«Και άκουσα τη φωνή του Κυρίου να λέει: «Ποιον να στείλω, και ποιος θα πάει για χάρη μας;» Τότε είπα: «Ιδού, εγώ. Στείλε εμένα.»»
Ησαΐας 6:8
Όταν ακούμε για μεγάλους ιεραποστόλους, σπάνια έρχεται στο νου ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ. Δεν άφησε πίσω του βιβλία που πούλησαν εκατομμύρια ούτε κινήματα με το όνομά του. Άφησε όμως κάτι σπανιότερο: εξήντα ολόκληρα χρόνια ζωής, μέρα με τη μέρα, ανάμεσα στους ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής, σε μια εποχή που οι περισσότεροι λευκοί τους έβλεπαν ως εμπόδιο ή ως λεία.
Γεννημένος το 1721 σε μια οικογένεια προσφύγων που έφυγε από τη Μοραβία εξαιτίας του διωγμού, ο νεαρός Ντέιβιντ θα μπορούσε να είχε διαλέξει την άνεση. Είχε ταλέντο στις γλώσσες και του προσφέρθηκε καλή μόρφωση στην Ευρώπη. Προτίμησε όμως να μείνει «κοντά στον Χριστό και να Τον υπηρετήσει σε αυτή τη γη». Αυτή η μικρή απόφαση όρισε όλη του τη ζωή.
Η ιστορία του δεν είναι ιστορία θριάμβων, αλλά αντοχής. Πράγματι, είναι η σιωπηλή πίστη της επιμονής, που δεν παραιτείται όταν τα χωριά καίγονται και οι φίλοι σφάζονται. Ας δούμε λοιπόν γιατί η ζωή αυτού του ταπεινού άνδρα μιλάει ακόμη δυνατά σε όσους θέλουν να αγαπήσουν μέχρι τέλους.
Μια κλήση που τον τράβηξε μακριά από την άνεση
Ο Ζάιζμπεργκερ μεγάλωσε μέσα στην κοινότητα των Μοραβών αδελφών, που είχαν βρει καταφύγιο στη γη του κόμη Ζίντσεντορφ στη Γερμανία. Ήταν άνθρωποι που είχαν πληρώσει ακριβά την πίστη τους και γι' αυτό την έπαιρναν στα σοβαρά. Όταν η κοινότητα μεγάλωσε, άρχισε να στέλνει ιεραποστόλους σε όλο τον κόσμο. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα διαμορφώθηκε η καρδιά του νεαρού Ντέιβιντ.
Αρχικά, σε ηλικία δεκαπέντε ετών ξαναβρήκε τους γονείς του στην αποικία της Γεωργίας, στον «Νέο Κόσμο». Στην αρχή απόλαυσε τη ζωή του πρώτου εποίκου. Ωστόσο, μέσα του ωρίμαζε κάτι βαθύτερο από την περιπέτεια. Δηλαδή, όταν ήρθε η στιγμή της επιλογής ανάμεσα στην ευρωπαϊκή μόρφωση και τη διακονία, διάλεξε τη διακονία. Συνεπώς, η ίδια φωνή που κάλεσε τον Ησαΐα αντηχούσε και στη δική του καρδιά.
Πράγματι, η απάντηση του προφήτη έγινε σιγά σιγά και δική του απάντηση. (Ησαΐας 6:8) Δεν υπήρξε δραματικό όραμα ούτε φωνή από τον ουρανό. Υπήρξε όμως μια ήσυχη διαθεσιμότητα, ένα «ιδού, εγώ» που ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ το είπε όχι μια φορά αλλά κάθε πρωί για δεκαετίες. Έτσι ξεκινούν συνήθως οι μεγάλες ζωές: όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με μια καρδιά πρόθυμη να σταλεί.
