«Σας παρακαλώ, λοιπόν, αδελφοί, μέσα από το έλεος του Θεού, να παραστήσετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό· αυτή είναι η λογική σας λατρεία.»
Ρωμαίους 12:1
Υπάρχει μια στιγμή που πολλοί από εμάς θυμόμαστε με συγκίνηση: η μέρα που είπαμε «ναι» στον Θεό, εκείνη η προσευχή στο γόνατο, εκείνο το δάκρυ στο βωμό. Όμως ο Παύλος, όταν μιλάει για μια αφιερωμένη ζωή, δεν εννοεί μια στιγμή. Αντίθετα, εννοεί ένα ολόκληρο πρωινό, ένα ολόκληρο απόγευμα στη δουλειά, μια ολόκληρη Τρίτη που δεν έχει τίποτα το «πνευματικό» πάνω της, και πάλι ανήκει εξ ολοκλήρου στον Κύριο.
Η ερώτηση «τι σημαίνει να δίνεις στον Θεό ολόκληρο τον εαυτό σου;» τρομάζει, γιατί ακούγεται σαν απαίτηση. Ωστόσο, αν διαβάσουμε προσεκτικά πώς ξεκινάει ο Παύλος, θα δούμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν αρχίζει με «πρέπει» ούτε με απειλή. Αρχίζει, πράγματι, με τους οικτιρμούς, με το έλεος του Θεού. Δηλαδή η αφιέρωση δεν είναι ο τρόπος να κερδίσεις την αγάπη Του, αλλά η φυσική απάντηση της καρδιάς που την έχει ήδη λάβει δωρεάν.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε ότι μια αφιερωμένη ζωή δεν είναι βαρύς ζυγός νομικισμού, αλλά ομορφιά και ελευθερία. Δηλαδή είναι ένα ζωντανό «ευχαριστώ» που απλώνεται σε κάθε γωνιά της καθημερινότητας. Επομένως, ας πλησιάσουμε το θέμα όχι με ενοχή, αλλά με την ανακούφιση εκείνου που ανακαλύπτει πως ανήκει σε Κάποιον που τον αγάπησε πρώτος.
Μια αφιερωμένη ζωή ξεκινά από το έλεος, όχι από την ενοχή
Πρόσεξε πώς ο Παύλος μπαίνει στο θέμα. Δεν λέει «σας διατάζω», αλλά «σας παρακαλώ». Και δεν στηρίζει την έκκλησή του στον φόβο της τιμωρίας, αλλά «διά των οικτιρμών του Θεού». (Ρωμαίους 12:1) Η αφιέρωση, δηλαδή, γεννιέται εκεί που πρώτα γονάτισε η χάρη. Όταν καταλάβεις πόσο σε αγάπησε ο Θεός ενώ ήσουν ακόμη μακριά Του, τότε το να Του δώσεις τον εαυτό σου παύει να είναι αγγαρεία και γίνεται χαρά.
Εδώ κρύβεται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον νομικισμό και στον αληθινό αγιασμό. Αφενός ο νομικισμός λέει: «Κάνε αυτά, για να σε δεχτεί ο Θεός». Το ευαγγέλιο όμως αναποδογυρίζει τη σειρά: «Επειδή σε δέχτηκε ο Θεός με τιμή αίματος, ζήσε τώρα ως δικός Του». Άλλωστε, μια αφιέρωση που πηγάζει από ενοχή είναι κουραστική και τελικά πεθαίνει· μια αφιέρωση που πηγάζει από ευγνωμοσύνη αντέχει μια ζωή.
Αν λοιπόν παλεύεις και νιώθεις ότι ποτέ δεν είσαι «αρκετά αφιερωμένος», άκουσε αυτό με τρυφερότητα: ο Θεός δεν σε μετράει με τον χάρακα της απόδοσης. Σε καλεί σαν πατέρας που ήδη σε αγκάλιασε. Συνεπώς, το πρώτο βήμα μιας αφιερωμένης ζωής δεν είναι να προσπαθήσεις περισσότερο, αλλά να πιστέψεις βαθύτερα στο πόσο αγαπήθηκες.
