«Φώναξέ με, και θα σου απαντήσω και θα σου φανερώσω μεγάλα και κρυμμένα πράγματα, που εσύ δεν τα ξέρεις.»
Ιερεμίας 33:3
Υπάρχει μια φράση που γεννήθηκε σε ένα ταπεινό αμβωνάκι της Αγγλίας, στα τέλη του 18ου αιώνα, και έκτοτε δεν σταμάτησε να ταξιδεύει: «περίμενε μεγάλα από τον Θεό· τόλμησε μεγάλα για τον Θεό». Την είπε ένας άνθρωπος που δεν είχε σχεδόν τίποτα: ένας φτωχός τσαγκάρης που μπάλωνε παπούτσια σε ένα χωριό, ενώ δίπλα του είχε κρεμασμένο έναν χάρτη του κόσμου. Δεν ονειρεύτηκε για τον εαυτό του. Ονειρεύτηκε για τον Θεό, κι αυτό άλλαξε τα πάντα.
Πολλοί από εμάς, ωστόσο, φοβόμαστε να ονειρευτούμε μεγάλα. Δηλαδή μας φαίνεται αλαζονικό, ή απλώς ανέφικτο. Αρχικά κοιτάμε τα λίγα που κρατάμε στα χέρια μας, τις περιορισμένες δυνάμεις μας, τα κλειστά πορτάκια γύρω μας, και κλείνουμε σιγά σιγά την καρδιά μας. Όμως η Γραφή δεν μας καλεί να μετράμε τα δικά μας αποθέματα. Αντίθετα, μας καλεί να κοιτάξουμε ψηλά, σε Εκείνον που μπορεί ασύγκριτα περισσότερα απ' όσα ζητάμε ή σκεφτόμαστε. Επομένως, αν θες να ζήσεις κάτι μεγάλο, η αρχή δεν είναι η τόλμη σου· είναι η πίστη σου σε Αυτόν.
Σ' αυτό το άρθρο θα δούμε, με αφορμή τη ζωή του ταπεινού αυτού ανθρώπου, τι σημαίνει πράγματι να περιμένεις μεγάλα από τον Θεό. Δηλαδή όχι ένα σύνθημα ευημερίας, ούτε μια ψευδαίσθηση μεγαλείου, αλλά ένα όραμα κατά Θεόν που γεννιέται στην ταπείνωση. Επιπλέον, αυτό το όραμα ποτίζεται με υπομονή και καρποφορεί στον δικό Του καιρό.
Ένας τσαγκάρης με έναν χάρτη: πώς γεννιέται ένα όραμα κατά Θεόν
Φαντάσου έναν άνθρωπο σκυμμένο πάνω στον πάγκο του, με τα χέρια μαυρισμένα από τη ρητίνη και το δέρμα. Δεν είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμιο. Δεν είχε χρήματα, ούτε γνωριμίες, ούτε κάποια θέση που να του δίνει φωνή. Κι όμως, καθώς δούλευε, μάθαινε μόνος του γλώσσες και μελετούσε τον κόσμο. Πάνω στον τοίχο είχε φτιάξει έναν χειροποίητο χάρτη, με σημειώσεις για κάθε λαό: πόσοι είναι, τι πιστεύουν, πόσοι δεν έχουν ακούσει ποτέ το Ευαγγέλιο. Κάθε λαός για εκείνον δεν ήταν ένα νούμερο, αλλά πρόσωπα αγαπητά στον Θεό.
Από εκείνον τον πάγκο γεννήθηκε ένα όραμα που τον ξεπερνούσε κατά πολύ. Δεν ξεκίνησε από φιλοδοξία· αντίθετα, ξεκίνησε από συμπόνια και από μια βαθιά πεποίθηση ότι ο Θεός αγαπά κάθε έθνος. Έτσι γεννιέται πάντα ένα γνήσιο όραμα κατά Θεόν: όχι όταν θέλουμε να γίνουμε εμείς μεγάλοι, αλλά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια του Θεού. Αρχικά είναι μόνο ένας σπόρος μέσα στην καρδιά. Ωστόσο ο Θεός είναι Εκείνος που τον φυτεύει, και Εκείνος ξέρει σε τι δέντρο μπορεί να μεγαλώσει. (Ιερεμίας 33:3)
Πρόσεξε όμως κάτι λεπτό κι όμορφο. Το να περιμένεις μεγάλα από τον Θεό δεν σημαίνει να περιφρονείς τη μικρή, ταπεινή σου θέση. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος αυτός δεν παράτησε τον πάγκο του για να κυνηγήσει δόξα. Αντίθετα, έμεινε πιστός εκεί που τον είχε βάλει ο Θεός, και μέσα από εκεί ο Θεός μεγάλωσε το όραμα. Συνεπώς η πίστη δεν μας κάνει να περιφρονούμε το σήμερα· μας δίνει μάτια να δούμε τι μπορεί να κάνει ο Θεός μέσα από το σήμερα.
