Μια ζωή αδιάκοπης θυσίας: γιατί ο Στάντ δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό του

I.Μια ζωή αδιάκοπης θυσίας ξεκινά από έναν παραδομένο εαυτό

Η ιστορία του Στάντ δεν αρχίζει με την περιουσία που χάρισε, αλλά με μια νύχτα δίπλα στο κρεβάτι του ετοιμοθάνατου αδελφού του. Εκεί, κοιτάζοντας τον θάνατο κατάματα, αναρωτήθηκε: τι αξίζει η αθλητική δόξα; τι αξίζει ο πλούτος, όταν η ζωή κρέμεται από μια κλωστή; Από εκείνη τη στιγμή έκλεισε μια νέα συμφωνία με τον Θεό: ότι όλα όσα ήταν και είχε ανήκαν πια στον Κύριο.

Αυτή η εσωτερική παράδοση είναι το θεμέλιο κάθε αληθινής θυσίας. Πρώτα παραδίδεται ο εαυτός, και έπειτα ακολουθούν τα υπόλοιπα. Ο απόστολος Παύλος το διατυπώνει με μια εικόνα που ο Στάντ θα την έκανε δικό του οδηγό ζωής. (Ρωμαίους 12:1) Δεν μιλά για μια θυσία που προσφέρεται και τελειώνει, αλλά για μια θυσία ζωντανή, που εξακολουθεί να ζει και άρα να δίνεται κάθε μέρα.

Πραγματικά, εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σ' ένα μεμονωμένο γενναιόδωρο νεύμα και σε μια ζωή αδιάκοπης θυσίας. Ένα δώρο δίνεται μία φορά. Μια ζωντανή θυσία, ωστόσο, δεν κατεβαίνει ποτέ από τον βωμό. Επομένως, η αδιάκοπη προσφορά δεν είναι μια στιγμή αλλά μια κατεύθυνση ζωής. Γι' αυτό και ο Στάντ δεν θεωρούσε τη ριζική γενναιοδωρία του ακρότητα, αλλά τη μόνη λογική απάντηση σε Έναν που έδωσε τα πάντα πρώτος.

II.Να δίνεις τα πάντα: ο θησαυρός που δεν χάνεται

Όταν ωρίμασε η κληρονομιά του, ποσό τεράστιο για την εποχή, ο Στάντ πήρε μια απόφαση που σόκαρε τους πάντες. Δεν κράτησε τίποτα για ασφάλεια. Χάρισε σχεδόν τα πάντα σε χριστιανικά έργα και ξεκίνησε τη ζωή του εμπιστευόμενος αποκλειστικά στην πρόνοια του Θεού. Δεν ήταν παρόρμηση μιας στιγμής, αλλά καρπός μιας βαθιάς πεποίθησης για το πού βρίσκεται ο πραγματικός θησαυρός.

Αυτή η πεποίθηση είχε ρίζα στα λόγια του ίδιου του Ιησού. Αργότερα, μάλιστα, βρισκόμενος στην έρημο, ο Στάντ έγραψε στους δικούς του πόση παρηγοριά αντλούσε από το έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου. (Ματθαίος 6:19) Οι επίγειοι θησαυροί φθείρονται και κλέβονται. (Ματθαίος 6:20) Όμως ό,τι αποθηκεύεται στον ουρανό δεν χάνεται ποτέ. Το να δίνεις τα πάντα, λοιπόν, δεν είναι απώλεια αλλά μεταφορά: από έναν λογαριασμό που λήγει σε έναν που μένει αιώνια.

Μερικοί κατηγόρησαν τον Στάντ ότι δεν φρόντισε σωστά την οικογένειά του. Η αλήθεια όμως είναι πιο σύνθετη και πιο όμορφη. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η οικογένειά του έλαβε με πολλούς τρόπους περισσότερα από όσα είχε δώσει, ενώ το ίδιο το ιεραποστολικό έργο που ίδρυσε εξαπλώθηκε σε όλον τον κόσμο. Έτσι, η αδιάκοπη γενναιοδωρία του δεν στέρεψε ποτέ, αλλά πολλαπλασιάστηκε. Δεν θέλουμε εδώ να εξιδανικεύσουμε κάθε του επιλογή ούτε να την κάνουμε κανόνα για όλους. Θέλουμε όμως να ακούσουμε την πρόκληση: πιστεύουμε στ' αλήθεια ότι ο Θεός είναι κανενός χρεώστης;

III.Χωρίς να κρατάς πίσω: όταν τα κέρδη γίνονται ζημία

Πριν γίνει ιεραπόστολος, ο Στάντ ήταν διάσημος αθλητής, ένα όνομα που γνώριζε ολόκληρη η χώρα. Είχε φήμη, κοινωνική θέση, ανοιχτές πόρτες σε κάθε κατεύθυνση. Και όλα αυτά τα θεώρησε τιποτένια μπροστά στο να κερδίσει τον Χριστό. Δεν τα απαρνήθηκε επειδή ήταν κακά, αλλά επειδή είχε βρει κάτι ασύγκριτα πολυτιμότερο.

