Μπορώ να χάσω τη σωτηρία μου; Η ειρήνη που σου δίνει η χάρη του Θεού

I.Το ερώτημα πίσω από το «μπορώ να χάσω τη σωτηρία»

Πρώτον, ας ξεχωρίσουμε δύο πράγματα που συχνά μπερδεύονται. Άλλο είναι να αμφιβάλλεις αν ο Θεός είναι αρκετά δυνατός ή πιστός για να σε κρατήσει, και άλλο να αναρωτιέσαι αν η πίστη σου ήταν ποτέ αληθινή. Το πρώτο είναι φόβος για τον χαρακτήρα του Θεού. Το δεύτερο είναι μια έντιμη αυτοεξέταση. Η Γραφή απαντά και στα δύο, αλλά με διαφορετικό τόνο.

Ωστόσο, πίσω από την ερώτηση «μπορώ να χάσω τη σωτηρία μου;» κρύβεται σχεδόν πάντα μια βαθύτερη αγωνία: «μήπως, παρ' όλη μου την προσπάθεια, στο τέλος δεν θα τα καταφέρω;». Δηλαδή, η καρδιά μετράει την ασφάλειά της με βάση τη δική της δύναμη. Και εκεί ακριβώς το Ευαγγέλιο έρχεται να μας ελευθερώσει.

Γιατί η σωτηρία δεν ξεκίνησε ποτέ με τη δική σου δύναμη. Όπως δεν έσωσες τον εαυτό σου την πρώτη μέρα, έτσι δεν τον κρατάς σωσμένο εσύ τις υπόλοιπες. Συνεπώς, το ερώτημα «μπορώ να χάσω τη σωτηρία;» μετατοπίζεται: δεν είναι «πόσο δυνατό είναι το κράτημά μου;» αλλά «πόσο δυνατό είναι το χέρι που με κρατάει;». Και η απάντηση του Ιησού σε αυτό είναι ξεκάθαρη και παρηγορητική. Για μια ζεστή, ποιμαντική προσέγγιση του θέματος, αξίζει να δεις και τη βιβλική διδασκαλία από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. (Ιωάννης 10:28)

II.Η υπόσχεση της χάρης: ένα δώρο που δεν παίρνεται πίσω

Η καρδιά της απάντησης βρίσκεται στη φύση της χάρης. Η σωτηρία είναι δώρο, εντελώς ανάξιο και αχάριστο από μέρους μας, που ο Θεός δίνει ελεύθερα. Όταν λοιπόν ο Κύριος δίνει αιώνια ζωή, δίνει κάτι που, εξ ορισμού, δεν τελειώνει. Αν μπορούσε να χαθεί, δεν θα ήταν αιώνια, αλλά προσωρινή.

Αρχικά, ο ίδιος ο Ιησός δένει την υπόσχεσή Του με το χέρι του Πατέρα. Δεν λέει απλώς ότι μας κρατάει Εκείνος, αλλά ότι μας κρατάει και ο Πατέρας, που είναι μεγαλύτερος όλων. Δηλαδή, ανάμεσα σε εμάς και στην απώλεια στέκονται δύο χέρια, του Υιού και του Πατρός. (Ιωάννης 10:29)

Επιπλέον, αυτό το «καλό έργο» που ξεκίνησε ο Θεός μέσα σου δεν είναι ένα μισοτελειωμένο σχέδιο. Ο Παύλος ήταν βέβαιος ότι Εκείνος που το άρχισε θα το ολοκληρώσει. Παρατήρησε ποιος είναι το υποκείμενο του ρήματος: όχι εσύ, αλλά ο Θεός. Συνεπώς, η ολοκλήρωση της σωτηρίας σου δεν κρέμεται από τη δική σου αντοχή, αλλά από τη δική Του πιστότητα. (Φιλιππησίους 1:6)

Ας το πούμε ζεστά: ο Θεός δεν είναι ένας τεχνίτης που εγκαταλείπει το έργο του στη μέση. Αντίθετα, είναι Πατέρας που τελειώνει αυτό που γέννησε. Επομένως, αυτή είναι η βάση της αιώνιας ασφάλειας του πιστού - όχι η δική μας σταθερότητα, αλλά η δική Του. Πραγματικά, όποιος το καταλάβει αυτό σταματά να φοβάται ότι μπορεί να χάσω τη σωτηρία μου σε κάθε μου αδυναμία.