Περίμενε μεγάλα από τον Θεό: όχι από τις δικές σου δυνάμεις
Όταν ήρθε η ώρα να μιλήσει δημόσια για το όραμά του, ο ταπεινός αυτός υπηρέτης άνοιξε τη Γραφή στον προφήτη Ησαΐα, στα λόγια όπου ο Θεός λέει στον λαό Του να πλατύνει τη σκηνή του. Δεν είπε στους ανθρώπους «κοιτάξτε πόσα μπορούμε να κάνουμε εμείς». Αντίθετα, τους είπε «κοιτάξτε ποιος είναι ο Θεός μας». Πράγματι, όλο το μυστικό βρίσκεται σ' αυτή τη μετατόπιση. Δηλαδή δεν περιμένουμε μεγάλα επειδή εμείς είμαστε δυνατοί, αλλά επειδή Εκείνος είναι παντοδύναμος. (Ησαΐας 54:2)
Εδώ ακριβώς λυτρώνεται η καρδιά μας από δύο παγίδες. Αφενός, τη δειλία που λέει «είμαι πολύ μικρός, δεν γίνεται τίποτα». Αφετέρου, την αλαζονεία που λέει «θα τα καταφέρω με τις δικές μου ικανότητες». Ωστόσο η Γραφή τις διαλύει και τις δύο. Δηλαδή δεν μας λέει ότι εμείς είμαστε ικανοί για μεγάλα· μας λέει ότι ο Θεός είναι ικανός να κάνει ασύγκριτα περισσότερα απ' όσα τολμάμε να ζητήσουμε. Επομένως το θάρρος μας δεν στηρίζεται στον εαυτό μας, αλλά στη δύναμη που ενεργεί μέσα μας. (Εφεσίους 3:20)
Γι' αυτό το «περίμενε μεγάλα από τον Θεό» δεν είναι ποτέ καύχημα. Είναι προσευχή. Είναι η καρδιά που γονατίζει και λέει: «Κύριε, ξέρω ότι μόνος μου δεν μπορώ τίποτα· αλλά Εσύ μπορείς τα πάντα, και σ' εμπιστεύομαι». Δηλαδή η μεγάλη προσδοκία και η βαθιά ταπείνωση δεν είναι αντίθετες· γεννιούνται μαζί. Όσο περισσότερο γνωρίζεις πόσο μεγάλος είναι ο Θεός, τόσο πιο ελεύθερος γίνεσαι να ονειρευτείς, και ταυτόχρονα τόσο πιο μικρός νιώθεις μπροστά Του.
Το θάρρος να ονειρεύεσαι για τον Θεό όταν όλα φαίνονται κλειστά
Το όραμα αυτού του ανθρώπου δεν έγινε δεκτό με χειροκροτήματα. Πολλοί ευσεβείς άνθρωποι γύρω του το θεώρησαν υπερβολικό, ίσως και επικίνδυνο. «Αν ο Θεός θέλει να σώσει τους λαούς, θα το κάνει χωρίς εμάς», του είπαν. Φαντάσου πόσο μόνος θα ένιωσε. Είχε ένα όραμα από τον Θεό, και οι ίδιοι του οι αδελφοί δίσταζαν. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε νιώσει αυτή τη μοναξιά, όταν κάτι καίει μέσα μας κι όλοι γύρω μας μάς λένε «μη βιάζεσαι, μη φιλοδοξείς, κάτσε φρόνιμα»;
Το θάρρος να ονειρεύεσαι για τον Θεό δοκιμάζεται ακριβώς εκεί: στην αντίσταση, στην αμφιβολία των άλλων, και κυρίως στις δικές σου εσωτερικές φωνές. Όμως ο Θεός δεν αφήνει μόνους όσους εμπιστεύονται το όραμά Του. Στον Ιησού του Ναυή, που στεκόταν μπροστά σε μια γη γεμάτη τείχη και γίγαντες, ο Θεός δεν υποσχέθηκε ότι ο δρόμος θα ήταν εύκολος. Υποσχέθηκε κάτι καλύτερο: ότι θα ήταν ο Ίδιος μαζί του, όπου κι αν πήγαινε. (Ιησούς του Ναυή 1:9)
Αυτή η υπόσχεση είναι και για σένα σήμερα. Το θάρρος του χριστιανού δεν είναι μια ψυχολογική «θετική σκέψη». Είναι η ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν προχωράς μόνος. Παρόλα αυτά, χρειάζεται και κάτι ακόμη: η ταπεινή αναγνώριση ότι όλα τα κάνεις «δι' Αυτού». Όχι με στιγμιαία ενθουσιαστική ορμή, αλλά με τη σταθερή δύναμη που μόνο ο Χριστός δίνει σ' όσους μένουν κοντά Του. (Φιλιππησίους 4:13)
Η αναμονή είναι κομμάτι του ονείρου: μην περιφρονείς τη μέρα των μικρών
Όταν ο άνθρωπος αυτός έφτασε επιτέλους στην ξένη γη που αγαπούσε, δεν τον περίμενε θρίαμβος. Τον περίμεναν χρόνια σκληρής δουλειάς, αρρώστιες, πένθος βαρύ, και μια αναμονή που έμοιαζε ατελείωτη. Πέρασαν περίπου επτά ολόκληρα χρόνια ώσπου να δει τον πρώτο άνθρωπο να εμπιστεύεται τον Χριστό. Επτά χρόνια σποράς με δάκρυα, χωρίς ορατό καρπό. Πόσοι θα είχαν παρατήσει στα μισά;