Εδώ η εμπειρία του συναντά απευθείας τη μαρτυρία του Παύλου. (Φιλιππησίους 3:7) Όσα κάποτε ήταν κέρδη, ο απόστολος τα λογάριασε ζημία για χάρη του Χριστού. (Φιλιππησίους 3:8) Μάλιστα, τα θεώρησε σκουπίδια μπροστά στην υπεροχή της γνώσης Εκείνου. Δεν πρόκειται για περιφρόνηση των καλών πραγμάτων της ζωής, αλλά για μια σωστή ιεράρχηση. Όταν κάτι λάμπει τόσο πολύ, τα υπόλοιπα χλωμιάζουν από μόνα τους.

Το να ζεις χωρίς να κρατάς τίποτα πίσω, επομένως, δεν είναι μια στείρα άσκηση στέρησης. Αντίθετα, είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας καρδιάς που έχει δει την αξία του Χριστού. Όποιος ερωτεύεται πραγματικά δεν μετράει με βαριά καρδιά τι θυσιάζει. Δίνει με χαρά, ωστόσο, γιατί αυτό που λαμβάνει είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο. Έτσι κατανοούμε γιατί μια ζωή αδιάκοπης θυσίας μπορούσε να κάνει τον Στάντ τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στη γη ακριβώς τη στιγμή που έδινε τα πάντα.

IV.Ολόκληρη αφοσίωση: ο θάνατος του εγώ που ελευθερώνει

Η πιο επώδυνη θυσία του Στάντ δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν ο αποχωρισμός. Κοντά στα πενήντα, με την υγεία του ήδη κλονισμένη, ένιωσε την κλήση του Θεού να ξεκινήσει για την Αφρική, αυτή τη φορά χωρίς τη σύζυγό του στο πλευρό του. Στεκόμενος μόνος στο κατάστρωμα του πλοίου, με τα μάτια καρφωμένα στη μοναχική μορφή της Πρισίλα στην αποβάθρα, έγραψε αργότερα ότι τίποτα δεν του είχε κοστίσει ακριβότερα.

Σ' εκείνη τη μοναξιά κατάλαβε κάτι βαθύ: η μόνη οδός θεραπείας ήταν να αποδεχθεί αυτή τη νέα διάσταση του θανάτου του εγώ. Αυτό ακριβώς περιγράφει ο Παύλος. (Γαλάτες 2:20) Δεν ζει πια ο παλιός εαυτός, αλλά ο Χριστός ζει μέσα του. Το εγώ που πεθαίνει δεν είναι μια απώλεια ταυτότητας, αλλά μια ανταλλαγή: παραδίδεις τον εαυτό σου και λαμβάνεις τη ζωή του Χριστού.

Παράλληλα, ο Στάντ ήξερε ότι ο Θεός δεν αφήνει αστήρικτους όσους περνούν από τέτοιες δοκιμασίες. Μέσα στην καμπίνα του, μόνος και πληγωμένος, αντλούσε δύναμη από τον λόγο του Θεού. (Ψαλμοί 23:4) Ακόμη και στην πιο σκοτεινή κοιλάδα, ο πιστός δεν φοβάται, γιατί ο Κύριος είναι μαζί του. Έτσι, ο θάνατος του εγώ δεν αφήνει ένα κενό, αλλά ανοίγει χώρο για μια παρουσία που παρηγορεί και στηρίζει.

Γι' αυτό λέμε ότι η ολόκληρη αφοσίωση ελευθερώνει αντί να καταπιέζει. Όσο κρατάμε σφιχτά τον εαυτό μας, ζούμε με τον φόβο της απώλειας. Όταν όμως τον παραδώσουμε στον Χριστό, ανακαλύπτουμε ότι δεν έχουμε πια τίποτα να χάσουμε και τα πάντα να κερδίσουμε. Συνεπώς, ο θάνατος του εγώ είναι η κρυφή πηγή από την οποία τρέφεται μια ζωή αδιάκοπης θυσίας.

