Φόβος για το μέλλον: γιατί η εποχή μας αγχώνεται και πού βρίσκεται η μόνη ασφάλεια που αντέχει στο αύριο

I.Ο φόβος για το μέλλον: η αγωνία μιας ολόκληρης γενιάς

Αρχικά, ας ονομάσουμε το πράγμα με το όνομά του. Πολλοί νέοι μεγάλωσαν χωρίς πολέμους, πείνα ή μεγάλες οικονομικές καταστροφές, κι όμως νιώθουν μια βαθιά ανασφάλεια. Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι μόνο εξωτερικό. Είναι το ερώτημα του νοήματος: για ποιον λόγο ζω, τι θα γίνει μετά, πού πηγαίνουν όλα.

Επιπλέον, όταν οι παραδοσιακές πηγές απαντήσεων σιωπούν ή αμφιταλαντεύονται, δημιουργείται ένα κενό. Σε αυτό το κενό μπαίνουν εύκολα νέα ρεύματα που υπόσχονται φώτιση, εσωτερική ενέργεια και έλεγχο του αύριο. Έτσι ο φόβος για το μέλλον μετατρέπεται σε μηχανή αναζήτησης: ψάχνουμε κάτι, οτιδήποτε, να μας καθησυχάσει.

Ωστόσο, ας το πούμε με χάρη και όχι με καταδίκη. Πίσω από κάθε ωροσκόπιο που διαβάζεται «στα αστεία» κρύβεται συχνά μια πραγματική δίψα για σιγουριά. Η Βίβλος δεν περιφρονεί αυτή τη δίψα. Αντίθετα, τη λαμβάνει σοβαρά και προσφέρει κάτι στερεό απέναντι στο άγχος για το αύριο: όχι μια τεχνική πρόβλεψης, αλλά έναν ζωντανό Θεό.

II.Γιατί η μαντεία αυξάνει τον φόβο για το μέλλον αντί να τον λύνει

Όταν θέλουμε να μάθουμε για το μέλλον, είτε στηριζόμαστε σε εκτιμήσεις είτε στρεφόμαστε στη μαντεία: ωροσκόπια, χαρτορίχτρες, μέντιουμ. Πρόκειται για μια πανάρχαια «τέχνη» που επανέρχεται δυναμικά κάθε φορά που μια κοινωνία νιώθει ανασφαλής. Πραγματικά, δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα παρατηρούμε νέα έξαρση αυτών των πρακτικών.

Η Βίβλος, ωστόσο, μιλάει καθαρά. Δεν το κάνει για να μας τρομάξει, αλλά για να μας προστατεύσει. Ο Θεός απαγορεύει τη μαντεία επειδή μας απομακρύνει από Εκείνον και μας παραδίνει σε δυνάμεις που δεν ελέγχουμε (Δευτερονόμιο 18:10). Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι μια αθώα περιέργεια, αλλά το ότι εμπιστευόμαστε την αγωνία μας σε λάθος χέρια.

Επιπλέον, ο προφήτης Ησαΐας θέτει ένα ερώτημα που ισχύει και σήμερα: γιατί να ρωτάμε τους νεκρούς και τα πνεύματα για τους ζωντανούς, αντί να ρωτήσουμε τον ίδιο τον Θεό (Ησαΐας 8:19); Συνεπώς, η μαντεία όχι μόνο δεν λύνει τον φόβο για το μέλλον, αλλά τον τροφοδοτεί, γιατί δένει την καρδιά μας σε προβλέψεις και φόβους αντί στην πρόνοια του Θεού.

III.Όχι «Νέα Εποχή» αλλά «Έσχατη Εποχή»: τι λέει η Βίβλος για τα ρεύματα μας

Στο κενό νοήματος που περιγράψαμε, ξεπρόβαλε ένα ολόκληρο κίνημα, αυτό της Νέας Εποχής. Υποστηρίζει ότι περνάμε σε μια νέα πνευματικότητα, ότι ο Θεός είναι μια απρόσωπη ενέργεια μέσα στη φύση, ότι κάθε θρησκεία κρύβει ένα κομμάτι αλήθειας, και ότι ο διαλογισμός ή οι αποκρυφιστικές τεχνικές ξυπνούν τις «κοιμισμένες» δυνάμεις μας.

Ωστόσο, η Βίβλος δεν μιλάει για καμία «Νέα Εποχή». Μιλάει όμως για τις «έσχατες ημέρες», για μια εποχή όπου οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, χωρίς φυσική στοργή και θα αγαπούν την ηδονή περισσότερο από τον Θεό. Δηλαδή το κίνημα Νέας Εποχής δεν είναι μια ανεξήγητη μόδα, αλλά κάτι που η Γραφή το είχε προαναγγείλει με νηφάλια ακρίβεια.

