Θα ήμουν καλύτερα με όσα έχει εκείνη; Η παγίδα που σου τρώει αθόρυβα τη χαρά

I.Πώς η σύγκριση ξεκινάει αθόρυβα κάθε μέρα

Ξεκινάει αθόρυβα. Βλέπεις τις διακοπές μιας φίλης και σκέφτεσαι «εγώ ποτέ δεν θα πάω εκεί». Ακούς για την προαγωγή μιας γνωστής, και νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Δηλαδή αρχίζεις να μετράς τι σου λείπει σε σχέση με την άλλη. Και όσο μετράς, τόσο ψηλώνει ο λογαριασμός.

Έπειτα έρχεται η σύγκριση σε όλα. Στο σώμα της, στο πορτοφόλι της, στα παιδιά της, στον γάμο της. Δηλαδή φτιάχνεις στο μυαλό σου μια τέλεια ζωή από κομμάτια διαφορετικών ανθρώπων, και τη συγκρίνεις με τη δική σου. Για παράδειγμα, παίρνεις το σπίτι της μιας, τον άντρα της άλλης και τη σιλουέτα της τρίτης. Ωστόσο αυτή η γυναίκα δεν υπάρχει· την έφτιαξες εσύ.

Τέλος, το «θα ήμουν καλύτερα» γίνεται γυαλιά που φοράς. Κάθε τι δικό σου σου φαίνεται λίγο, και κάθε τι δικό της σου φαίνεται λαμπερό. Αντίθετα, ξεχνάς ότι βλέπεις μόνο τη βιτρίνα της, όχι την αποθήκη της. Δηλαδή συγκρίνεις τα παρασκήνιά σου με το τρέιλερ της. Και όσο τα φοράς αυτά τα γυαλιά, τόσο σαπίζει κάτι μέσα σου (Παροιμίες 14:30).

II.Γιατί το «θα ήμουν καλύτερα» δεν στέκει

Ας το δούμε ήρεμα. Η σύγκριση στηρίζεται σε μια ψευδαίσθηση: ότι ξέρεις όλη την ιστορία της. Όμως δεν την ξέρεις. Δηλαδή βλέπεις το χαμόγελο στη φωτογραφία, όχι τα δάκρυα πίσω από την κάμερα. Για παράδειγμα, εκείνη που ζηλεύεις ίσως κλαίει το βράδυ για κάτι που εσύ έχεις και της λείπει.

Επιπλέον, η ευτυχία δεν μετακομίζει με τα αντικείμενα. Αν το «θα ήμουν καλύτερα» ήταν αλήθεια, οι πλούσιοι δεν θα ένιωθαν ποτέ άδειοι. Ωστόσο ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Δηλαδή όποιος δεν είναι ευχαριστημένος με λίγα, δεν θα είναι ευχαριστημένος ούτε με πολλά. Πάντα θα υπάρχει κάποια άλλη με κάτι παραπάνω.

Σκέψου και κάτι ακόμη. Η σύγκριση είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ. Όταν φτάσεις αυτήν που ζηλεύεις, θα δεις άλλη πιο μπροστά. Δηλαδή το «θα ήμουν καλύτερα» μετακινεί συνέχεια τη γραμμή του τερματισμού. Συνεπώς δεν θα νιώσεις ποτέ ότι έφτασες. Η σύγκριση δεν σε κάνει πλουσιότερη· σε κάνει απλώς πιο κουρασμένη (Α΄ Τιμόθεον 6:6). Όση κι αν είναι η δική σου αξία, αυτή δεν κρίνεται από όσα έχεις σε σχέση με την άλλη.

III.Η αλήθεια του Θεού: μοναδικό σχέδιο για σένα

Ο Θεός δεν σε έφτιαξε αντίγραφο κάποιας άλλης. Σε έπλασε με τα χέρια Του, με σκοπό και με αγάπη (Ψαλμοί 139:14). Δηλαδή η ζωή σου δεν είναι μια αποτυχημένη εκδοχή της δικής της. Είναι μια ξεχωριστή ιστορία που μόνο εσύ μπορείς να ζήσεις. Όταν συγκρίνεσαι, λες έμμεσα στον Θεό ότι έκανε λάθος που σε έκανε εσένα.

Επιπλέον, ο Θεός έχει μοναδικό δρόμο για την καθεμιά. Αυτά που εκείνη έχει ίσως δεν είναι καθόλου αυτά που εσύ χρειάζεσαι. Για παράδειγμα, ο ίδιος ο Ιησούς είπε σε έναν μαθητή να μη νοιάζεται για τον δρόμο του άλλου, αλλά να ακολουθεί τον δικό του (Ιωάννης 21:22). Αντίθετα, όταν κοιτάς συνέχεια τη ζωή της άλλης, χάνεις τη δική σου.

