13). Δηλαδή το μωρό στη μήτρα δεν είναι ένα σύνολο κυττάρων· είναι έργο των χεριών του Θεού. Και συνεχίζει με δέος: σε υμνώ, γιατί με έπλασες με τρόπο φοβερό και θαυμαστό (Ψαλμοί 139:14).
Ο ίδιος ο Θεός λέει στον προφήτη Ιερεμία ότι τον γνώριζε πριν ακόμα τον πλάσει μέσα στην κοιλιά, και τον είχε ξεχωρίσει πριν καν βγει από τη μήτρα (Ιερεμίας 1:5). Δηλαδή ο Θεός δεν γνωρίζει τα αγέννητα παιδιά σαν αριθμούς· τα γνωρίζει με όνομα, σαν πρόσωπα. Επομένως κάθε ζωή που σβήνει νωρίς - σε αποβολή, σε γέννα, σε βρεφική ηλικία - είναι ζωή που ο Θεός ήδη γνώριζε προσωπικά.
Αυτό αλλάζει εντελώς τον τόνο της συζήτησης. Δεν μιλάμε για ένα «τι θα γίνει με κάτι». Μιλάμε για ένα «ποιον αγαπά ο Θεός». Πράγματι, ο Θεός που μπήκε στον κόπο να πλάσει αυτό το παιδί με τρυφερότητα δεν είναι ένας Θεός που το πετάει αδιάφορα. Συνεπώς η ιδέα ότι τα παιδιά που πέθαναν χάνονται έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον χαρακτήρα του.
Τα παιδιά που πέθαναν χάνονται; Τι δείχνει η ιστορία του Δαβίδ
Εδώ είναι ίσως το πιο καθαρό κομμάτι όλης της Βίβλου πάνω στο θέμα. Ο βασιλιάς Δαβίδ έχασε ένα μωρό. Όσο ζούσε το παιδί, νήστευε και έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό. Όταν όμως το μωρό πέθανε, σηκώθηκε, πλύθηκε και έφαγε. Οι άνθρωποι γύρω του τα έχασαν.
Τότε ο Δαβίδ είπε κάτι που λάμπει σαν φως μέσα στο σκοτάδι: τώρα πέθανε, γιατί να νηστεύω; Μπορώ να το φέρω πίσω; Εγώ θα πάω σ' αυτό, αλλά αυτό δεν θα γυρίσει σ' εμένα (Β' Σαμουήλ 12:23). Δηλαδή ο Δαβίδ, ένας άνθρωπος που πίστευε ακράδαντα στη μετά θάνατον ζωή, λέει με βεβαιότητα ότι θα ξανασμίξει με το μωρό του.
Πρόσεξε τι δεν λέει. Δεν λέει «το έχασα για πάντα». Δεν λέει «πάει, χάθηκε αιώνια». Αντίθετα, λέει «εγώ θα πάω σ' αυτό» - εκεί όπου πηγαίνουν όσοι ανήκουν στον Θεό. Πράγματι, ένας από τους μεγαλύτερους πιστούς της Βίβλου περίμενε να ξαναβρεί το μωρό του στην παρουσία του Θεού.
Επομένως, όταν ρωτάς αν τα παιδιά που πέθαναν χάνονται, η ιστορία του Δαβίδ σου δίνει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση. Δηλαδή ένα παιδί που φεύγει πριν προλάβει να καταλάβει δεν χάνεται στο σκοτάδι, αλλά πηγαίνει στον Θεό. Συνεπώς όσοι φοβούνται ότι τα παιδιά που πέθαναν χάνονται δεν στηρίζονται στη Γραφή· στηρίζονται στον δικό τους φόβο. Δεν πρόκειται για μια αόριστη ελπίδα, αλλά για την πεποίθηση ενός ανθρώπου που τον επαινούσε ο ίδιος ο Θεός.
Η σωτηρία των βρεφών και όσων δεν ξέρουν καλό από κακό
Ας προσθέσουμε κι άλλα κομμάτια στο παζλ. Στην έρημο, ο Θεός τιμώρησε μια ολόκληρη γενιά για την απιστία της. Ωστόσο για τα παιδιά τους είπε κάτι αποκαλυπτικό: αυτά που σήμερα δεν γνωρίζουν καλό ή κακό θα μπουν στη γη της επαγγελίας (Δευτερονόμιο 1:39). Δηλαδή ο Θεός ξεχωρίζει ρητά όσους δεν έχουν ακόμα την ικανότητα να κρίνουν.
Αυτό πιάνει κατευθείαν και την περίπτωση των διανοητικά ανήμπορων ανθρώπων. Όποιος δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με το μικρό παιδί. Συνεπώς δεν απέρριψε τον Θεό· απλώς δεν είχε τα μέσα να τον γνωρίσει συνειδητά.
