Δίνεις από άδειο ποτήρι; Γιατί η αγάπη σου στέρεψε χωρίς να το καταλάβεις

I.Όταν δίνεις από άδειο ποτήρι: η σιωπηλή εξουθένωση

Λίγοι από εμάς αδειάζουν μέσα σε μία ημέρα. Συνήθως, αντίθετα, είναι μια αργή διαρροή. Δίνεις λίγο σήμερα, λίγο αύριο, και επειδή αγαπάς πραγματικά, δεν προσέχεις πότε το ποτήρι έφτασε στον πάτο. Αρχικά το καλύπτεις με τη θέληση. Ωστόσο η θέληση δεν είναι πηγή, είναι αντλία, και μια αντλία που τραβάει από στεγνό πηγάδι απλώς φθείρεται.

Έτσι, επομένως, φτάνει η πνευματική εξουθένωση. Δεν έρχεται με κεραυνούς. Πραγματικά, έρχεται όταν η προσευχή γίνεται αγγαρεία, όταν τα λόγια αγάπης βγαίνουν μηχανικά, όταν αρχίζεις κρυφά να δυσανασχετείς με ανθρώπους που κάποτε υπηρετούσες με χαρά. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι έπαψες να αγαπάς. Δηλαδή, σημαίνει ότι έδινες από άδειο ποτήρι περισσότερο καιρό απ' όσο αντέχει η ανθρώπινη ψυχή.

Πρόσεξε όμως κάτι λυτρωτικό μέσα στην ίδια τη Γραφή. Πράγματι, ακόμη και ο Κύριος Ιησούς, που ήταν ανεξάντλητος, επέλεγε να αποσύρεται και καλούσε τους κουρασμένους κοντά Του για ανάπαυση (Ματθαίος 11:28). Δεν το έκανε επειδή κουραζόταν σαν εμάς, αλλά για να μας δείξει τον ρυθμό. Δηλαδή ο ίδιος ο Θεός μάς διδάσκει πως η διακονία δεν είναι ασταμάτητη ροή προς τα έξω, αλλά μια αναπνοή: εισπνοή κοντά στον Πατέρα, εκπνοή προς τους ανθρώπους.

Αν λοιπόν νιώθεις ότι δίνεις από άδειο ποτήρι, δεν χρειάζεσαι μια ακόμη ενοχή. Αντιθέτως, χρειάζεσαι την άδεια να σταματήσεις και να ξαναγεμίσεις. Συνεπώς, αυτή την άδεια στην έχει ήδη δώσει ο Θεός.

II.Πρώτα λάβε: ο Θεός είναι η πηγή, εσύ το ποτάμι

Εδώ βρίσκεται η καρδιά του θέματος. Καταρχήν, η αγάπη που δίνεις δεν παράγεται μέσα σου σαν να ήσουν εσύ η πηγή. Αντιθέτως, περνάει μέσα σου. Δηλαδή, είσαι κανάλι, όχι κρήνη. Όταν το ξεχνάμε αυτό, επομένως, αρχίζουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας να βγάλει νερό από εκεί που δεν υπάρχει, και τότε αναπόφευκτα στερεύουμε.

Ο Ιησούς το είπε με μια εικόνα που σταματάει την καρδιά. Πράγματι, στάθηκε ανάμεσα στο πλήθος και φώναξε ότι όποιος διψάει ας έρθει σ' Εκείνον να πιει, και τότε από μέσα του θα ξεχειλίσουν ποτάμια ζωντανού νερού (Ιωάννης 7:37). Πρόσεξε, ωστόσο, τη σειρά. Πρώτον, έρχεσαι και πίνεις. Έπειτα, δηλαδή, ξεχειλίζεις, ποτέ το αντίστροφο. Συνεπώς, κανείς δεν ξεχείλισε από στεγνότητα.

