«Αυτός σηκώθηκε και χτυπούσε τους Φιλισταίους, ώσπου απέκαμε το χέρι του και κόλλησε το χέρι του στο σπαθί· και ο Κύριος έκανε μεγάλη σωτηρία εκείνη την ημέρα, και ο λαός γύρισε πίσω του μόνο για να πάρει τα λάφυρα.»
Β' Σαμουήλ 23:10
Υπάρχει μια μικρή, σχεδόν παραμελημένη ιστορία στη Βίβλο που λέει τα πάντα για το τι σημαίνει να κράτα γερά το ευαγγέλιο. Ένας πολεμιστής του Δαβίδ, ο Ελεάζαρ, στάθηκε μόνος του απέναντι στους Φιλισταίους όταν όλος ο στρατός είχε τραπεί σε φυγή. Χτυπούσε και χτυπούσε, ώσπου το χέρι του απέκαμε. Και τότε συνέβη κάτι παράξενο: το χέρι του κόλλησε στο σπαθί. Δεν μπορούσε πια να το αφήσει, ακόμη κι αν ήθελε.
Αυτή η εικόνα, ωστόσο, δεν είναι απλώς ένα κατόρθωμα ανδρείας. Είναι μια προφητική παραβολή για κάθε μαθητή του Χριστού. Πράγματι, το ζητούμενο της πίστης δεν είναι να αρπάξεις την αλήθεια για λίγο και ύστερα να την αφήσεις στην πρώτη δυσκολία. Είναι να την κρατήσεις τόσο σφιχτά, με τόση υπομονή και επιμονή, ώστε στο τέλος να μη μπορείς να τη χάσεις. Αυτό σημαίνει να κράτα γερά το ευαγγέλιο.
Συνεπώς, σε αυτό το άρθρο θα δούμε τέσσερις αλήθειες που πηγάζουν από το χέρι στο σπαθί. Πρώτον, ότι καλείσαι να σταθείς προσωπικά, ακόμη κι αν οι άλλοι φεύγουν. Δεύτερον, ότι η κούραση δεν είναι ντροπή. Τρίτον, πώς γίνεται το σφίξιμο μόνιμο. Τέλος, σε ποιον ανήκει η νίκη όταν όλα τελειώσουν.
Κράτα γερά το ευαγγέλιο: το χέρι που κόλλησε στο σπαθί
Το ιστορικό είναι λιτό αλλά συγκλονιστικό. Όταν οι Φιλισταίοι μαζεύτηκαν για μάχη και οι άνδρες του Ισραήλ υποχώρησαν, ο Ελεάζαρ σηκώθηκε και χτυπούσε τους εχθρούς ώσπου απέκαμε το χέρι του και κόλλησε στο σπαθί (Β' Σαμουήλ 23:10). Πρώτον, ας προσέξουμε ότι ο πολεμιστής αυτός δεν περίμενε να αποφασίσουν οι άλλοι. Όλοι έφευγαν, εκείνος έμεινε. Δηλαδή η σταθερότητα στην αλήθεια ξεκινά πάντα ως προσωπική ευθύνη, όχι ως ομαδικό συναίσθημα.
Πράγματι, η Γραφή μάς θυμίζει διαρκώς ότι ο καθένας στέκεται μόνος του ενώπιον του Θεού. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης που θα πιστέψει για σένα, ούτε ιερέας που θα κρατήσει το σπαθί στη θέση σου. Όταν ο Ελεάζαρ είδε τους συμπολεμιστές του να τρέχουν, δεν έχασε χρόνο κατηγορώντας τους· σήκωσε ο ίδιος το χέρι και χτύπησε. Το γενναίο παράδειγμα ήταν πιο δυνατό από χίλιες επικρίσεις.
Επομένως, αν βλέπεις γύρω σου χλιαρότητα και υποχώρηση, η απάντηση δεν είναι να παραπονεθείς, αλλά να κράτα γερά το ευαγγέλιο εσύ ο ίδιος. Είναι αυτό ακριβώς που ζητάει ο απόστολος Ιούδας: να αγωνίζεσαι για την πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα στους αγίους (Ιούδα 1:3). Η ευθύνη μας δεν μειώνεται όταν οι άλλοι λιποτακτούν· αντίθετα, μεγαλώνει. Όταν οι περισσότεροι σιωπούν, η δική σου φωνή χρειάζεται να γίνει πιο καθαρή.
Ωστόσο, να μην το παρεξηγήσουμε: το να στέκεσαι μόνος δεν είναι περηφάνια ούτε μοναξιά για χάρη της μοναξιάς. Είναι απλώς η αποφασιστικότητα να μη ρυθμίζεις την υπακοή σου με βάση το θερμόμετρο των άλλων. Αν ο Θεός είναι μαζί σου, έχεις όλους τους συμμάχους που χρειάζεσαι. Έτσι, ακόμη κι όταν στέκεσαι μόνος, δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος.