Εδώ μαθαίνουμε ίσως το πιο δύσκολο μάθημα: η αναμονή δεν είναι χαμένος χρόνος· είναι κομμάτι του ίδιου του ονείρου. Ο Θεός σπάνια χτίζει κάτι μεγάλο γρήγορα. Συνήθως ξεκινάει από κάτι τόσο μικρό που μπαίνουμε στον πειρασμό να το περιφρονήσουμε. Όμως η Γραφή μάς προειδοποιεί τρυφερά να μην καταφρονούμε «τη μέρα των μικρών πραγμάτων», γιατί τα μάτια του Κυρίου χαίρονται να βλέπουν αυτές τις ταπεινές αρχές. (Ζαχαρίας 4:10)
Αν σήμερα κοπιάζεις, αν σπέρνεις και δεν βλέπεις τίποτα να φυτρώνει, αν περιμένεις τόσον καιρό που άρχισες να αμφιβάλλεις, άκουσε αυτή την παρηγοριά. Δεν είσαι ξεχασμένος. Η σπορά σου με δάκρυα δεν πάει χαμένη. Έρχεται θερισμός, στον καιρό του. Συνεπώς, μην κρίνεις το όνειρο του Θεού από την ταχύτητα με την οποία προχωράει· κρίνε το από την πιστότητα Εκείνου που το έδωσε. (Ψαλμοί 126:5)
Μια πρόσκληση σήμερα: περίμενε μεγάλα από τον Θεό κι εσύ
Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις στην άλλη άκρη του κόσμου για να ζήσεις αυτή την πίστη πέρα από τις δυνάμεις μας. Ο Θεός που μεγάλωσε το όραμα ενός τσαγκάρη είναι ο ίδιος Θεός που σε κοιτάζει σήμερα, εκεί που βρίσκεσαι. Ίσως το δικό σου «μεγάλο» να είναι η οικογένειά σου, μια σχέση που χρειάζεται συμφιλίωση, ένας γείτονας που δεν γνωρίζει τον Χριστό, μια διακονία που ο φόβος σε εμποδίζει να ξεκινήσεις. Το θέμα δεν είναι το μέγεθος στα μάτια του κόσμου, αλλά το αν τολμάς να το εμπιστευτείς στον Θεό.
Πρόσεξε όμως: το να περιμένεις μεγάλα από τον Θεό δεν είναι θεολογία ευημερίας. Δεν είναι μια συνταγή να αποκτήσεις πλούτη, υγεία ή επιτυχία κατά παραγγελία. Πολλές φορές το «μεγάλο» που κάνει ο Θεός μέσα από εσένα δεν θα το δεις ολοκληρωμένο όσο ζεις. Ο ίδιος αυτός υπηρέτης έσπειρε, και άλλοι θέρισαν. Αυτή είναι η ταπεινή ομορφιά της πίστης: δουλεύουμε για κάτι μεγαλύτερο από τη ζωή μας, κι αυτό μας ελευθερώνει από την ανάγκη να πάρουμε εμείς τη δόξα.
Λοιπόν, μπορείς να ξεκινήσεις σήμερα με μια απλή προσευχή: «Κύριε, δείξε μου ένα κομμάτι της δικής Σου καρδιάς για τον κόσμο, και δώσε μου το θάρρος να Σε εμπιστευτώ». Αν θες να βαθύνεις σ' αυτή τη μελέτη της Γραφής και να μάθεις να ονειρεύεσαι κατά Θεόν μαζί με άλλους αδελφούς, μπορείς να γνωρίσεις το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η Γραφή ανοίγεται με σεβασμό και ζεστασιά. Ο Θεός δεν ψάχνει σπουδαίους ανθρώπους· ψάχνει καρδιές που τολμούν να Τον εμπιστευτούν.
Βασικά σημεία
- 01Το «περίμενε μεγάλα από τον Θεό» δεν στηρίζεται στις δικές σου δυνάμεις, αλλά στη δύναμη του Θεού που ενεργεί μέσα σου· γι' αυτό γεννιέται στην ταπείνωση, όχι στην αλαζονεία.
- 02Ένα γνήσιο όραμα κατά Θεόν δεν ξεκινάει από φιλοδοξία για τον εαυτό μας, αλλά από συμπόνια και από την επιθυμία να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του Θεού.
- 03Το θάρρος να ονειρεύεσαι για τον Θεό δοκιμάζεται στην αντίσταση και στην αμφιβολία, όμως ο Θεός υπόσχεται την παρουσία Του σε όσους Τον εμπιστεύονται.
- 04Η αναμονή δεν είναι χαμένος χρόνος αλλά κομμάτι του ονείρου· μην περιφρονείς τις μικρές αρχές, γιατί η σπορά με δάκρυα φέρνει θερισμό στον καιρό του Θεού.