III.Ασφαλής στο χέρι του Θεού: ποιος κρατάει ποιον;

Ένα από τα πιο γλυκά εδάφια της Γραφής μας λέει ότι φυλασσόμαστε «με τη δύναμη του Θεού». Πρόσεξε: δεν φυλασσόμαστε με τη δική μας προσπάθεια, αλλά με τη δύναμη Εκείνου, μέσα από την πίστη. Η πίστη είναι το χέρι που απλώνεται, αλλά η δύναμη που κρατάει είναι του Θεού. (Α' Πέτρου 1:5)

Ωστόσο, κάποιος θα ρωτήσει: «κι αν εγώ αφήσω το χέρι Του;». Είναι μια ειλικρινής ανησυχία και αξίζει σεβασμό. Όμως η Γραφή μάς δίνει μια εικόνα ακόμη πιο βαθιά: ο Ιησός ζει αιώνια για να μεσιτεύει για εμάς. Αυτή τη στιγμή, καθώς διαβάζεις, ο Κύριος προσεύχεται για σένα. Έτσι, η σωτηρία σου δεν στηρίζεται μόνο σε αυτό που έκανε στον σταυρό, αλλά και σε αυτό που κάνει τώρα, ζωντανός στα δεξιά του Πατρός. (Εβραίους 7:25)

Γι' αυτό μπορεί να σώζει «ολοκληρωτικά», εντελώς, μέχρι τέλους, όσους έρχονται σ' Αυτόν. Αντίθετα, δεν σώζει μέχρι τη μέση του δρόμου και μετά μας αφήνει στην τύχη μας. Δηλαδή, η μεσιτεία Του καλύπτει όλο το ταξίδι, από την πρώτη μέρα ως την τελευταία.

Τέλος, ο Ιησός υπόσχεται κάτι ακόμη: όποιον του δίνει ο Πατέρας θα έρθει σ' Αυτόν, και Εκείνος δεν θα τον διώξει έξω ποτέ. Παρατήρησε τη διπλή υπόσχεση: ούτε θα σε απορρίψει όταν έρχεσαι, ούτε θα σε πετάξει έξω αργότερα. Αυτή είναι η ξεκούραση της καρδιάς που ρωτάει «μπορώ να χάσω τη σωτηρία μου;» - η απάντηση είναι ένα τρυφερό «δεν θα σε αφήσω». (Ιωάννης 6:37)

IV.Εδάφια-προειδοποίηση Εβραίους: μπορώ τελικά να χάσω τη σωτηρία;

Εδώ χρειάζεται ειλικρίνεια και ταπεινότητα. Υπάρχουν στη Γραφή, ιδίως στην προς Εβραίους, εδάφια-προειδοποίηση που μοιάζουν αυστηρά, και αγαπημένοι αδελφοί τα ερμηνεύουν διαφορετικά μεταξύ τους. Δεν θα τα παρακάμψουμε ούτε θα τα μαλακώσουμε. Όμως ας θυμηθούμε πώς λειτουργεί μια προειδοποίηση μέσα σε μια σχέση αγάπης.

Όταν ένας στοργικός πατέρας λέει στο παιδί του «πρόσεχε, μην πλησιάζεις τη φωτιά», δεν προφητεύει ότι το παιδί θα καεί. Αντίθετα, η ίδια η προειδοποίηση είναι ένα από τα μέσα με τα οποία το προστατεύει. Έτσι και οι προειδοποιήσεις της Γραφής: ο Θεός τις χρησιμοποιεί ως ένα από τα εργαλεία με τα οποία κρατάει τα δικά Του στον δρόμο. Δηλαδή, δεν αναιρούν την ασφάλεια· είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο φυλάγεται ο πιστός.

