«Ο δε Ιτταΐ αποκρίθηκε στον βασιλιά και είπε: Ζει ο Κύριος και ζει ο κύριός μου ο βασιλιάς, όπου κι αν βρεθεί ο κύριός μου ο βασιλιάς, είτε σε θάνατο είτε σε ζωή, εκεί βεβαίως θα είναι κι ο δούλος σου.»
Β' Σαμουήλ 15:21
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή του βασιλιά Δαβίδ που μοιάζει με την πιο σκοτεινή του ώρα. Ο γιος του ο Αβεσσαλώμ τού έχει αρπάξει τον θρόνο, η Ιερουσαλήμ τον αποκηρύσσει και ο βασιλιάς φεύγει νύχτα, ξυπόλυτος και κλαίγοντας, ανεβαίνοντας το όρος των Ελαιών. Όλα δείχνουν χαμένα. Και ακριβώς εκεί, μέσα στα ερείπια, ένας ξένος ορκίζεται να μείνει. Αυτή η σκηνή κρύβει ένα από τα ωραιότερα μαθήματα της Γραφής για την ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό.
Ο άντρας λέγεται Ιτταΐ, ένας Φιλισταίος από τη Γαθ, ξένος και εξόριστος, που μόλις χθες είχε προσχωρήσει στον Δαβίδ. Αρχικά ο βασιλιάς, με σπάνια γενναιοδωρία, του δίνει διέξοδο: γύρνα πίσω, μη χαθείς μαζί μου. Ωστόσο ο Ιτταΐ δεν γυρίζει. Ορκίζεται πίστη τη στιγμή ακριβώς που η πίστη αυτή δεν υπόσχεται τίποτα παρά μόνο κίνδυνο. Δεν τον δένει η ασφάλεια ούτε το συμφέρον, αλλά η αγάπη στο πρόσωπο του βασιλιά.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς η πίστη του Ιτταΐ μάς διδάσκει να αφοσιωνόμαστε στον Χριστό. Θα μιλήσουμε για την αφοσίωση στη δυσκολία, για το τι σημαίνει ζωή και θάνατος μαζί Του και για το πώς μπορεί κι ένας απλός μαθητής σήμερα να πει με την καρδιά του: όπου κι αν είσαι εσύ, εκεί θα είμαι κι εγώ.
Η ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό λάμπει στην πιο σκοτεινή ώρα
Το πιο εντυπωσιακό στην ομολογία του Ιτταΐ είναι ο χρόνος της. Δεν δίνεται όταν ο Δαβίδ φοράει το στέμμα, αλλά όταν το έχει χάσει. (Β' Σαμουήλ 15:21) Ο Ιτταΐ ορκίζεται στον ζώντα Κύριο πως, όπου κι αν βρεθεί ο βασιλιάς του, είτε σε θάνατο είτε σε ζωή, εκεί θα είναι κι εκείνος. Καμία υπόσχεση νίκης δεν συνοδεύει τα λόγια του. Μόνο η βεβαιότητα της κοινής μοίρας.
Είναι εύκολο να ακολουθεί κανείς τον Χριστό όταν όλα πάνε καλά, όταν η πίστη φοράει ασημένιες παντόφλες και ο δρόμος είναι στρωμένος. Ωστόσο ο αληθινός μαθητής μένει κοντά Του και όταν η πίστη ντύνεται κουρέλια, και όταν ο δρόμος περνάει μέσα από λάσπη και ντροπή. Να σταθείς δίπλα στον Ιησού όταν όλοι Τον δοξάζουν, αυτό μπορεί να το κάνει κι ένας υποκριτής. Όταν όμως η ίδια αυτή φωνή φωνάζει «σταυρωσέ Τον», τότε φαίνεται ποιος αφοσιώθηκε αληθινά.
Επομένως η ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό δεν δοκιμάζεται στις γιορτές αλλά στις θύελλες. Πράγματι, δοκιμάζεται τις ώρες που το όνομά Του χλευάζεται, που η απλή πίστη του Ευαγγελίου θεωρείται ξεπερασμένη, που το να ομολογήσεις πως ανήκεις σε Αυτόν σου κοστίζει. Συνεπώς, μακάριος όποιος δείχνει ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό ακριβώς τότε που είναι πιο δύσκολο.
Μια αφοσίωση που πηγάζει από αγάπη, όχι από καταναγκασμό
Ο Ιτταΐ δεν πιέστηκε από κανέναν. Αντίθετα, ο ίδιος ο Δαβίδ προσπάθησε να τον γυρίσει πίσω, να τον γλιτώσει από τον κίνδυνο. Κι όμως ο Ιτταΐ μίλησε από την πληρότητα της καρδιάς του, με ελεύθερη απόφαση. Δεν υπηρέτησε επειδή τον ανάγκασαν, αλλά επειδή είχε αιχμαλωτιστεί από το πρόσωπο και τον χαρακτήρα του βασιλιά του.
