Ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω: τι αλλάζει όταν ανοίξουν τα μάτια σου;

I.Ο τυφλός που νόμιζε ότι βλέπει

Καταρχήν, το πιο επικίνδυνο είδος τύφλωσης δεν είναι αυτό που το ξέρεις. Αντίθετα, είναι αυτό που δεν το υποψιάζεσαι καν. Ο Νιούτον για χρόνια θεωρούσε τον εαυτό του έξυπνο, ικανό, κύριο της ζωής του. Έβλεπε ανθρώπους ως εμπόρευμα και δεν ένιωθε τίποτα. Πραγματικά, αυτή είναι η πνευματική τύφλωση: όχι ότι λείπει το φως, αλλά ότι το μάτι έχει πάψει να το αναγνωρίζει.

Η Γραφή ονομάζει την κατάσταση αυτή με ειλικρίνεια. Πριν ανοίξουν τα μάτια μας, ζούμε «εν τω σκότει», κάτω από μια εξουσία που μας κρατάει αιχμαλώτους χωρίς να το καταλαβαίνουμε (Πράξεις 26:18). Δεν πρόκειται για έλλειψη μόρφωσης ή ευφυΐας. Ο Νιούτον ήταν μορφωμένος και οξυδερκής. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο, για μια τύφλωση της ίδιας της καρδιάς, που κανένα ανθρώπινο φως δεν φτάνει να τη θεραπεύσει.

Επιπλέον, αυτή η τύφλωση έχει ηθικές συνέπειες. Δεν είναι αθώα. Επειδή ο Νιούτον δεν έβλεπε τον σκλάβο ως άνθρωπο πλασμένο κατ' εικόνα Θεού, μπορούσε να συμμετέχει στη βία χωρίς τύψεις. Η δουλεία ήταν πραγματικό, αποτρόπαιο κακό, και η Γραφή δεν το ωραιοποιεί ποτέ. Όμως ακριβώς εδώ φαίνεται πόσο σκοτεινή γίνεται μια ζωή όταν τα μάτια της καρδιάς μένουν κλειστά: η αδικία αρχίζει να μοιάζει φυσιολογική.

II.«Ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω»: όταν λάμπει το φως

Αρχικά, στο ένατο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην, ο Ιησούς θεραπεύει έναν εκ γενετής τυφλό. Οι θρησκευτικοί άρχοντες τον ανακρίνουν, προσπαθούν να τον μπερδέψουν, ζητούν θεολογικές εξηγήσεις. Ωστόσο, εκείνος δεν μπαίνει στη συζήτηση. Απαντά με τη μόνη αλήθεια που κατέχει ολόκληρη, και αυτή η αλήθεια είναι αρκετή (Ιωάννης 9:25). Δηλαδή, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα για τον Θεό· χρειάζεται να έχεις δει.

Δηλαδή, η μεταστροφή δεν στηρίζεται στο πόσα κατάλαβες, αλλά στο ότι κάποτε δεν έβλεπες και τώρα βλέπεις. Ο Παύλος το περιγράφει σαν μια νέα δημιουργία φωτός. Όπως στην αρχή του κόσμου ο Θεός πρόσταξε να λάμψει φως μέσα από το σκοτάδι, έτσι λάμπει στις καρδιές μας για να φωτίσει το πρόσωπο του Χριστού (Β' Κορινθίους 4:6). Δεν ανάβουμε εμείς το φως· εκείνος το ανάβει.

Ωστόσο, αυτό το φως δεν είναι μια στιγμιαία συγκίνηση που σβήνει το πρωί. Είναι μια νέα ικανότητα όρασης που μένει. Ο Νιούτον περιέγραψε αργότερα τη μεταστροφή του ως μια αργή αλλά αμετάκλητη αυγή. Άρχισε να βλέπει την αμαρτία του ως αμαρτία, τους σκλάβους ως ανθρώπους, τον Θεό ως αληθινό. Πραγματικά, αυτό ακριβώς εννοεί η φράση «ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω»: όχι ότι έγινα τέλειος, αλλά ότι, ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω καθαρά.

Δηλαδή, το «ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω» δεν είναι μια λογική απόδειξη, αλλά μια ζωντανή μαρτυρία. Ο άνθρωπος που λέει «ήμουν τυφλός» ομολογεί το παρελθόν του χωρίς ντροπή, και ο άνθρωπος που λέει «τώρα βλέπω» δοξάζει τον Θεό για το παρόν. Επομένως, ανάμεσα στο «ήμουν» και στο «βλέπω» στέκεται όλη η χάρη του Ευαγγελίου.

III.«Ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω»: η μεταστροφή ως νέα όραση

Όταν αλλάζει η όραση, αλλάζει και η ζωή. Δεν πρόκειται απλώς για καινούργιες γνώσεις, αλλά για καινούργια καρδιά. Η Γραφή το λέει ξεκάθαρα: όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό γίνεται καινούργια δημιουργία, τα παλιά πέρασαν και όλα έγιναν καινούργια (Β' Κορινθίους 5:17). Η μεταστροφή ως νέα όραση δεν αφήνει τον άνθρωπο όπως τον βρήκε.