Επιπλέον, η αληθινή πίστη δεν είναι ποτέ μόνη της· φέρνει καρπό και επιμονή. Όταν λοιπόν κάποιος εγκαταλείπει εντελώς και οριστικά τον Χριστό χωρίς καμία μετάνοια, η Γραφή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι ίσως δεν Τον γνώρισε ποτέ πραγματικά, παρά ότι «έχασε» κάτι που είχε. Αυτό δεν λέγεται για να τρομάξει τον πιστό, αλλά για να αφυπνίσει αυτόν που στηρίζεται μόνο σε μια εξωτερική ομολογία.

Ωστόσο, εδώ ακριβώς χρειάζεται σεβασμός: αδελφοί που αγαπούν τον Κύριο διαβάζουν αυτά τα εδάφια και ως πραγματικές δυνατότητες απώλειας. Δεν θα τους αποκαλέσουμε αιρετικούς ούτε θα μιλήσουμε άσχημα γι' αυτούς. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν στο ουσιώδες: ότι μια ζωντανή πίστη υπομένει, και ότι η επιπολαιότητα στη ζωή ντροπιάζει το όνομα του Κυρίου. Αυτό που εμείς προτείνουμε ταπεινά είναι ότι, διαβασμένα μέσα στη χάρη, αυτά τα εδάφια καλούν, δεν καταδικάζουν τον πιστό. (Α' Ιωάννου 5:13)

V.Η ειρήνη που μένει: από τον φόβο στη βεβαιότητα της σωτηρίας

Παρατήρησε γιατί γράφτηκε η Α΄ Ιωάννου: όχι για να μας αφήσει στην αμφιβολία, αλλά «για να ξέρετε ότι έχετε αιώνια ζωή». Ο Θεός θέλει να ξέρεις. Η βεβαιότητα δεν είναι έπαρση· είναι το φυσικό αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης στις υποσχέσεις Του. Συνεπώς, η αμφιβολία δεν είναι σημάδι ταπεινοφροσύνης, αλλά συχνά απλώς απουσία ξεκούρασης στη χάρη. (Α' Ιωάννου 5:13)

Σκέψου επίσης πόσο μακριά φτάνει η αγάπη του Θεού. Ωστόσο, ο Παύλος είναι πεπεισμένος ότι τίποτα, ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε δυνάμεις ούτε το μέλλον, δεν μπορεί να μας χωρίσει από αυτήν. Επομένως, η ερώτηση «μπορώ να χάσω τη σωτηρία;» συναντά εδώ μια λίστα σκόπιμα ατελείωτη, ώστε να μη μείνει καμία τρύπα ανησυχίας. (Ρωμαίους 8:38)

Επιπλέον, αυτή η αγάπη έχει και τη σφραγίδα της: το Άγιο Πνεύμα, που δόθηκε ως αρραβώνας, ως προκαταβολή της κληρονομιάς μας. Όταν αγοράζεις κάτι με αρραβώνα, δεσμεύεσαι να ολοκληρώσεις την αγορά. Έτσι, το ίδιο το Πνεύμα μέσα σου είναι η εγγύηση του Θεού ότι θα φέρει σε πέρας αυτό που άρχισε. (Εφεσίους 1:13)

Τέλος, ας κλείσουμε με μια εικόνα γεμάτη παρηγοριά: ο Θεός είναι ικανός να σε φυλάξει από το να πέσεις και να σε στήσει μπροστά στη δόξα Του χωρίς ψεγάδι, με αγαλλίαση. Πρόσεξε τη λέξη «αγαλλίαση». Το ταξίδι δεν τελειώνει με έναν τρομαγμένο πιστό που μόλις τα κατάφερε, αλλά με μια γιορτή χαράς. Αυτή είναι η απάντηση στο «μπορώ να χάσω τη σωτηρία μου;»: ένα χέρι που κρατάει, μια αγάπη που δεν χωρίζεται, και μια ειρήνη που μένει. (Ιούδα 1:24)