«Κι αν ακόμα περπατήσω μέσα σε κοιλάδα βαθιάς σκιάς θανάτου, δεν θα φοβηθώ κανένα κακό, γιατί Εσύ είσαι μαζί μου· η ράβδος Σου και το ραβδί Σου, αυτά με παρηγορούν.»
Ψαλμοί 23:4
Υπάρχουν δρόμοι που κανείς δεν θα διάλεγε να τους περπατήσει. Η κοιλάδα σκιάς θανάτου είναι ένας από αυτούς. Είναι το στενό πέρασμα όπου το φως λιγοστεύει, ο αέρας βαραίνει και κάθε βήμα μοιάζει με αναμέτρηση. Ίσως αυτή τη στιγμή να βρίσκεσαι εκεί: σε μια διάγνωση που δεν περίμενες, σε ένα πένθος που σου κόβει την ανάσα, σε έναν φόβο που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς. Δεν ήρθες εδώ για να ακούσεις κηρύγματα. Ήρθες επειδή θέλεις να ξέρεις αν υπάρχει κάποιος μαζί σου στο σκοτάδι.
Η Αγία Γραφή δεν σου υπόσχεται ότι θα παρακάμψεις την κοιλάδα. Σου υπόσχεται κάτι πολύ βαθύτερο: ότι δεν θα τη διασχίσεις μόνος. Ο Δαβίδ, που γνώρισε νύχτες τρόμου και χρόνια κυνηγημένος, δεν λέει «αν περπατήσω κοντά στην κοιλάδα», αλλά «και μέσα στην κοιλάδα αν περπατήσω». Μέσα. Και ακριβώς εκεί, στο πιο σκοτεινό σημείο, αλλάζει τον τόνο της φωνής του και μιλάει πια κατευθείαν στον Θεό: «δεν θα φοβηθώ, γιατί Εσύ είσαι μαζί μου».
Αυτό το άρθρο είναι μια παρηγοριά, όχι ένα μάθημα. Θέλουμε μαζί να δούμε γιατί ο φόβος χάνει τη δύναμή του όταν περπατάς την κοιλάδα σκιάς θανάτου με τον καλό Ποιμένα δίπλα σου. Όχι επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή Εκείνος δεν φεύγει ποτέ από το πλευρό σου.
Κοιλάδα σκιάς θανάτου: είναι σκιά, όχι ο ίδιος ο θάνατος
Καταρχήν, πρόσεξε προσεκτικά τη λέξη που διάλεξε το Πνεύμα του Θεού. Δεν λέει «η κοιλάδα του θανάτου», αλλά «η κοιλάδα σκιάς θανάτου». Πράγματι, η σκιά, όσο τρομακτική κι αν φαίνεται, δεν μπορεί ποτέ να σε πληγώσει. Για παράδειγμα, μια σκιά λιονταριού δεν δαγκώνει. Δηλαδή η σκιά ενός σπαθιού δεν κόβει. Επομένως, όπου πέφτει σκιά, σημαίνει πως κάπου εκεί κοντά λάμπει ένα φως, αλλιώς δεν θα υπήρχε καν σκιά.
Αυτό αλλάζει τα πάντα στον τρόπο που βλέπεις τη δοκιμασία σου. Πρώτον, ο φόβος μεγεθύνει τα πράγματα και τα κάνει τέρατα. Η αλήθεια όμως είναι πως αυτό που σε τρομάζει είναι συχνά η σκιά, όχι η ίδια η συμφορά. Ωστόσο, ακόμη κι αν αυτό που περνάς είναι πραγματικά βαρύ, ο Δαβίδ δεν στηρίζεται στο ότι η κοιλάδα είναι μικρή. Αντίθετα, στηρίζεται σε Κάποιον που στέκεται μαζί του μέσα της.
Για αυτό και η απάντηση στον φόβο δεν είναι «κάνε κουράγιο, δεν είναι τίποτα». Αντιθέτως, είναι «δεν θα φοβηθώ, γιατί Εσύ είσαι μαζί μου». Δηλαδή, η γαλήνη δεν έρχεται από την έλλειψη κινδύνου, αλλά από την παρουσία του Ποιμένα. (Ψαλμοί 23:4)
Στην κοιλάδα σκιάς θανάτου ο Ποιμένας κατεβαίνει μαζί σου
Καταρχήν, ο καλός βοσκός δεν στέλνει τα πρόβατά του μόνα τους στο επικίνδυνο πέρασμα. Δεν στέκεται από την ασφαλή πλευρά φωνάζοντας οδηγίες. Αντιθέτως, μπαίνει πρώτος, ψάχνει τον δρόμο, διώχνει τα αγρίμια και προχωράει δίπλα στο πιο φοβισμένο αρνί. Πράγματι, έτσι ακριβώς κάνει και ο Κύριος Ιησούς, ο καλός Ποιμένας, στον πόνο σου.