Πώς ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ κέρδισε την εμπιστοσύνη
Σε μια εποχή που πολλοί λευκοί εξαπατούσαν τους ιθαγενείς, ανταλλάσσοντας τη γη τους με ρούμι και ψέματα, ο Ζάιζμπεργκερ ξεχώρισε με κάτι απλό και σπάνιο: την ειλικρίνεια. Δεν τους έλεγε ψέματα, δεν τους εξαπατούσε, δεν χρησιμοποιούσε τη φιλία ως όπλο. Έζησε ανάμεσά τους, έμαθε τις γλώσσες τους και έγινε βοηθός και φίλος.
Η Γραφή είχε προετοιμάσει αυτόν τον χαρακτήρα από νωρίς. (Παροιμίες 12:17) Δηλαδή, η αλήθεια στα λόγια του δεν ήταν στρατηγική για να κερδίσει ψυχές, αλλά καρπός μιας καρδιάς που σεβόταν τον Θεό. Γι' αυτό και η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα των φυλών. Για παράδειγμα, όταν δύο φορές οι Βρετανοί τον συνέλαβαν ως υποτιθέμενο κατάσκοπο, οι ίδιοι οι ιθαγενείς στάθηκαν υπέρ του.
Το πιο συγκινητικό σημείο ήρθε όταν η φυλή των Ονοντάγκα τον υιοθέτησε στο σόι της Χελώνας, δίνοντάς του το όνομα Ganousaracherie. Έτσι ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ δεν ήταν πια ξένος, αλλά αδελφός. Επιπλέον, αυτή η εμπιστοσύνη άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για το Ευαγγέλιο. Δηλαδή, η γνήσια αγάπη προηγείται και το κήρυγμα ακολουθεί, ποτέ το αντίστροφο.
Η αγάπη που μένει: η μαρτυρία της καθημερινής παρουσίας
Ο Κύριος Ιησούς είπε ότι το διακριτικό σημάδι των μαθητών Του δεν θα ήταν τα θαύματα ούτε η ρητορική, αλλά η αγάπη. (Ιωάννης 13:35) Πράγματι, ο Ζάιζμπεργκερ το έζησε αυτό κυριολεκτικά. Δηλαδή, δεν αγάπησε από απόσταση ασφαλείας, αλλά μένοντας. Έτσι έχτισε ειρηνικά, ανθηρά χωριά μαζί με τους χριστιανούς ιθαγενείς, εκεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνο «αγρίους».
Αυτή είναι η αγάπη που μένει: όχι ένα ξέσπασμα συναισθήματος, αλλά μια απόφαση που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Για παράδειγμα, όταν τα χωριά διώχτηκαν, ξαναχτίστηκαν. Εξάλλου, όταν οι κοινότητες εκτοπίστηκαν, μετακινήθηκαν μαζί τους. Ωστόσο, η ιεραποστολή μιας ζωής δεν μετριέται από το πόσο μένει ανέπαφο, αλλά από το πόσο επιμένει να ξαναρχίζει.
Είναι ξεκάθαρο πως ο κόσμος δεν πείθεται πρώτα από επιχειρήματα, αλλά από ανθρώπους που μένουν δίπλα του στα δύσκολα. Γι' αυτό και σήμερα, σε μια κουλτούρα που αλλάζει σχέσεις σαν ρούχα, η σταθερότητα που έδειξε ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ μοιάζει σχεδόν επαναστατική. Επομένως, η πιστότητα έγινε το πιο δυνατό του κήρυγμα.
Όταν όλα κατέρρευσαν: εμπιστοσύνη μέσα στη φρίκη
Η πιο σκοτεινή ώρα ήρθε όταν περίπου ενενήντα αθώοι χριστιανοί ιθαγενείς, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν από διακόσιους λευκούς εποίκους που ζητούσαν εκδίκηση για ένα έγκλημα που δεν είχαν διαπράξει. Δηλαδή, όταν ο Ζάιζμπεργκερ έμαθε τα νέα, ένιωσε τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του. «Πού θα βρούμε επιτέλους ένα καταφύγιο;» αναρωτήθηκε.