Ο ψαλμωδός το είχε ζήσει αιώνες πριν. Πράγματι, δεν λέει «κουράστηκα να ποτίζω τους άλλους». Αντιθέτως, λέει ότι ο ίδιος ο Θεός γεμίζει το ποτήρι του μέχρι να ξεχειλίσει (Ψαλμοί 23:5). Δηλαδή, αυτή είναι η εικόνα της εσωτερικής ζωής με τον Θεό: ένα ποτήρι που το κρατάει Εκείνος κάτω από τη βρύση Του, ώσπου να μην μπορεί να χωρέσει άλλο. Συνεπώς, από αυτό το ξεχείλισμα, και μόνο από αυτό, έχεις κάτι αληθινό να προσφέρεις.

Επομένως, η ερώτηση δεν είναι «πώς θα βρω δύναμη να δώσω κι άλλο;». Αντιθέτως, είναι «πότε ήπια τελευταία φορά;». Δηλαδή, η κοινωνία με τον Θεό δεν είναι ένα ακόμη καθήκον στη λίστα σου. Πράγματι, είναι το μέρος όπου σταματάς να είσαι ο εργάτης και ξαναγίνεσαι το παιδί, εκεί όπου δεν δίνεις, αλλά λαμβάνεις.

III.Να λαμβάνεις πριν δώσεις: μένε ενωμένος με τον Χριστό

Ο Ιησούς έδωσε στους μαθητές Του τη μυστική συνταγή κάθε καρποφορίας, και δεν ήταν να προσπαθήσουν περισσότερο. Δηλαδή, τους είπε απλώς να μείνουν ενωμένοι μαζί Του, όπως το κλήμα μένει στο αμπέλι, γιατί χωριστά από Εκείνον δεν μπορούν να κάνουν τίποτε (Ιωάννης 15:4). Πράγματι, το κλήμα δεν αγχώνεται για να βγάλει σταφύλι. Αντιθέτως, μένει ενωμένο, και ο καρπός έρχεται μόνος του.

Σκέψου πόσο ελευθερωτικό είναι αυτό. Πράγματι, ο καρπός δεν είναι αποτέλεσμα δικής σου εξάντλησης, αλλά της ζωής που ρέει μέσα σου όταν παραμένεις συνδεδεμένος. Όταν λοιπόν αισθάνεσαι άδειος, επομένως, η λύση δεν είναι να σφίξεις τα δόντια και να βγάλεις κι άλλο σταφύλι με το ζόρι. Αντιθέτως, είναι να ελέγξεις τη σύνδεση. Μήπως, δηλαδή, κόπηκες από το κλήμα μέσα στη βιασύνη της προσφοράς;

Ο απόστολος Παύλος, ένας άνθρωπος που έδωσε όσο λίγοι, δεν στηρίχθηκε ποτέ στα δικά του αποθέματα. Πράγματι, ομολόγησε ότι δεν είναι ικανός από μόνος του να λογαριάσει τίποτε σαν να προέρχεται από τον εαυτό του, αλλά η ικανότητά του πηγάζει από τον Θεό (Β' Κορινθίους 3:5). Επομένως, αν ο Παύλος χρειαζόταν να λαμβάνει πριν δώσει, πόσο μάλλον εμείς.

Έτσι, συνεπώς, το «να λαμβάνεις πριν δώσεις» παύει να είναι ένα έξυπνο σύνθημα και γίνεται πνευματικός νόμος. Πράγματι, δεν είναι αδυναμία να γεμίζεις πρώτα. Αντιθέτως, είναι σοφία. Δηλαδή, είναι ο τρόπος που σχεδίασε ο Θεός τη διακονία, ώστε να μη σε καταναλώσει αλλά να σε αναπαύσει μέσα της.

IV.Το δέντρο που δεν μαραίνεται: ρίζωσε κοντά στο νερό

Η Γραφή ανοίγει με μια εικόνα που απαντά κατευθείαν στην εξουθένωση. Πράγματι, ο άνθρωπος που έχει τις ρίζες του βαθιά κοντά στον Θεό μοιάζει με δέντρο φυτεμένο δίπλα σε τρεχούμενα νερά, που δίνει τον καρπό του στην εποχή του και το φύλλο του δεν μαραίνεται (Ψαλμοί 1:3). Πρόσεξε, επομένως, ότι το δέντρο καρποφορεί χωρίς να αγχώνεται, επειδή είναι φυτεμένο στο σωστό μέρος.