Πάνω απ' όλα, η χαρά δεν κρέμεται από τις περιστάσεις. Ο απόστολος Παύλος έμαθε να είναι ευχαριστημένος είτε είχε πολλά είτε λίγα (Φιλιππησίους 4:11). Δηλαδή ανακάλυψε ένα μυστικό: η χαρά πηγάζει από μέσα, από τη σχέση με τον Θεό, όχι από όσα κατέχεις. Έτσι, ακόμη κι αν δεν έχεις όσα έχει εκείνη, μπορείς να έχεις κάτι που εκείνη ίσως δεν έχει: ειρήνη.

IV.Ευγνωμοσύνη: το αντίδοτο στο «θα ήμουν καλύτερα»

Εδώ είναι το πρακτικό κλειδί. Η σύγκριση τρέφεται από αυτό που λείπει· η ευγνωμοσύνη τρέφεται από αυτό που υπάρχει. Δηλαδή δεν μπορείς να κρατάς και τα δύο μαζί στην καρδιά σου. Για παράδειγμα, πάρε ένα τετράδιο και κάθε βράδυ γράψε τρία πράγματα της δικής σου ζωής για τα οποία είσαι ευγνώμων, όσο μικρά κι αν είναι.

Στην αρχή θα δυσκολευτείς. Ίσως γράψεις «είχα ζεστό φαγητό σήμερα» και νιώσεις ότι είναι ασήμαντο. Ωστόσο μετά από δύο βδομάδες κάτι αλλάζει. Αρχίζεις να βλέπεις τον δικό σου πλούτο αντί για το δικό της, και το μάτι σου εκπαιδεύεται σε νέα κατεύθυνση. Η Γραφή το λέει καθαρά: να ευχαριστείς σε κάθε περίσταση (Α΄ Θεσσαλονικείς 5:18).

Επιπλέον, η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει ότι αρνείσαι τις δυσκολίες σου. Σημαίνει ότι σταματάς να τις βλέπεις ως ολόκληρη την εικόνα. Για παράδειγμα, ένας κήπος έχει και αγριόχορτα και λουλούδια. Αν κοιτάς μόνο τα αγριόχορτα του δικού σου κήπου και τα λουλούδια του δικού της, χάνεσαι. Δηλαδή αυτό που ποτίζεις, μεγαλώνει.

Πρόσεξε ακόμη κάτι. Η ευγνωμοσύνη σε ελευθερώνει πρώτα εσένα. Δηλαδή όσο λιγότερο μετράς τι έχει εκείνη, τόσο πιο ελαφριά νιώθεις. Η ζήλια είναι βάρος που το κουβαλάς μόνη σου, και η άλλη ούτε καν το ξέρει. Επομένως, κάθε φορά που λες «ευχαριστώ» για κάτι δικό σου, αφήνεις κάτω λίγο από αυτό το βάρος.

V.Πρακτικά βήματα όταν νιώθεις «θα ήμουν καλύτερα»

Αρχικά, ονόμασε τη σκέψη. Όταν έρθει το «θα ήμουν καλύτερα αν είχα όσα έχει εκείνη», μην την αφήσεις να τρέξει. Πες μέσα σου: «αυτή είναι η φωνή της σύγκρισης, όχι η αλήθεια». Έπειτα ρώτησε τι πραγματικά σου λείπει. Συχνά δεν είναι τα πράγματά της· είναι λίγη γαλήνη, λίγη σιγουριά, λίγη αποδοχή. Αυτά δεν αγοράζονται.

Έπειτα, καθάρισε το βλέμμα σου. Αν κάποιοι λογαριασμοί στα κοινωνικά δίκτυα σε ρίχνουν, σταμάτα να τους ακολουθείς για λίγο. Δηλαδή φύλαξε την καρδιά σου από αυτό που την τραυματίζει. Αν νιώθεις ότι όλα φταίνε στις συνθήκες της ζωής σου, βοηθάει πολύ το άρθρο Φταίνε οι περιστάσεις για τη δυστυχία μου;.

Τέλος, στρέψε τη ζήλια σε προσευχή. Όταν δεις κάτι όμορφο στη ζωή της άλλης, αντί να ζηλέψεις, ευχήσου της καλό. Ακούγεται δύσκολο, όμως ελευθερώνει. Ζήτα από τον Θεό να σου δώσει καρδιά ευχαριστημένη (Εβραίους 13:5). Επιπλέον, αν θες να μάθεις τη Γραφή σε βάθος και να στηριχτείς, βοηθάει μια κοινότητα όπως το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Πάνω απ' όλα, θυμήσου: δεν θα ήσουν καλύτερα με τα δικά της· θα ήσουν καλύτερα με ευγνώμονα καρδιά. Κάνε σήμερα ένα μικρό βήμα ευγνωμοσύνης, και άσε τον Θεό να κάνει το υπόλοιπο.