Ο Χριστός το Πασχάλιο Αρνί μας: γιατί το αίμα στις θύρες οδηγεί στον Σταυρό

I.Το πρώτο Πάσχα: ο Χριστός το Πασχάλιο Αρνί σε αίμα και λύτρωση

Για να δούμε γιατί ο Χριστός είναι το Πασχάλιο Αρνί μας, ξεκινάμε από εκεί που ξεκινάει η ίδια η εικόνα. Στην Αίγυπτο, ο λαός βρισκόταν κάτω από την απειλή της κρίσης. Ο Θεός όμως έδωσε έναν τρόπο διαφυγής. Συγκεκριμένα, κάθε σπιτικό θα έπαιρνε ένα αρνί και θα το έσφαζε. Έπειτα θα έβαζε από το αίμα του στις παραστάδες και στο ανώφλι της θύρας.

Το αίμα δεν ήταν διακοσμητικό σημάδι. Αντίθετα, ήταν το σημείο που χώριζε τη ζωή από τον θάνατο εκείνη τη νύχτα. (Έξοδος 12:13) Όπου ο Θεός έβλεπε το αίμα, εκεί η κρίση περνούσε από πάνω και δεν άγγιζε το σπίτι. Δηλαδή η σωτηρία δεν στηριζόταν στην αξία των ανθρώπων μέσα στο σπίτι, αλλά αποκλειστικά στο αίμα του αρνιού που είχε χυθεί γι' αυτούς.

Εδώ συναντάμε για πρώτη φορά, με τόση καθαρότητα, τη βιβλική αλήθεια ότι το αίμα ενός αθώου θύματος μπορεί να σκεπάσει έναν ένοχο λαό. Ωστόσο όλη αυτή η εικόνα δεν ήταν αυτοσκοπός· ήταν ένα προφητικό σχέδιο που περίμενε την εκπλήρωσή του.

II.Γιατί ο Χριστός το Πασχάλιο Αρνί που σφάχτηκε για εμάς

Όλα όσα προεικόνιζε εκείνο το αρνί βρήκαν το αληθινό τους πρόσωπο στον Ιησού. Όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής Τον είδε να έρχεται, δεν είπε «ιδού ένας δάσκαλος» ή «ιδού ένας προφήτης», αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και τολμηρό. (Ιωάννης 1:29) Τον ονόμασε Αρνί του Θεού, δηλαδή το θύμα που θα σήκωνε την ενοχή ολόκληρου του κόσμου.

Ο απόστολος Παύλος το λέει χωρίς περιστροφές: το Πάσχα μας θυσιάστηκε, και αυτό το Πάσχα είναι ο Χριστός. (Α' Κορινθίους 5:7) Έτσι η γραμμή που ξεκίνησε στην Αίγυπτο φτάνει στον Γολγοθά. Πραγματικά, το αληθινό Πασχάλιο Αρνί δεν ήταν ποτέ τα ζώα που σφάζονταν χρόνο με τον χρόνο· ήταν Εκείνος που τα ζώα αυτά απλώς σκιαγραφούσαν.

Επιπλέον, ο Πέτρος θυμίζει ότι δεν λυτρωθήκαμε με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού. Όπως το αρνί της Εξόδου έπρεπε να είναι άμωμο, χωρίς ελάττωμα, έτσι και ο Χριστός προσφέρθηκε ως αμνός άμωμος και αμόλυντος. Συνεπώς, όταν λέμε πως ο Χριστός είναι το Πασχάλιο Αρνί μας, δεν χρησιμοποιούμε μια ωραία μεταφορά· ομολογούμε το κέντρο της πίστης μας.

III.Από το Πάσχα στο Δείπνο του Κυρίου

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιησούς θέσπισε το Δείπνο του Κυρίου ακριβώς μέσα στο πασχάλιο γεύμα. Την τελευταία νύχτα πριν πάθει, καθισμένος με τους μαθητές Του, εξέφρασε μια βαθιά λαχτάρα να φάει αυτό το Πάσχα μαζί τους. (Λουκάς 22:15) Μέσα σε εκείνη την αρχαία εορτή ανάμνησης, ο Κύριος έβαλε ένα νέο νόημα που θα κρατούσε ως το τέλος του κόσμου.

Όπως το Πάσχα ήταν για τον Ισραήλ μια διαρκής ανάμνηση της λύτρωσης από την Αίγυπτο, έτσι και το τραπέζι του Κυρίου είναι για εμάς μια ανάμνηση. Η παλιά εορτή κοιτούσε πίσω σε μια απελευθέρωση που είχε ήδη γίνει. Δηλαδή το ίδιο κάνει και το Δείπνο του Κυρίου, καθώς μας γυρίζει ξανά και ξανά στον Σταυρό.

Παίρνοντας λοιπόν το ψωμί, ο Ιησούς ευχαρίστησε, το έκοψε, και είπε στους δικούς Του τα λόγια που έκτοτε αντηχούν σε κάθε σύναξη. (Λουκάς 22:19) Το ψωμί που έσπασε μιλούσε για το σώμα Του που θα δινόταν. Επιπλέον, η εντολή «τούτο κάνετε εις ανάμνησίν μου» έγινε η καρδιά της λατρείας μας. Έτσι το Δείπνο του Κυρίου δεν είναι μια απλή τελετή, αλλά μια ζωντανή ανάμνηση Εκείνου που μας αγάπησε ως τον θάνατο.

