Σχεδόν σωσμένος, ολότελα χαμένος: γιατί το «κάποτε αργότερα» σε κοστίζει τα πάντα

I.Τι σημαίνει «σχεδόν σωσμένος»: το «σχεδόν» που χάνει

Όταν ήρθαν τα νερά, δεν έκαναν διαχωρισμό ανάμεσα στους ανοιχτά ασεβείς και σε όσους είχαν καλά λόγια. Η Γραφή λέει ξεκάθαρα ότι εξαλείφθηκε καθετί που ζούσε πάνω στη γη και έμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό (Γένεση 7:23). Πρώτον, αυτό μας δείχνει κάτι σκληρό αλλά αληθινό: η σωτηρία δεν ήταν θέμα συμπάθειας προς το μήνυμα, αλλά θέμα τοποθεσίας. Ήσουν μέσα ή ήσουν έξω.

Πολλοί από τους φίλους του Νώε θα είχαν κάνει το σωστό, αν είχαν λίγο περισσότερο χρόνο. Είχαν σχεδόν πειστεί. Όμως το «σχεδόν πειστεί» δεν σώζει κανέναν, γιατί οι καλές προθέσεις, όταν δεν εκτελούνται, μένουν στον αέρα. Δηλαδή ο άνθρωπος που είναι σχεδόν σωσμένος δεν είναι κατά το ήμισυ σωσμένος· μοιάζει με κάποιον που πήρε χάρη αλλά δεν πρόλαβε να βγει από το κελί. Συνεπώς, το «σχεδόν» δεν είναι ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία· είναι ακριβώς δίπλα της και απ' έξω.

Η ίδια αλήθεια ακούστηκε αιώνες αργότερα, όταν ο απόστολος Παύλος στάθηκε μπροστά στον βασιλιά Αγρίππα. Ο βασιλιάς, συγκινημένος, του είπε ότι παρά λίγο τον πείθει να γίνει Χριστιανός (Πράξεις 26:28). «Παρά λίγο.» Πόσο τραγικά κοντά και όμως πόσο μακριά. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν αγγίξαμε το μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά αν μπήκαμε πραγματικά μέσα στον Χριστό. Πραγματικά, ανάμεσα στο «σχεδόν» και στο «ναι» χωράει η αιωνιότητα.

II.Η αναβολή της απόφασης: γιατί το «κάποτε αργότερα» χάνει

Το πιο επικίνδυνο «όχι» δεν λέγεται ποτέ φωναχτά. Λέγεται κρυφά, με τη μορφή του «αργότερα». Οι φίλοι του Νώε δεν φώναξαν «αρνούμαστε»· είπαν «θα το σκεφτούμε», «πρώτα έχουμε ένα γλέντι», «πρώτα πρέπει να παντρευτούμε». Ωστόσο, η αναβολή της απόφασης είναι κι αυτή απόφαση. Όποιος λέει «κάποτε αργότερα» στον Θεό, στην πράξη λέει «όχι τώρα», και το «όχι τώρα» πολύ συχνά γίνεται «ποτέ».

Η Γραφή μάς δίνει ένα ζωντανό παράδειγμα σε έναν Ρωμαίο ηγεμόνα. Καθώς ο Παύλος του μιλούσε για δικαιοσύνη, εγκράτεια και την κρίση που έρχεται, εκείνος φοβήθηκε και του είπε να φύγει προς το παρόν, και πως όταν βρει ευκαιρία θα τον ξανακαλέσει (Πράξεις 24:25). Εκείνη η «ευκαιρία» δεν ήρθε ποτέ. Δηλαδή η αναβολή δεν είναι ουδέτερη στάση αναμονής· είναι ένας τρόπος να σπρώχνεις τον Θεό για μια μέρα που δεν φτάνει.

Γι' αυτό η φωνή του Θεού επιμένει σε μία λέξη: «σήμερα». Η Γραφή μάς προτρέπει ότι σήμερα, αν ακούσουμε τη φωνή Του, να μη σκληρύνουμε την καρδιά μας (Εβραίους 3:15). Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος ξεκαθαρίζει ότι ο κατάλληλος καιρός δεν είναι κάποια αόριστη αυριανή μέρα: τώρα είναι ο καιρός ο ευπρόσδεκτος, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας (Β' Κορινθίους 6:2). Συνεπώς, το «κάποτε αργότερα» δεν είναι ταπεινοφροσύνη ούτε σύνεση· είναι ρίσκο που παίζεται με την αιωνιότητα.

Σκέψου επίσης πόσο εύκολα η καρδιά συνηθίζει την αναβολή. Κάθε φορά που λέμε «όχι ακόμη», γίνεται λίγο πιο εύκολο να το ξαναπούμε. Αντίθετα, κάθε φορά που υπακούμε αμέσως, η καρδιά μαλακώνει. Πραγματικά, η Γραφή προειδοποιεί πως δεν θα ξεφύγουμε αν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία (Εβραίους 2:3). Δεν χρειάζεται να την πολεμήσεις ενεργά για να τη χάσεις· αρκεί να την αμελήσεις.