Όταν κουράζεσαι: η υπομονή και η επιμονή δεν είναι αδυναμία
Ο Ελεάζαρ, παρ' όλη την ανδρεία του, ήταν άνθρωπος. Πολέμησε τόσο πολύ ώσπου το χέρι του δεν άντεχε άλλο. Έφτασε στο όριο της δύναμής του. Αυτό, ωστόσο, παρηγορεί όλους όσοι κουράστηκαν υπηρετώντας τον Κύριο. Πράγματι, η κούραση στη μάχη της πίστης δεν είναι αμαρτία· είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα του να έχεις πραγματικά αγωνιστεί. Όσοι δεν κάνουν τίποτα, ποτέ δεν κουράζονται.
Επιπλέον, υπάρχει και μια εσωτερική κούραση που δεν φαίνεται. Το παιδί του Θεού δεν σκέφτεται πάντα με την ίδια καθαρότητα, ούτε νιώθει πάντα την ίδια θέρμη. Σε τέτοιες στιγμές πολλοί κατηγορούν τον εαυτό τους άδικα. Όμως το να μέμφεσαι τον εαυτό σου επειδή κουράστηκες είναι σαν να κατηγορείς τον ίδιο τον Κύριο που σε έπλασε με σάρκα και αίμα. Η σάρκα είναι αδύναμη, και αυτό δεν εκπλήσσει τον Θεό.
Γι' αυτό η Γραφή μάς ενθαρρύνει να μην παραιτηθούμε: ας μην αποκάμνουμε κάνοντας το καλό, γιατί στον κατάλληλο καιρό θα θερίσουμε αν δεν λιγοψυχήσουμε (Γαλάτες 6:9). Δηλαδή η υπομονή και η επιμονή δεν μετριούνται από το πόσο δυνατά νιώθεις, αλλά από το αν εξακολουθείς να κρατάς το σπαθί. Συνεπώς, η ίδια η αντοχή είναι μέρος του αγώνα, όχι εμπόδιο σε αυτόν.
Είναι αξιοσημείωτο, εξάλλου, ότι ο Ελεάζαρ κουράστηκε μόνο αφού τελείωσε το έργο του. Ο Κύριος δεν άφησε την εξάντληση να τον νικήσει πριν συντρίψει τους εχθρούς. Έτσι και ο Θεός δίνει στο παιδί του δύναμη ακριβώς ως εκεί που χρειάζεται, και το αφήνει να λυγίσει μόνο όταν η μάχη έχει κερδηθεί. Αν λοιπόν νιώθεις άδειος μετά από έναν μεγάλο πνευματικό αγώνα, μην απελπίζεσαι· το έργο τελείωσε, και τώρα μπορείς να ξεκουραστείς ενώπιον του Κυρίου.
Πώς να κρατάς γερά το ευαγγέλιο ώσπου να μη μπορείς να το αφήσεις
Εδώ βρίσκεται η καρδιά της ιστορίας. Το χέρι του Ελεάζαρ δεν κόλλησε στο σπαθί κατά τύχη. Κόλλησε επειδή το κρατούσε με τόση δύναμη, χωρίς να το αφήσει ούτε στιγμή. Αν είχε χαλαρώσει τη λαβή του έστω μία φορά, το χέρι δεν θα είχε αγκυλωθεί. Έτσι ακριβώς καλείσαι να κρατάς το σπαθί του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού: αδιάκοπα, με πάθος, χωρίς να το παρατάς στις δύσκολες ώρες.
Πολλοί άνθρωποι αγγίζουν το ευαγγέλιο επιφανειακά. Ο σπόρος δεν μπαίνει βαθιά, η κατανόηση μένει αδύναμη, και δεν το κρατούν με γερό χέρι. Άλλοι, πάλι, νομίζουν πως είναι σοφό να αλλάζουν πεποιθήσεις κάθε εβδομάδα, ακολουθώντας κάθε νέα ιδέα. Αντίθετα, ο απόστολος Παύλος προτρέπει τον Τιμόθεο να κρατάει το πρότυπο των υγιών λόγων με πίστη και αγάπη (Β' Τιμόθεο 1:13). Το ζητούμενο δεν είναι να κρατάς πολλά πράγματα χαλαρά, αλλά ένα πράγμα γερά.
Πραγματικά, όσο πιο πολύ κρατάς γερά το ευαγγέλιο, τόσο πιο αδύνατο γίνεται να σ' το πάρουν. Έρχεται μια στιγμή που το σφίξιμο γίνεται σχεδόν ασυναίσθητο, σαν δεσμός που δεν λύνεται. Όσοι πιστέψαμε αληθινά αρπάξαμε τον Κύριο με τέτοια χαρά και σοβαρότητα, ώστε τώρα η αλήθεια μάς κρατάει όσο κι εμείς την κρατάμε. Γι' αυτό η Γραφή λέει να κρατούμε την ομολογία της ελπίδας ασάλευτη, επειδή είναι πιστός Εκείνος που υποσχέθηκε (Εβραίους 10:23).