Δηλαδή έτσι ακριβώς λειτουργεί και η δική μας παράδοση στον Χριστό. (Β' Κορινθίους 5:14) Δεν μας σπρώχνει ο φόβος ούτε η ενοχή, αλλά η αγάπη Του που μας συσφίγγει, που μας κρατάει σφιχτά και μας τραβάει κοντά Του. Όταν συνειδητοποιήσουμε τι έκανε για εμάς, η αφοσίωση παύει να είναι αγγαρεία και γίνεται απάντηση ευγνωμοσύνης.
Δηλαδή ο Θεός δεν θέλει εξαναγκασμένη υπηρεσία. Λένε πως κανένα κρασί δεν είναι τόσο γλυκό όσο εκείνο που στάζει στο πρώτο απαλό πάτημα του σταφυλιού. Όσο περισσότερο πιέζεις, τόσο πιο στυφός γίνεται ο χυμός. Παρόμοια, η πιο πολύτιμη αφοσίωση είναι αυτή που δίνεται αυθόρμητα, χωρίς να χρειαστεί κάποιος να σε σπρώξει.
Ζωή και θάνατος μαζί Του: τι περιλάμβανε ο όρκος
Όταν ο Ιτταΐ είπε «είτε σε θάνατο είτε σε ζωή», δεσμεύτηκε για τα πάντα. Από εκείνη τη στιγμή ήταν δούλος και στρατιώτης του βασιλιά, έτοιμος να πολεμήσει, να πληγωθεί, να κρατήσει τις ουλές του, ακόμη και να πεθάνει για χάρη του. Δεν θα ήταν υπηρέτης μόνο στα λόγια. Σκόπευε να μοιραστεί ολόκληρη τη μοίρα του κυρίου του, και τη δόξα και τη φυγή.
Παρόμοια, ο Χριστός μάς καλεί σε ολόκληρη παράδοση. (Λουκάς 9:23) Δηλαδή μας ζητάει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας κάθε μέρα και να Τον ακολουθούμε. Ωστόσο αυτό δεν είναι θεολογία ευημερίας που υπόσχεται μια άνετη ζωή. Αντίθετα, η ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό είναι η πρόσκληση να Του ανήκουμε ολοκληρωτικά, στα εύκολα και στα δύσκολα, στην υγεία και στην αρρώστια.
Ωστόσο αυτή η οδός δεν είναι σκληρή τιμωρία αλλά ασφαλής αγκαλιά. (Αποκάλυψη 14:4) Όσοι ακολουθούν το Αρνίο όπου κι αν πηγαίνει, βρίσκουν πως ακόμη και η λέξη «θάνατος» γλυκαίνει, γιατί ο Κύριος που ήταν μαζί μας στη ζωή θα είναι μαζί μας και στο τέλος. Δεν στηρίζουμε ποτέ τη σωτηρία μας στα έργα μας. Στηριζόμαστε στη χάρη Εκείνου που μας κρατάει μέχρι τέλους.
Όπου είναι ο Χριστός, εκεί θέλω να βρίσκομαι κι εγώ
Ο πυρήνας του όρκου του Ιτταΐ ήταν απλός: όπου είναι ο βασιλιάς, εκεί θα είναι κι ο δούλος. Ας κάνουμε κι εμείς την ίδια απόφαση για τον Χριστό. (Ιωάννης 12:26) Εκείνος υποσχέθηκε πως όποιος Τον υπηρετεί πρέπει να Τον ακολουθεί, και όπου είναι Αυτός, εκεί θα είναι και ο υπηρέτης Του. Πού βρίσκεται όμως σήμερα ο Χριστός;
Πρώτον, βρίσκεται όπου συγκεντρώνεται ο λαός Του να προσευχηθεί και να ακούσει τον λόγο Του. Επιπλέον, είναι εκεί όπου κηρύσσεται η αλήθεια ακέραιη, έστω κι αν αυτό δεν είναι δημοφιλές. Ωστόσο στέκεται και όπου κάποιος σκύβει να λύσει δεσμά, να σηκώσει βάρη και να παρηγορήσει καρδιές. Επομένως, αν θέλουμε να μένουμε κοντά Του, πρέπει να βρισκόμαστε εκεί που βρίσκεται κι Εκείνος.