Παραστήστε τα σώματά σας: μια θυσία ζωντανή, όχι στιγμιαία
Η φράση «παραστήστε τα σώματά σας» είναι από τις πιο τολμηρές της Καινής Διαθήκης. (Ρωμαίους 12:1) Στην Παλαιά Διαθήκη η θυσία ήταν ένα ζώο που σφαζόταν και τελείωνε. Ο Παύλος όμως ζητάει κάτι παράδοξο: μια θυσία ζωντανή. Δηλαδή να ανέβεις στον βωμό και να μην κατέβεις· να συνεχίσεις να ζεις, αλλά πλέον για Εκείνον.
Το «σώμα» εδώ δεν είναι κάτι περιφρονητικό. Αντίθετα, είναι ο χρόνος σου, τα χέρια σου, η φωνή σου, η σεξουαλικότητά σου, ο ύπνος και η πείνα σου. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν ζητάει μόνο την «ψυχή» σου για την Κυριακή, αλλά ολόκληρη τη φυσική σου ύπαρξη για κάθε μέρα. Πράγματι, εδώ η αφιέρωση γίνεται απτή: δεν είναι ιδέα, είναι το πραγματικό σου σώμα στραμμένο προς το θέλημά Του.
Γι' αυτό και ο απόστολος προσθέτει αμέσως μια προειδοποίηση και μια υπόσχεση. (Ρωμαίους 12:2) Η μία λέει «μη συμμορφώνεσαι με τον κόσμο», η άλλη «μεταμορφώσου με την ανανέωση του νου σου». Επομένως, η ζωντανή θυσία δεν είναι παθητική παραίτηση, αλλά καθημερινός μετασχηματισμός· ο νους που ξαναμαθαίνει να σκέφτεται όπως ο Θεός, ώστε η αφιερωμένη ζωή να γίνεται ολοένα πιο ελεύθερη και πιο όμορφη.
Η λογική λατρεία: γιατί η αφιέρωση δεν είναι παραλογισμός αλλά λογική
Ο Παύλος ονομάζει αυτή την παράδοση του εαυτού «λογική λατρεία». (Ρωμαίους 12:1) Είναι σημαντικό αυτό. Δεν λέει ότι η αφιέρωση είναι ένα συναισθηματικό ξέσπασμα ή μια παράτολμη υπερβολή. Λέει, αντίθετα, ότι είναι το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο. Όταν Κάποιος σε αγόρασε με το αίμα Του, το να Του ανήκεις δεν είναι θυσία· είναι απλώς η σωστή αναγνώριση του ποιανού είσαι.
Σκέψου το με τους όρους της καθημερινής ζωής. (Α' Κορινθίους 6:19) Ο Παύλος υπενθυμίζει στους Κορινθίους ότι το σώμα τους είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και ότι αγοράστηκαν «διά τιμής». Αν αγοράστηκες με τόσο μεγάλο τίμημα, τότε το να ζεις για τον εαυτό σου δεν είναι ελευθερία, αλλά μια λάθος αρίθμηση. Αντίθετα, η αληθινή λογική λατρεία είναι να δοξάσεις τον Θεό μέσα από το ίδιο σου το σώμα.
Πρόσεξε όμως τη χάρη ακόμη κι εδώ. Ο Θεός δεν σε διεκδικεί σαν δυνάστης, αλλά σαν λυτρωτής. Δηλαδή δεν σε παίρνει για να σε εκμεταλλευτεί, αλλά για να σε κάνει ελεύθερο. Συνεπώς, όταν λέμε ότι μια αφιερωμένη ζωή είναι «λογική», εννοούμε ότι ταιριάζει απόλυτα με την πραγματικότητα: ανήκεις σε Εκείνον που σε αγάπησε περισσότερο απ' όσο αγαπάς ο ίδιος τον εαυτό σου.
Μια αφιερωμένη ζωή ως αγιασμός με χάρη στην καθημερινότητα
Πολλοί φαντάζονται ότι ο αγιασμός είναι μια ψυχρή τήρηση κανόνων: μια λίστα με «μη» κρεμασμένη πάνω από το κεφάλι. Όμως ένας αγιασμός με χάρη μοιάζει εντελώς διαφορετικά. (Κολοσσαείς 3:17) Ο Παύλος συνοψίζει την αφιερωμένη ζωή σε μια απλή, ζεστή εντολή: ό,τι κι αν κάνεις, με λόγια ή με έργα, κάνε το στο όνομα του Κυρίου Ιησού, ευχαριστώντας τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι το πλύσιμο των πιάτων, το email στη δουλειά και η κουβέντα με έναν φίλο γίνονται όλα λατρεία.