Πώς όμως αντιστεκόμαστε σε όλα αυτά; Όχι με φόβο και θεωρίες συνωμοσίας, αλλά επιστρέφοντας στον λόγο του Θεού. Πραγματικά, η βεβαιότητα για το αύριο δεν έρχεται από τα άστρα ή από κάποια «αναβαθμισμένη» πνευματικότητα, αλλά από τις υποσχέσεις του Θεού που ήδη εκπληρώθηκαν στην ιστορία.

IV.Η αληθινή ασφάλεια απέναντι στον φόβο για το μέλλον: η πρόνοια του Θεού

Ας περάσουμε τώρα από τη διάγνωση στη θεραπεία. Ο Χριστός δεν μας λέει απλώς «μην αγχώνεσαι», αλλά μας δείχνει γιατί. Μας καλεί να μη μεριμνούμε για το αύριο, επειδή κάθε μέρα έχει τη δική της φροντίδα και ο Πατέρας μας ξέρει τι χρειαζόμαστε (Ματθαίος 6:34). Δηλαδή η λύση στο άγχος για το αύριο δεν είναι ο έλεγχος, αλλά η εμπιστοσύνη.

Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος μάς δίνει έναν πολύ πρακτικό δρόμο: αντί να κατατρωγόμαστε από την ανησυχία, να μεταφέρουμε κάθε αίτημά μας στον Θεό με προσευχή και ευχαριστία (Φιλιππησίους 4:6). Έτσι, στη θέση της αγωνίας έρχεται η ειρήνη του Θεού. Ο φόβος για το μέλλον δεν εξαφανίζεται μαγικά, αλλά παύει να μας κυβερνά, γιατί τον αποθέτουμε σε χέρια που αντέχουν.

Πραγματικά, ο ίδιος ο Θεός μάς λέει να μη φοβόμαστε, γιατί είναι μαζί μας και μας στηρίζει (Ησαΐας 41:10). Αυτή είναι η πρόνοια του Θεού: όχι μια αόριστη θετική ενέργεια, αλλά ένα πρόσωπο που υπόσχεται να μη μας αφήσει. Συνεπώς, ακόμη κι όταν περπατάμε μέσα στο πιο σκοτεινό φαράγγι, δεν φοβόμαστε το κακό, επειδή Εκείνος μένει σταθερά δίπλα μας.

V.Πρακτική διάκριση: πώς να σταθούμε με ελπίδα και όχι με φόβο

Ας γίνουμε τώρα πρακτικοί. Πρώτον, η τέλεια αγάπη του Θεού διώχνει τον φόβο (Α' Ιωάννου 4:18). Όσο πιο βαθιά γνωρίζουμε ότι μας αγαπά, τόσο λιγότερη εξουσία έχει πάνω μας ο φόβος για το μέλλον. Δηλαδή το αντίδοτο δεν είναι περισσότερη πληροφορία για το αύριο, αλλά μεγαλύτερη οικειότητα με τον Θεό σήμερα.

Δεύτερον, ας θυμόμαστε ότι ο Χριστός μένει «ο ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες», ενώ τα ρεύματα της εποχής αλλάζουν συνεχώς. Επομένως, σε μια εποχή ρευστή, η σταθερότητά μας δεν στηρίζεται σε προβλέψεις, αλλά σε Εκείνον που δεν αλλάζει. Αντίθετα από τα μέντιουμ, ο Χριστός δεν μαντεύει το αύριο: το κρατάει στα χέρια του.

Τρίτον, ας έχουμε διάκριση χωρίς σκληρότητα. Δεν καταδικάζουμε ανθρώπους που, μέσα στην αγωνία τους, στράφηκαν σε ωροσκόπια ή ενεργειακές πρακτικές. Αντίθετα, τους δείχνουμε με χάρη έναν καλύτερο δρόμο. Αν θέλεις να βαθύνεις βιβλικά αυτή τη διάκριση, μπορείς να ξεκινήσεις από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος και τις μελέτες του στον λόγο του Θεού.

Τέλος, η ελπίδα στον Χριστό δεν είναι αφέλεια. Ο Ιησούς είπε ότι Εκείνος είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάννης 14:6), και ο Θεός υπόσχεται σχέδια ειρήνης για να μας δώσει «το προσδοκώμενο τέλος». Συνεπώς, απέναντι στον φόβο για το μέλλον δεν στεκόμαστε με σφιγμένα δόντια, αλλά με μια βεβαιότητα: το αύριο ανήκει σε Εκείνον που μας αγάπησε μέχρι τον σταυρό.