Δες πόσο τρυφερή είναι η υπόσχεση που δίνει ο Θεός μέσα από τον προφήτη Ησαΐα. Δηλαδή, δεν λέει «θα σου στείλω βοήθεια από μακριά», αλλά «θα είμαι μαζί σου». Πρώτον, όταν περνάς τα βαθιά νερά, δεν θα σε πνίξουν. Δεύτερον, όταν περπατάς μέσα στη φωτιά, δεν θα καείς. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει επειδή τα νερά και η φωτιά δεν είναι αληθινά, αλλά επειδή Εκείνος μπαίνει μέσα στο νερό και στη φωτιά μαζί σου. (Ησαΐας 43:2)
Επομένως, η ασφάλειά σου δεν κρέμεται από το πόσο γερά κρατιέσαι Εσύ. Αντίθετα, κρέμεται από το πόσο γερά σε κρατάει Εκείνος. Πραγματικά, στην κοιλάδα σκιάς θανάτου ο Ποιμένας δεν περπατάει μπροστά σαν να μην σε ξέρει. Εξάλλου, περπατάει τόσο κοντά, που νιώθεις το ραβδί Του να σε ακουμπάει και να σε καθοδηγεί στο σκοτάδι.
Μια υπόσχεση που δεν παίρνεται ποτέ πίσω
Στο σκοτάδι, ο πιο μεγάλος φόβος δεν είναι ο πόνος αυτός καθαυτός. Αντιθέτως, είναι η μοναξιά μέσα στον πόνο. Δηλαδή, είναι εκείνη η ψιθυριστή σκέψη: «κι αν με αφήσει κι Αυτός;». Ωστόσο, σε αυτόν ακριβώς τον φόβο απαντάει ο Θεός με μια υπόσχεση που τη χάραξε στην πέτρα της διαθήκης Του.
Δες πόσο κατηγορηματικά μιλάει. Δηλαδή, δεν λέει «μάλλον θα μείνω» ή «θα προσπαθήσω να μη φύγω». Αντίθετα, λέει: «δεν θα σε αφήσω και δεν θα σε εγκαταλείψω». Πράγματι, στο πρωτότυπο κείμενο η άρνηση είναι διπλή και τριπλή, σαν ο Θεός να θέλει να κλείσει κάθε χαραμάδα αμφιβολίας. Συνεπώς, είναι σαν να σου λέει: «ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν δεις, ό,τι κι αν νιώσεις, Εγώ μένω». (Εβραίους 13:5)
Πρόσεξε επίσης κάτι παρήγορο. Καταρχήν, αυτή η αγάπη δεν ξεκίνησε από εσένα. Δηλαδή, δεν την κέρδισες με την πίστη σου ούτε θα τη χάσεις με την αδυναμία σου. Αντιθέτως, είναι πρωτοβουλία του ίδιου του Ποιμένα, που αποφάσισε να σε αγαπήσει πριν καν Τον αναζητήσεις. Άρα, η παραμονή Του δίπλα σου δεν εξαρτάται από τις καλές σου μέρες· κρατάει εξίσου γερά και στις πιο σκοτεινές.
Τίποτα στην κοιλάδα δεν μπορεί να σε χωρίσει από την αγάπη Του
Όταν είσαι στο πιο βαθύ σημείο της δοκιμασίας, ο εχθρός της ψυχής σου θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι ο πόνος είναι απόδειξη πως ο Θεός σε εγκατέλειψε. Ωστόσο, αυτό είναι ψέμα. Πράγματι, ο απόστολος Παύλος, που έγραψε αυτά τα λόγια ενώ ο ίδιος περνούσε διωγμούς και κινδύνους, παραθέτει μια ολόκληρη λίστα από τα χειρότερα που μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος.
Πρώτον, θάνατος και ζωή. Δεύτερον, αγγελικές δυνάμεις. Επιπλέον, όσα συμβαίνουν τώρα κι όσα φοβάσαι για το μέλλον, τα πιο ψηλά και τα πιο βαθιά. Και μετά τη μεγάλη αυτή απαρίθμηση καταλήγει σε ένα ηχηρό συμπέρασμα: τίποτα από όλα αυτά δεν έχει τη δύναμη να σε χωρίσει από την αγάπη του Θεού. (Ρωμαίους 8:38)
Συνεπώς, η κοιλάδα σκιάς θανάτου, όσο σκοτεινή κι αν είναι, δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των πραγμάτων που μπορούν να σε αποκόψουν από Εκείνον. Αντίθετα, είναι ακριβώς ο τόπος όπου η αγάπη Του αποδεικνύεται πιο δυνατή. Πράγματι, η αγάπη που μένει στο σκοτάδι είναι πιο αληθινή από κάθε αγάπη που υπάρχει μόνο στο φως.