Η διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που στερεύει και σε έναν που ξεχειλίζει σπάνια είναι το πόσο σκληρά δουλεύει. Δηλαδή, συνήθως είναι το πού έχει ριζώσει. Για παράδειγμα, δύο άνθρωποι μπορεί να κάνουν την ίδια διακονία. Ωστόσο, ο ένας μαραίνεται γιατί τραβάει νερό από τον εαυτό του. Αντιθέτως, ο άλλος ανθίζει γιατί οι ρίζες του φτάνουν στο ποτάμι.

Γι' αυτό και ο προφήτης Ησαΐας δίνει μια υπόσχεση που είναι βάλσαμο για κάθε κουρασμένο εργάτη. Πράγματι, όσοι περιμένουν με υπομονή τον Κύριο, λέει, θα ανανεώσουν τη δύναμή τους, θα πετάξουν ψηλά σαν αετοί, θα τρέξουν και δεν θα αποκάμουν (Ησαΐας 40:31). Δες, επομένως, ότι η ανανέωση δεν δίνεται σε όσους τρέχουν περισσότερο, αλλά σε όσους πρώτα περιμένουν.

V.Σταμάτα να δίνεις από άδειο ποτήρι: η πρόσκληση στην πηγή

Ίσως μέσα σου να αντιστέκεσαι. «Αν σταματήσω για να γεμίσω, ποιος θα φροντίσει όλους αυτούς;». Σ' αυτή τη φωνή, ωστόσο, θέλω να απαντήσω με τρυφερότητα. Καταρχήν, η ανάπαυση κοντά στον Θεό δεν είναι εγκατάλειψη της διακονίας σου. Αντιθέτως, είναι η προϋπόθεσή της. Δηλαδή, δεν προδίδεις κανέναν όταν πηγαίνεις να πιεις. Πράγματι, τους εξασφαλίζεις νερό καθαρό αντί για τις τελευταίες σταγόνες ενός στεγνού πηγαδιού.

Πρόσεξε επίσης ότι ο Θεός δεν περιμένει να γεμίσεις μόνος σου και μετά να έρθεις. Αντιθέτως, σε καλεί άδειο. Πράγματι, η πρόσκληση του Ιησού δεν απευθύνεται στους δυνατούς, αλλά ακριβώς στους κουρασμένους και φορτωμένους, με την υπόσχεση ότι Εκείνος θα τους αναπαύσει (Ματθαίος 11:28). Επομένως, το άδειασμά σου δεν σε αποκλείει από την πηγή. Δηλαδή, είναι το ίδιο σου το εισιτήριο γι' αυτήν.

Αν θες μια πρακτική αρχή, μπορείς να την καλλιεργήσεις μέσα από μια συνεπή εσωτερική ζωή και τη μελέτη του Λόγου, όπως διδάσκει με χάρη το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Συγκεκριμένα, ξεκίνα κάθε μέρα όχι από τη λίστα των υποχρεώσεων, αλλά από το ποτήρι. Δηλαδή, ρώτα τον εαυτό σου το πρωί: γέμισα, ή ορμώ ήδη στο δόσιμο νηστικός;

Η αγάπη που λαμβάνει πρώτα δεν στερεύει ποτέ, γιατί δεν τρέφεται από τα δικά σου αποθέματα αλλά από μια πηγή που δεν στερεύει. Έλα, λοιπόν, και πιες. Συνεπώς, άφησε τον Θεό να γεμίσει το ποτήρι σου ώσπου να ξεχειλίσει. Και τότε, πράγματι, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, θα δίνεις πάλι, όχι από κόπο, αλλά από περίσσευμα.