V.Το κόστος και η ανταμοιβή μιας ζωής αδιάκοπης θυσίας

Ας μην ωραιοποιήσουμε την εικόνα. Πράγματι, μια ζωή αδιάκοπης θυσίας είχε πραγματικό κόστος, και το άρθρο δεν θέλει να το κρύψει. Ο Στάντ υπέφερε από άσθμα και άλλες ασθένειες. Επιπλέον, δέχθηκε σκληρή κριτική, ακόμη και από ευσεβείς ανθρώπους. Πλήρωσε με τη μοναξιά, με την παρεξήγηση, με τον αποχωρισμό από όσους αγαπούσε. Η Γραφή, εξάλλου, δεν υπόσχεται πουθενά μια αφοσίωση χωρίς πόνο, και θα ήταν ανέντιμο να το ισχυριστούμε.

Παρ' όλα αυτά, ο Στάντ δεν θεωρούσε τον εαυτό του θύμα, αλλά κερδισμένο. Καταλάβαινε αυτό που είπε ο Ιησούς για τον κόκκο του σιταριού, μια εικόνα που ταιριάζει απόλυτα στην πορεία του. Ζωή που δίνεται φέρνει καρπό. (Ματθαίος 16:25) Το να σώζεις τη ζωή σου με κάθε κόστος καταλήγει σε απώλεια, ενώ το να τη χάνεις για χάρη του Χριστού καταλήγει σε αληθινό κέρδος. Η αρίθμηση του ευαγγελίου είναι αντίστροφη από εκείνη του κόσμου.

Υπάρχει, εξάλλου, και η διάσταση της χάρης. Ο Στάντ δεν προσπαθούσε να κερδίσει την αγάπη του Θεού με τη θυσία του. Αντίθετα, είχε ήδη γευτεί αυτή την αγάπη, και η θυσία του ήταν η απάντηση, όχι το αντίτιμο. (Λουκάς 6:38) Όποιος δίνει με τέτοιο πνεύμα ανακαλύπτει ότι ο Θεός δίνει πίσω με μέτρο γεμάτο και ξεχειλισμένο. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για το ευαγγέλιο της ευημερίας, που υπόσχεται υλικά κέρδη ως ανταμοιβή. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο: τη βεβαιότητα ότι τίποτα δοσμένο στον Θεό δεν πάει χαμένο.

VI.Από τον Στάντ στη δική σου καρδιά: μια πρόσκληση, όχι ένα βάρος

Η ιστορία του Στάντ μπορεί εύκολα να μας αφήσει με δύο λάθος αισθήματα. Αφενός υπάρχει η ενοχή: ότι αφού εμείς δεν χαρίσαμε μια περιουσία ούτε φύγαμε για την Αφρική, η αφοσίωσή μας είναι δεύτερης κατηγορίας. Αφετέρου υπάρχει ο θαυμασμός από απόσταση: ότι αυτά είναι για τους ήρωες της πίστης και όχι για εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους. Καμία, ωστόσο, από τις δύο αντιδράσεις δεν είναι σωστή.

Η αλήθεια είναι ότι μια ζωή αδιάκοπης θυσίας δεν μετριέται με το μέγεθος αυτών που δίνεις, αλλά με την πληρότητα της καρδιάς που τα δίνει. Συνεπώς, ο Θεός δεν ζητά από όλους μας το ίδιο μονοπάτι. Ζητά όμως από όλους μας την ίδια αδιάκοπη αφοσίωση μέσα στο μονοπάτι που μας έδωσε. Για τον Παύλο, για παράδειγμα, αυτό σήμαινε ότι (Φιλιππησίους 1:21) το ζην ήταν ο Χριστός. Στον Στάντ η ίδια κλήση σήμαινε την Αφρική. Για σένα, ωστόσο, μπορεί να σημαίνει την οικογένειά σου, τη δουλειά σου, τη γειτονιά σου.

Συμπερασματικά, η πρόσκληση δεν είναι να αντιγράψεις τον Στάντ, αλλά να αφεθείς στον ίδιο Κύριο που ενέπνευσε τον Στάντ. Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τι σημαίνει αφοσίωση και μαθητεία στη Γραφή, μπορείς να βρεις ζεστή και πρακτική καθοδήγηση στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Όμως το πρώτο βήμα δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία. Μπορείς, πραγματικά, εδώ και τώρα, να πεις τα ίδια απλά λόγια που είπε ο Στάντ: Κύριε, ό,τι είμαι και ό,τι έχω είναι δικό Σου.