Έπειτα έρχεται ο ίδιος ο Ιησούς και το σφραγίζει. Όταν οι μαθητές έδιωχναν τα παιδιά, Εκείνος αγανάκτησε και είπε: αφήστε τα παιδιά να έρθουν σ' εμένα και μην τα εμποδίζετε, γιατί σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία των ουρανών (Ματθαίος 19:14). Δηλαδή ο Χριστός δεν βλέπει τα παιδιά σαν εμπόδιο στη βασιλεία· τα βάζει στο κέντρο της. Πράγματι, ένας τέτοιος Σωτήρας δεν θα άφηνε τα παιδιά που πέθαναν να χάνονται μακριά του.
Για παράδειγμα, αν θέλεις να δεις πιο βαθιά πώς ερμηνεύονται αυτά τα εδάφια, χωρίς εύκολες απαντήσεις αλλά με σεβασμό στο κείμενο, αξίζει να ρίξεις μια ματιά στις μελέτες που προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου τα δύσκολα ζητήματα εξετάζονται ήρεμα και με ανοιχτή τη Γραφή.
Τέλος, βάλε τα κομμάτια μαζί: ο Δαβίδ που περιμένει το μωρό του, ο Θεός που σώζει όσους δεν ξέρουν καλό από κακό, ο Ιησούς που αγκαλιάζει τα παιδιά. Όλα δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Η σωτηρία των βρεφών δεν είναι μια ευσεβής ευχή· είναι η εικόνα ενός Θεού που προστατεύει τους πιο αδύναμους.
Τι κάνεις τώρα με αυτή την παρηγοριά
Ωστόσο όλα αυτά μένουν λόγια αν δεν τα φέρεις στη δική σου ζωή. Αν θρηνείς ένα παιδί που έχασες, θέλω να σου πω καθαρά: η Βίβλος σου δίνει λόγο να ελπίζεις ότι θα το ξαναδείς. Δεν χάθηκε στο πουθενά· βρίσκεται στα χέρια του Θεού που το έπλασε με αγάπη (Ψαλμοί 139:13).
Αρχικά, επίτρεψε στον εαυτό σου να θρηνήσει. Η ελπίδα δεν ακυρώνει τον πόνο. Ο ίδιος ο Δαβίδ έκλαψε πικρά πριν βρει παρηγοριά. Δηλαδή το να πονάς δεν δείχνει λίγη πίστη· δείχνει ότι αγάπησες αληθινά.
Έπειτα, στρέψε το βλέμμα σου στον χαρακτήρα του Θεού. Ο Κύριος δεν θέλει να χαθεί κανείς, αλλά να έρθουν όλοι σε μετάνοια (Β' Πέτρου 3:9). Αυτός είναι ο Θεός στον οποίο εμπιστεύεσαι το παιδί σου - όχι ένας αυστηρός λογιστής, αλλά ένας Πατέρας που δεν θέλει την απώλεια κανενός.
Στη συνέχεια, κάνε το ερώτημα προσωπικό. Αν σε νοιάζει τόσο πού πάει ένα παιδί που έφυγε, σκέψου και πού πας εσύ. Εξάλλου, για τους ενήλικους που ακούν το ευαγγέλιο, η σωτηρία έρχεται με εμπιστοσύνη στον Χριστό. Επομένως το ίδιο χέρι που υποδέχεται τα βρέφη απλώνεται και σ' εσένα σήμερα.
Τέλος, κράτα αυτό απλά: τα παιδιά που πέθαναν δεν χάνονται στο έλεος ενός αδιάφορου σύμπαντος. Πράγματι, πέφτουν στην αγκαλιά ενός Θεού που τα γνώριζε με όνομα πριν καν γεννηθούν. Δηλαδή το ερώτημα αν τα παιδιά που πέθαναν χάνονται βρίσκει την απάντησή του στην αγάπη ενός Πατέρα - και η ίδια αγκαλιά σε περιμένει.
Βασικά σημεία
- 01Η Βίβλος δείχνει ότι η ζωή στη μήτρα είναι ήδη πρόσωπο που ο Θεός γνωρίζει με όνομα, όχι ένα σύνολο κυττάρων.
- 02Ο Δαβίδ, μετά τον θάνατο του μωρού του, είπε «εγώ θα πάω σ' αυτό» - περίμενε να το ξαναβρεί κοντά στον Θεό.
- 03Ο Θεός ξεχωρίζει ρητά όσους «δεν γνωρίζουν καλό ή κακό», κάτι που καλύπτει βρέφη, αγέννητα και διανοητικά ανήμπορους.
- 04Ο Ιησούς έβαλε τα παιδιά στο κέντρο της βασιλείας: «σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία των ουρανών».
- 05Η παρηγοριά δεν ακυρώνει τον θρήνο· σου δίνει όμως βάσιμη ελπίδα ότι θα ξαναδείς το παιδί σου.