Και όμως, μέσα από τον πόνο, η πίστη της επιμονής βρήκε φωνή. «Αλλά ο Κύριος βασιλεύει! Και Αυτός δεν θα μας εγκαταλείψει», είπε ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ. Δεν ήταν μια εύκολη φράση παρηγοριάς. Αντίθετα, ήταν η ομολογία ενός ανθρώπου που είχε χάσει σχεδόν τα πάντα και επέλεγε, παρ' όλα αυτά, να εμπιστευτεί. (Εβραίους 13:5)
Η υπόσχεση του Θεού δεν αναιρεί τον πόνο, αλλά τον περιβάλλει. (Ρωμαίους 8:28) Ο Ζάιζμπεργκερ δεν κατάλαβε αμέσως το «γιατί», ωστόσο εμπιστεύτηκε τον Θεό που υπόσχεται να μην εγκαταλείπει. Έτσι, η εμπιστοσύνη του δεν ήταν τυφλή αισιοδοξία, αλλά αγκυρωμένη στον χαρακτήρα Εκείνου που είναι πιστός ακόμη κι όταν εμείς δεν βλέπουμε.
Η κληρονομιά του Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ για εμάς σήμερα
Ο Ζάιζμπεργκερ πέθανε το 1808, σε ηλικία ογδόντα επτά ετών, και τάφηκε στο Goshen του Οχάιο, μέσα στη γη και ανάμεσα στους ανθρώπους που είχε αγαπήσει. Η μοραβική ιεραποστολή πέτυχε εκεί που άλλες απέτυχαν, γιατί κήρυττε μόνο το Ευαγγέλιο του Χριστού και δεν υπηρετούσε τα συμφέροντα καμίας κοσμικής εξουσίας. Αυτή η καθαρότητα σκοπού ήταν η δύναμή της.
Η ζωή του μάς θυμίζει ότι η ιεραποστολή μιας ζωής δεν χρειάζεται να είναι θεαματική για να είναι αληθινή. (Α΄ Κορινθίους 15:58) Πράγματι, ο απόστολος Παύλος καλεί τους πιστούς να μένουν σταθεροί και αμετακίνητοι, ξέροντας ότι ο κόπος τους δεν είναι μάταιος. Συνεπώς, ο Ζάιζμπεργκερ είναι ζωντανή απόδειξη αυτής της υπόσχεσης μέσα στην ιστορία.
Επομένως, η πρόσκληση για εμάς είναι σαφής. (Γαλάτες 6:9) Δεν μας ζητείται να μετακομίσουμε σε δάση ή να μάθουμε εξωτικές γλώσσες. Μας ζητείται όμως να μην αποκάμνουμε στο καλό, να αγαπάμε σταθερά εκεί που μας έβαλε ο Θεός, και να εμπιστευόμαστε ότι ο σπόρος της πιστότητας θα θερίσει στον καιρό του. Αν θέλεις να εμβαθύνεις σε τέτοιες ιστορίες πίστης, μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή μεθοδικά στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η ιστορία της Εκκλησίας συναντά τον Λόγο του Θεού.
Βασικά σημεία
- 01Ο Ντέιβιντ Ζάιζμπεργκερ αφιέρωσε εξήντα χρόνια στους ιθαγενείς της Αμερικής, δείχνοντας ότι η ιεραποστολή μιας ζωής μετριέται στην αντοχή, όχι στη λάμψη.
- 02Κέρδισε εμπιστοσύνη μέσα από την ειλικρίνεια και την παρουσία, αποδεικνύοντας ότι η γνήσια αγάπη προηγείται και το κήρυγμα ακολουθεί.
- 03Ακόμη και μετά από φρικτές απώλειες, ομολόγησε «ο Κύριος βασιλεύει και δεν θα μας εγκαταλείψει», ζώντας έμπρακτα την πίστη της επιμονής.
- 04Η κληρονομιά του μας καλεί να μην αποκάμνουμε στο καλό και να αγαπάμε σταθερά εκεί που μας έβαλε ο Θεός.