Ο Θεός κάθε παρηγοριάς, κοντά στη συντριμμένη καρδιά
Ίσως αυτή τη στιγμή να μην έχεις δυνάμεις ούτε να προσευχηθείς. Ίσως να νιώθεις τσακισμένος, με μια καρδιά κομματιασμένη. Ωστόσο, άκουσε αυτό το παρήγορο λόγο: ο Θεός δεν στέκεται μακριά από τους συντριμμένους. Αντιθέτως, στέκεται ακριβώς δίπλα τους.
Ο απόστολος Παύλος Τον ονομάζει «Πατέρα κάθε οικτιρμού και Θεό κάθε παρηγοριάς». Δηλαδή, η παρηγοριά δεν είναι κάτι που ο Θεός απλώς διαθέτει· είναι μέρος του ίδιου Του του χαρακτήρα. Επιπλέον, αυτή την παρηγοριά δεν την κρατάει για τον εαυτό Του. Αντίθετα, την προσφέρει σε σένα, μέσα στην κάθε σου θλίψη, για να μπορέσεις αργότερα κι εσύ να παρηγορήσεις κάποιον άλλον. (Β' Κορινθίους 1:3)
Πρόσεξε πως ο Δαβίδ, αμέσως μετά τα λόγια για την κοιλάδα, μιλάει για τη «ράβδο» και το «ραβδί» που τον παρηγορούν. Πράγματι, το ίδιο ραβδί που χρησιμοποιεί ο βοσκός για να διώξει τον λύκο είναι αυτό που ακουμπάει τρυφερά το πρόβατο για να το καθησυχάσει. Συνεπώς, ο Θεός δεν σου στέλνει την παρηγοριά με ταχυδρομείο· έρχεται ο Ίδιος και κάθεται δίπλα σου. (Ψαλμοί 34:18)
Η πρόσκληση: άφησε το χέρι σου μέσα στο δικό Του
Καταρχήν, δεν χρειάζεται να βγεις πρώτα από την κοιλάδα για να πλησιάσεις τον Θεό. Αντιθέτως, μπορείς να Τον πλησιάσεις τώρα, μέσα στο σκοτάδι, ακριβώς όπως είσαι, με τα δάκρυα και τους φόβους σου. Πράγματι, Εκείνος δεν περιμένει να γίνεις δυνατός. Επομένως, έρχεται σε σένα ενώ είσαι αδύναμος, γιατί αυτή ακριβώς είναι η δουλειά ενός καλού Ποιμένα.
Αν λοιπόν αυτή την ώρα νιώθεις πως χάνεσαι, κάνε μόνο ένα πράγμα: άφησε το χέρι σου μέσα στο δικό Του. Δηλαδή, πες Του απλά την αλήθεια της καρδιάς σου, όσο μπερδεμένη κι αν είναι. Πράγματι, η προσευχή σου δεν χρειάζεται να είναι όμορφη· χρειάζεται μόνο να είναι ειλικρινής. Ωστόσο, Εκείνος, που υποσχέθηκε να μη σε αφήσει ποτέ, θα κρατήσει τον λόγο Του.
Η κοιλάδα σκιάς θανάτου έχει αρχή, αλλά έχει και τέλος. Δηλαδή, είναι πέρασμα, όχι κατοικία. Και στην άλλη άκρη της, για όσους ανήκουν στον Ποιμένα, δεν υπάρχει πια σκοτάδι, αλλά φως που δεν θα σβήσει ποτέ. Μέχρι τότε, πάρε αυτή τη βεβαιότητα μαζί σου σαν φανάρι: δεν περπατάς ποτέ μόνος. Αν θέλεις να εμβαθύνεις στη μελέτη της Γραφής με ανθρώπους που περπατούν τον ίδιο δρόμο, μπορείς να γνωρίσεις το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Βασικά σημεία
- 01Η κοιλάδα σκιάς θανάτου είναι πέρασμα, όχι κατοικία· έχει τέλος, και ο Ποιμένας σε συνοδεύει σε κάθε βήμα μέχρι την έξοδό της.
- 02Είναι «σκιά» θανάτου, όχι ο ίδιος ο θάνατος· και όπου υπάρχει σκιά, κάπου κοντά λάμπει το φως της παρουσίας του Θεού.
- 03Η γαλήνη δεν έρχεται από την απουσία κινδύνου, αλλά από την παρουσία του καλού Ποιμένα δίπλα σου: «δεν θα φοβηθώ κανένα κακό, γιατί Εσύ είσαι μαζί μου».
- 04Τίποτα στη δοκιμασία, ούτε ο πόνος ούτε ο θάνατος, δεν μπορεί να σε χωρίσει από την αγάπη του Θεού· αυτή η αγάπη είναι δική Του πρωτοβουλία και δεν παίρνεται πίσω.
- 05Δεν χρειάζεται να βγεις από το σκοτάδι για να πλησιάσεις τον Θεό· μπορείς να Τον πλησιάσεις τώρα, με μια απλή κι ειλικρινή προσευχή, και Εκείνος δεν θα σε αφήσει.