III.Η μισή μετάνοια: όταν η καρδιά μένει στα μισά

Υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να είσαι «σχεδόν σωσμένος»: να ξεκινήσεις τον δρόμο, αλλά να μην τον τελειώσεις. Η μισή μετάνοια αφήνει το Σόδομα πίσω, αλλά κρατάει την καρδιά της εκεί. Ο Ιησούς συμπύκνωσε όλη αυτή την προειδοποίηση σε τρεις μόνο λέξεις: «Θυμηθείτε τη γυναίκα του Λωτ» (Λουκάς 17:32). Εκείνη είχε φύγει από την καταδικασμένη πόλη, είχε φτάσει σχεδόν στο καταφύγιο, και όμως χάθηκε επειδή η καρδιά της γύρισε πίσω.

Η μισή μετάνοια είναι ύπουλη γιατί μοιάζει με πραγματική πίστη. Ο άνθρωπος που τη ζει συχνά λέει σωστά λόγια, εκκλησιάζεται, ξέρει τη γλώσσα. Όμως ο ίδιος ο Ιησούς προειδοποίησε ότι δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών όποιος απλώς λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα (Ματθαίος 7:21). Δηλαδή τα λόγια χωρίς την καρδιά είναι ένα ακόμη είδος «σχεδόν». Συνεπώς, δεν αρκεί να μιλάς για τη σωτηρία· χρειάζεται να μπεις μέσα σ' αυτήν.

Ο απόστολος Ιάκωβος το θέτει πρακτικά: να γινόμαστε εκτελεστές του λόγου και όχι μόνο ακροατές που εξαπατούν τον εαυτό τους (Ιακώβου 1:22). Πράγματι, η ακρόαση χωρίς ανταπόκριση είναι αυτοεξαπάτηση. Αφετέρου, η χλιαρότητα είναι ίσως η πιο επικίνδυνη κατάσταση, γιατί νιώθει άνετα. Ο αναστημένος Κύριος λέει στους χλιαρούς ότι, επειδή δεν είναι ούτε κρύοι ούτε ζεστοί, πρόκειται να τους ξεράσει από το στόμα Του (Αποκάλυψη 3:16). Επομένως, ο Θεός δεν ζητάει τελειότητα· ζητάει ολόκληρη την καρδιά, όχι τη μισή.

Ας είμαστε όμως ξεκάθαροι και τρυφεροί εδώ. Το ότι κάποιος αναγνωρίζει σήμερα ένα «σχεδόν» μέσα του δεν είναι λόγος για ντροπή ή για ενοχή που σε τσακίζει. Αντίθετα, είναι ίσως το πιο τίμιο σημείο εκκίνησης. Ο Θεός δεν περιμένει να γίνεις άξιος πρώτα· περιμένει να στραφείς ολόκληρος προς Εκείνον. Η μισή μετάνοια θεραπεύεται με ένα ολόκληρο «ναι», και αυτό το «ναι» δεν το βγάζεις από τη δική σου δύναμη, αλλά το λαμβάνεις ως δώρο χάρης.

IV.Από το «σχεδόν σωσμένος» στο «ναι»: η πρόσκληση σήμερα

Αν διαβάζοντας όλα αυτά αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στο «σχεδόν σωσμένος», υπάρχει μια υπέροχη είδηση: για σένα η πόρτα είναι ακόμη ανοιχτή. Πραγματικά, όσο διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ο κατακλυσμός της κρίσης δεν έχει έρθει· επομένως, ο Θεός σού χαρίζει ακόμη χρόνο μετανοίας. Η αναβολή της απόφασης μπορεί να σταματήσει σήμερα, γιατί η μακροθυμία του Θεού δεν είναι αδιαφορία, αλλά αγάπη που περιμένει.

Πρόσεξε πόσο απλή είναι η πρόσκληση. Δεν σου ζητείται να γίνεις πρώτα καλύτερος, να λύσεις πρώτα όλα σου τα ζητήματα ή να καταλάβεις πρώτα κάθε θεολογική λεπτομέρεια. Σου ζητείται να στραφείς, όπως είσαι, στον Χριστό που πέθανε και αναστήθηκε για σένα. Όπως ο Νώε μπήκε με τα ίδια του τα πόδια μέσα στην κιβωτό και σώθηκε, έτσι κι εσύ καλείσαι σήμερα να περάσεις την πόρτα και να γίνεις σωσμένος, αντί να μένεις απ' έξω θαυμάζοντάς την.

Πες λοιπόν το «ναι» που δεν λέγεται με μισή καρδιά. Δηλαδή όχι «κάποτε αργότερα», όχι «όταν τακτοποιηθούν όλα», αλλά τώρα. Μπορείς αυτή τη στιγμή να μιλήσεις στον Θεό με απλά λόγια: να ομολογήσεις την αμαρτία σου, να Τον ευχαριστήσεις για τον σταυρό και να Του εμπιστευτείς ολόκληρη τη ζωή σου. Δεν χρειάζονται τέλειες λέξεις· χρειάζεται ολόκληρη καρδιά. Αυτό είναι το αντίθετο του «σχεδόν»: είναι το πλήρες «ναι».

Και μετά από αυτό το «ναι», ο δρόμος συνεχίζεται μέσα σε κοινότητα. Αν θέλεις να θεμελιώσεις την πίστη σου και να μελετήσεις τον Λόγο πιο βαθιά, μπορείς να δεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος. Όμως θυμήσου: η μελέτη έρχεται δεύτερη. Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα δεν είναι ακαδημαϊκό· είναι να περάσεις σήμερα την πόρτα όσο είναι ακόμη ανοιχτή.