Συνεπώς η αφοσίωση δεν είναι ένα αόριστο συναίσθημα αλλά μια καθημερινή κατεύθυνση. Ο Κύριος προχωράει γοργά μέσα στον κόσμο, γιατί το έργο του Βασιλιά απαιτεί βιάση. Αν εμείς σερνόμαστε με ρυθμό σαλιγκαριού, Τον χάνουμε από τα μάτια μας. Όποιος αγαπάει αληθινά τον Κύριό του ξέρει πού βρίσκεται και φροντίζει να Τον ακολουθεί εκεί.
Μια αφοσίωση που ομολογείται φανερά
Ο Ιτταΐ δεν έκρυψε την απόφασή του. Όταν ο Δαβίδ του είπε «έλα, πέρασε απέναντι», ο Ιτταΐ διέσχισε τον χείμαρρο μπροστά σε όλους, ολοφάνερα, για να δουν τα μάτια όλων ότι ανήκε στον βασιλιά. Η αφοσίωσή του δεν ήταν μυστική συμφωνία αλλά δημόσια στάση.
Έτσι καλούμαστε κι εμείς να ομολογήσουμε φανερά πως ανήκουμε στον Χριστό. (Ματθαίος 10:32) Εκείνος υποσχέθηκε πως όποιον Τον ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσει κι Αυτός μπροστά στον Πατέρα Του. Κανείς δεν χρειάζεται να γλιστράει κρυφά προς τον ουρανό σαν να ντρέπεται. Ο Κύριος δεν ντράπηκε ποτέ για εμάς. Πώς να ντραπούμε εμείς για Εκείνον;
Για παράδειγμα, η ολόψυχη παράδοση μπορεί να εκφραστεί με συγκεκριμένες πράξεις: με το βάπτισμα, που εικονίζει τον θάνατο και την ανάσταση μαζί Του, και με τη σταθερή συμμετοχή στη ζωή της εκκλησίας. (Ρωμαίους 12:1) Ο απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να παραστήσουμε τα σώματά μας θυσία ζωντανή και άγια, ως τη λογική μας λατρεία. Αυτή είναι η πιο όμορφη μορφή προσκύνησης: να δίνουμε ολόκληρους τους εαυτούς μας.
Η πρόσκληση στην ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό σήμερα
Ίσως αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτή την ιστορία. Ίσως ομολόγησες κάποτε πως είσαι χριστιανός, αλλά ποτέ δεν παραδόθηκες ολόκληρος στον Χριστό. Καταρχήν, να ξέρεις πως ποτέ δεν είναι αργά. Η αφοσίωση στη δυσκολία ξεκινάει με μια απλή, ταπεινή απόφαση της καρδιάς, που λέει: από δω και πέρα ανήκω σε Αυτόν.
Δεν χρειάζεται να το κάνεις με δική σου δύναμη. Πραγματικά, ούτε ο Ιτταΐ δεν θα κρατούσε τον όρκο του χωρίς βοήθεια. Όμως ο Άγιος Πνεύμα δίνει χάρη να ξεκινήσει κανείς, να επιμείνει και να τελειώσει τον δρόμο. Αν θέλεις να βαθύνεις σε αυτά, μπορείς να μελετήσεις συστηματικά τη Γραφή μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η αφοσίωση συναντά τη γνώση του λόγου.
Τελικά, η ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό δεν είναι μια στιγμιαία έξαρση αλλά μια καθημερινή πιστότητα. Είναι το «εδώ θα είμαι» που επαναλαμβάνεται κάθε πρωί, στα εύκολα και στα δύσκολα. Είθε ο Κύριος να μας δώσει το πνεύμα του Ιτταΐ, ώστε να σταθούμε δίπλα Του ακόμη κι όταν η σημαία Του φαίνεται σκισμένη, με την καρδιά να ψιθυρίζει: όπου κι αν είσαι εσύ, εκεί θα είμαι κι εγώ.
Βασικά σημεία
- 01Η ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό φαίνεται όχι στις καλές μέρες αλλά στις θύελλες, όπως ο Ιτταΐ ορκίστηκε πίστη στον Δαβίδ τη στιγμή που όλα έδειχναν χαμένα.
- 02Η αληθινή παράδοση πηγάζει από αγάπη και ευγνωμοσύνη, όχι από φόβο, ενοχή ή καταναγκασμό. Η αγάπη του Χριστού μάς συσφίγγει και μας τραβάει κοντά Του.
- 03Ζωή και θάνατος μαζί Του σημαίνει ολόκληρη παράδοση: να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον σταυρό κάθε μέρα και να ακολουθούμε το Αρνίο όπου κι αν πηγαίνει.
- 04Η αφοσίωση ομολογείται φανερά και ζει καθημερινά, βρίσκοντας τον Χριστό εκεί που κηρύσσεται η αλήθεια και υπηρετούνται οι αδύναμοι, στηριγμένη πάντα στη χάρη Του και όχι στα δικά μας έργα.