Επομένως, μην εκπλαγείς αν, με τα χρόνια, ανακαλύψεις ότι δεν μπορείς πλέον να αφήσεις το ευαγγέλιο ακόμη κι αν το θελήσεις. Έχουμε ακούσει για πιστούς που, στο κρεβάτι του θανάτου, ξέχασαν τα πάντα μα όχι το όνομα του Ιησού· το χέρι τους είχε κολλήσει στο σπαθί μέχρι την τελευταία τους πνοή. Αυτή είναι η ωριμότητα της σταθερότητας στην αλήθεια: όχι μια στιγμιαία έξαρση, αλλά μια λαβή που έγινε δεύτερη φύση.
Η νίκη ανήκει στον Κύριο: γιατί κρατάμε με ταπείνωση
Υπάρχει, ωστόσο, μια λεπτομέρεια στο κείμενο που αλλάζει τα πάντα. Αν διαβάσεις προσεκτικά, θα δεις ότι η Γραφή δεν αποδίδει τη νίκη στον Ελεάζαρ. Λέει: «και ο Κύριος έκανε μεγάλη σωτηρία εκείνη την ημέρα». Ο πολεμιστής κράτησε το σπαθί, αλλά ο Θεός έδωσε τον θρίαμβο. Δηλαδή το σφιχτό χέρι ήταν δικό του· η δύναμη που νικά ήταν του Κυρίου.
Αυτή η ισορροπία είναι το μυστικό κάθε υγιούς πίστης. Από τη μία, εργαζόμαστε σαν να εξαρτώνται όλα από εμάς· από την άλλη, ξέρουμε ότι όλα εξαρτώνται από τον Θεό. Πράγματι, ο απόστολος Παύλος το λέει καθαρά: ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα μας και το να θέλουμε και το να πράττουμε, σύμφωνα με την αγαθή Του θέληση (Φιλιππησίους 2:13). Συνεπώς, ακόμη και η δύναμη να κρατάς γερά το ευαγγέλιο είναι δώρο της χάρης, όχι δικό σου κατόρθωμα.
Αυτό μάς απελευθερώνει από δύο παγίδες. Δεν χρειάζεται να υπερηφανευόμαστε όταν στεκόμαστε, γιατί ο Κύριος μάς κρατά. Ούτε χρειάζεται να καταρρέουμε από ενοχή όταν αδυνατίζουμε, γιατί η σωτηρία δεν στηρίζεται στην επίδοσή μας. Η σταθερότητα στην αλήθεια δεν είναι μια εξουθενωτική προσπάθεια να αποδείξεις την αξία σου· είναι η ανάπαυση σε Εκείνον που υποσχέθηκε να σε φυλάξει.
Γι' αυτό η τελευταία προτροπή είναι και πρόσκληση και ελπίδα. Ο Χριστός λέει: «κράτα εκείνο που έχεις, για να μη σου πάρει κανείς το στεφάνι σου» (Αποκάλυψη 3:11). Αν σήμερα νιώθεις ότι η λαβή σου είναι αδύναμη, μην απογοητεύεσαι. Έλα ξανά σε Εκείνον που γεμίζει το χέρι με δύναμη. Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τον Λόγο μέσα σε μια κοινότητα που τον αγαπά, μπορείς να γνωρίσεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος. Το ευαγγέλιο που κρατάς σήμερα είναι αυτό που θα σε κρατήσει μέχρι το τέλος.
Βασικά σημεία
- 01Ο Ελεάζαρ στάθηκε μόνος του όταν όλοι έφυγαν: η σταθερότητα στην αλήθεια ξεκινά ως προσωπική ευθύνη ενώπιον του Θεού, όχι ως ομαδικό συναίσθημα.
- 02Η κούραση στον αγώνα της πίστης δεν είναι ντροπή· είναι το φυσικό αποτέλεσμα του να έχεις πραγματικά πολεμήσει, και ο Θεός δίνει δύναμη ακριβώς ως εκεί που χρειάζεται.
- 03Κράτα γερά το ευαγγέλιο τόσο σφιχτά, με υπομονή και επιμονή, ώσπου το σφίξιμο να γίνει μόνιμο και να μη μπορεί κανείς να σ' το πάρει.
- 04Η νίκη ανήκει στον Κύριο: εργαζόμαστε σαν να εξαρτώνται όλα από εμάς, αλλά ξέρουμε ότι η δύναμη να κρατάμε είναι δώρο της χάρης Του.