Δες πόσο απελευθερωτικό είναι αυτό. Δεν χρειάζεται να φύγεις σε μοναστήρι για να είσαι αφιερωμένος· χρειάζεται, αντίθετα, να κάνεις τα συνηθισμένα πράγματα με ασυνήθιστη αγάπη. Για παράδειγμα, ο πατέρας που αλλάζει ένα μωρό στις τρεις τη νύχτα και ο υπάλληλος που είναι τίμιος όταν κανείς δεν τον βλέπει, προσφέρουν στον Θεό μια λατρεία πιο γνήσια από πολλούς εντυπωσιακούς ύμνους. Εξάλλου, αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη βιβλική διδασκαλία για τον αγιασμό, μπορείς να αναζητήσεις μαθήματα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που προσφέρει συστηματική κατάρτιση στον Λόγο του Θεού.
Και να το βαθύτερο μυστικό αυτής της ζωής. (Γαλάτες 2:20) Ο Παύλος δεν λέει «προσπαθώ σκληρά να μιμηθώ τον Χριστό», αλλά «δεν ζω πια εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός». Δηλαδή ο αγιασμός δεν είναι δικό σου κατόρθωμα που το αποσπάς από τον Θεό, αλλά δικό Του έργο που το ζεις μέσα από την πίστη. Επομένως, αν αποτυγχάνεις, μην απελπίζεσαι· η ίδια χάρη που σε κάλεσε είναι αυτή που θα σε ολοκληρώσει.
Η πρόσκληση: όταν ο Χριστός γίνεται ολόκληρη η ζωή σου
Πού καταλήγει, λοιπόν, μια αφιερωμένη ζωή; Καταλήγει σε μια καρδιά που μπορεί να πει με ειλικρίνεια αυτό που είπε ο Παύλος. (Φιλιππησίους 1:21) «Για μένα, το να ζω είναι ο Χριστός.» Αυτό δεν είναι σύνθημα φανατικού· είναι η ώριμη ξεκούραση εκείνου που βρήκε τον θησαυρό του και δεν ψάχνει πια αλλού. Όταν ο Χριστός γίνεται ολόκληρη η ζωή σου, τότε ακόμη και ο θάνατος γίνεται κέρδος.
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις ότι είσαι πολύ μακριά από κάτι τέτοιο. Μην ντρέπεσαι γι' αυτό. (Β' Κορινθίους 5:15) Ο Χριστός πέθανε για όλους, ακριβώς για να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά για Εκείνον που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη τους. Η αφιέρωση δεν είναι σκαλοπάτι που πρέπει να ανέβεις μόνος· είναι η αγκαλιά στην οποία απλώς αφήνεσαι.
Γι' αυτό η πρόσκληση δεν είναι «προσπάθησε περισσότερο», αλλά «εμπιστεύσου βαθύτερα». Δώσε σήμερα στον Θεό όχι μια στιγμή στον βωμό, αλλά την επόμενη ώρα σου, την επόμενη απόφασή σου, την επόμενη αναπνοή σου. Και θα ανακαλύψεις ότι μια αφιερωμένη ζωή δεν στενεύει την ύπαρξή σου· την πλαταίνει, ώσπου να χωρέσει μέσα της η χαρά Εκείνου που σε αγάπησε πρώτος.
Βασικά σημεία
- 01Μια αφιερωμένη ζωή ξεκινά από το έλεος του Θεού, όχι από την ενοχή: είναι η απάντηση της ευγνωμοσύνης, όχι ο τρόπος να κερδίσεις την αγάπη Του.
- 02Το «παραστήστε τα σώματά σας» σημαίνει μια θυσία ζωντανή και καθημερινή· ο χρόνος, τα χέρια και ο νους σου στραμμένα προς τον Θεό κάθε μέρα.
- 03Η λογική λατρεία δεν είναι παραλογισμός αλλά η πιο λογική απάντηση: ανήκεις σε Εκείνον που σε αγόρασε με τίμημα.
- 04Ένας αγιασμός με χάρη βιώνεται μέσα στα συνηθισμένα: ό,τι κάνεις, κάνε το στο όνομα του Κυρίου, αφήνοντας τον Χριστό να ζει μέσα σου.
- 05Η πρόσκληση δεν είναι «προσπάθησε περισσότερο» αλλά «εμπιστεύσου βαθύτερα»· δώσε στον Θεό όχι μια στιγμή, αλλά την επόμενη ώρα σου.