Για παράδειγμα, ο Νιούτον δεν παρέμεινε ένας μετανοημένος δουλέμπορος που απλώς ένιωθε τύψεις. Άρχισε να βλέπει τι σημαίνει να είσαι κήρυκας του Ευαγγελίου και, χρόνια αργότερα, στάθηκε δίπλα στον αγώνα για την κατάργηση του δουλεμπορίου. Η χάρη δεν ακύρωσε τη δικαιοσύνη· τη γέννησε. Όποιος είδε αληθινά το φως, δεν μπορεί πια να βλέπει τον αδελφό του ως εμπόρευμα.

Συνεπώς, η αληθινή μεταστροφή φέρνει καρπό. Δεν είναι ότι σωζόμαστε επειδή κάναμε καλά έργα· σωζόμαστε από χάρη, και ύστερα τα καλά έργα ξεπηδούν φυσικά από τη νέα μας όραση. Ο φωτισμένος νους αρχίζει να αναγνωρίζει τι αξίζει πραγματικά, ποια είναι η ελπίδα στην οποία μας κάλεσε ο Θεός και πόσο πλούσια είναι η κληρονομιά που μας χάρισε (Εφεσίους 1:18). Αλλιώς βλέπεις τα χρήματα, αλλιώς βλέπεις τους ανθρώπους, αλλιώς βλέπεις τον χρόνο σου.

IV.Πώς ο Θεός ανοίγει τα μάτια της καρδιάς

Εδώ φτάνουμε στο σημείο που αλλάζει τα πάντα. Αφενός, αν η τύφλωση ήταν δικό μας πρόβλημα, αφετέρου η θεραπεία δεν είναι δικό μας κατόρθωμα. Κανείς δεν μπορεί να ανοίξει μόνος του τα μάτια της καρδιάς του, όπως κανένας τυφλός δεν δίνει στον εαυτό του το φως. Επομένως, η σωτηρία είναι από την αρχή ως το τέλος δώρο. Δηλαδή, σωζόμαστε με τη χάρη, μέσω της πίστης, και αυτό δεν προέρχεται από εμάς· είναι δώρο του Θεού (Εφεσίους 2:8).

Πραγματικά, αυτό είναι το πιο παρήγορο σημείο όλης της ιστορίας. Αν ο Νιούτον, ένας έμπορος σκλάβων, μπορούσε να λάβει έλεος, τότε κανένα παρελθόν δεν είναι πολύ σκοτεινό για το φως του Θεού. Η χάρη που μεταμορφώνει τη ζωή δεν περιμένει να γίνεις καλύτερος για να σε αγγίξει. Σε βρίσκει εκεί που είσαι, στο σκοτάδι σου, και ανοίγει τα μάτια σου.

Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν αξίζεις να δεις. Κανείς δεν αξίζει. Το ερώτημα είναι αν θα ζητήσεις από τον μόνο που μπορεί να σου δώσει την όραση. Όπως ο τυφλός του Ευαγγελίου δεν θεράπευσε τον εαυτό του, έτσι κι εσύ δεν χρειάζεται να φτιάξεις πρώτα τη ζωή σου. Χρειάζεται να στραφείς, ταπεινά, σε εκείνον που υποσχέθηκε να ανοίξει τα μάτια όσων τον ζητούν. Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα πώς η Γραφή μιλάει γι' αυτή την αλλαγή, μπορείς να αρχίσεις από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου το κείμενο της Βίβλου εξετάζεται με σεβασμό και προσοχή.

V.Η πρόσκληση: από το σκοτάδι στο φως

Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις ότι το παρελθόν σου είναι πολύ βαρύ. Αντίθετα, ίσως νιώθεις ότι δεν χρειάζεσαι τίποτα, ότι βλέπεις μια χαρά. Ωστόσο, και τα δύο είναι μορφές τύφλωσης που μόνο ο Θεός θεραπεύει. Πραγματικά, το καλό νέο είναι ότι το Ευαγγέλιο δεν ήρθε για τους δίκαιους, αλλά για τους αμαρτωλούς, και ο πρώτος από αυτούς, λέει ο απόστολος, είναι ο ίδιος.

Δηλαδή, η πόρτα δεν είναι κλειστή ούτε για τον χειρότερο. Ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο ακριβώς για να σώσει αμαρτωλούς (Α' Τιμόθεο 1:15), και αυτή η αλήθεια είναι «πιστή και άξια κάθε αποδοχής». Δεν χρειάζεται να καθαρίσεις πρώτα μόνος σου· χρειάζεται να έρθεις όπως είσαι, με ανοιχτά χέρια, ζητώντας του να ανοίξει τα μάτια σου.

Τελικά, αυτό είναι το θαύμα που τραγουδά το «Amazing Grace»: «ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω». Δεν είναι ένα κατόρθωμα προς καύχηση, αλλά μια χάρη προς ευγνωμοσύνη. Πραγματικά, όποιος μπορεί να πει με ειλικρίνεια «ήμουν τυφλός» και ύστερα «τώρα βλέπω», έχει αγγίξει το βαθύτερο μυστήριο της σωτηρίας.

Συνεπώς, αν σήμερα αναγνωρίζεις, έστω λίγο, ότι κάτι σου λείπει για να δεις καθαρά, αυτή η μικρή επίγνωση είναι ήδη το πρώτο χάραμα του φωτός. Ζήτησέ του να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε. Έτσι θα ανακαλύψεις ότι η νέα όραση, το να περνάς από το «ήμουν τυφλός» στο «τώρα βλέπω», δεν αλλάζει μόνο τα μάτια σου, αλλά ολόκληρη τη ζωή σου.