IV.Το ψωμί και το ποτήρι: ανάμνηση και πνευματική κοινωνία

Τι κρατάμε λοιπόν στα χέρια μας όταν προσερχόμαστε στο τραπέζι; Το ψωμί παραμένει ψωμί και το κρασί παραμένει κρασί· δεν μεταβάλλονται στο σώμα και στο αίμα του Χριστού. Είναι όμως τα ορισμένα σημεία τους, και αυτό αλλάζει τα πάντα στον τρόπο που τα προσεγγίζουμε. Με δέος και ευγνωμοσύνη βλέπουμε μέσα τους ολόκληρο το έργο του Σταυρού.

Το ψωμί μιλάει για το σώμα που δόθηκε, και το ποτήρι για το αίμα που χύθηκε. Δηλαδή, κάθε φορά που μετέχουμε, η σκέψη μας ταξιδεύει πίσω στον Γολγοθά. Ωστόσο, αυτό δεν γίνεται μηχανικά. Δεν είναι μια μαγική πράξη που μας μεταδίδει αυτόματα χάρη, αλλά μια πνευματική κοινωνία: ζωντανή συνάντηση της καρδιάς με τον ζωντανό Κύριο, που μας καλεί στο τραπέζι Του ως φιλοξενούμενούς Του.

Αυτή η κοινωνία δεν αφορά μόνο εμάς ατομικά. Όταν μετέχουμε από το ίδιο ψωμί, εκφράζουμε ότι είμαστε ένα σώμα, ενωμένοι στον Χριστό. Έτσι το ψωμί και το ποτήρι δεν μας απομονώνουν στην ευσέβειά μας, αλλά μας δένουν μεταξύ μας γύρω από τον Σωτήρα. Πραγματικά, λίγες στιγμές αποκαλύπτουν τόσο καθαρά τι σημαίνει να ανήκεις στον λαό του Θεού.

V.Η αναγγελία του θανάτου του Κυρίου ώσπου να έρθει

Υπάρχει όμως κι ένα ακόμη βαθύτερο στρώμα. Ο Παύλος μάς λέει ότι το Δείπνο του Κυρίου δεν είναι μόνο ανάμνηση, αλλά και διακήρυξη. (Α' Κορινθίους 11:26) Κάθε φορά που τρώμε το ψωμί και πίνουμε το ποτήρι, αναγγέλλουμε τον θάνατο του Κυρίου, ώσπου να έρθει.

Η αναγγελία του θανάτου του Κυρίου κοιτάζει ταυτόχρονα προς τα πίσω και προς τα εμπρός. Προς τα πίσω, στον Σταυρό όπου χύθηκε το αίμα μας λύτρωσε· προς τα εμπρός, στην ημέρα που Εκείνος θα επιστρέψει. Επομένως κάθε φορά που πλησιάζουμε στο τραπέζι, στεκόμαστε σαν προσκυνητές, με τα μάτια στραμμένα στον ερχομό Του.

Αυτή η προσδοκία δίνει στο Δείπνο του Κυρίου μια χαρά γεμάτη ελπίδα. Δεν θρηνούμε έναν νεκρό· ανυμνούμε έναν ζωντανό Κύριο που θα έρθει. Στον ουρανό δεν θα χρειαστεί πια το ψωμί και το ποτήρι, γιατί θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο τα σημάδια της αγάπης Του. Ως τότε, αναγγέλλουμε τον θάνατό Του με ευγνώμονες καρδιές.

VI.Το τραγούδι του Αρνιού: λατρεία και πρόσκληση στο τραπέζι

Η γραμμή που ακολουθήσαμε δεν σταματάει στο τραπέζι· φτάνει ως τον θρόνο. Στην Αποκάλυψη, οι λυτρωμένοι ψάλλουν ένα νέο τραγούδι στο Αρνί που σφάχτηκε και μας αγόρασε για τον Θεό με το αίμα Του. (Αποκάλυψη 5:9) Αυτό είναι το τέλος της ιστορίας: όλος ο λαός του Θεού, από κάθε φυλή και γλώσσα, να λατρεύει αιώνια Εκείνον που υπήρξε το Πασχάλιο Αρνί μας.

Καταρχήν, αυτό μας δείχνει ότι κάθε φορά που τελούμε το Δείπνο του Κυρίου εδώ, προγευόμαστε εκείνη την ουράνια λατρεία. Η ανάμνηση και η αναγγελία του θανάτου του Κυρίου που κάνουμε τώρα, θα γίνει τότε αιώνιος ύμνος ευγνωμοσύνης. Συνεπώς το τραπέζι δεν είναι ένα μελαγχολικό καθήκον, αλλά πρόγευση χαράς.

Και έτσι φτάνει σε εμάς η πρόσκληση. Ο Κύριος δεν διατάζει σαν αυστηρός νομοθέτης. Αντίθετα, εκφράζει την επιθυμία της καρδιάς Του να είμαστε μαζί Του γύρω από το τραπέζι. Αν λοιπόν εμπιστεύεσαι τον Χριστό ως Σωτήρα σου, τότε αυτό το κάλεσμα είναι και για σένα. Έλα να θυμηθείς, να αναγγείλεις και να προσμένεις, ώσπου να έρθει.

Αν θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτές τις αλήθειες, μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή συστηματικά. Για παράδειγμα, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος προσφέρει μαθήματα που σε βοηθούν να δεις πιο καθαρά πώς ο Χριστός το Πασχάλιο Αρνί ενώνει ολόκληρη την Αγία Γραφή. Συμπερασματικά, όσο πιο βαθιά γνωρίζουμε τον Κύριο, τόσο πιο πλούσια γίνεται και η λατρεία μας στο τραπέζι Του.