«Και άκουσα τη φωνή του Κυρίου να λέει: «Ποιον να στείλω, και ποιος θα πάει για χάρη μας;» Τότε είπα: «Να με, εμένα, στείλε με».»
Ησαΐας 6:8
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που ο Θεός σταματά να είναι μια ιδέα και γίνεται φωνή. Για την Ντάρλιν Ντάιμπλερ Ρόουζ, αυτή η στιγμή ήρθε όταν ήταν μόλις δέκα χρονών, σε μια ιεραποστολική συγκέντρωση στην αγροτική Αμερική. Αρχικά δεν περίμενε τίποτα ξεχωριστό εκείνο το βράδυ. Όμως ένα ερώτημα κάρφωσε την καρδιά της και δεν την άφησε ποτέ ξανά: «Θα πήγαινες οπουδήποτε για μένα, ό,τι κι αν σου κοστίσει;» Δηλαδή, αυτή ήταν η αρχή ενός δρόμου που θα ονομάζαμε σήμερα η κλήση στη ζούγκλα.
Η ιστορία της δεν είναι παραμύθι περιπέτειας. Αντίθετα, είναι μια ζεστή, αληθινή αφήγηση για το τι σημαίνει να ακούς τον Θεό και να απαντάς «ναι» πριν ξέρεις το κόστος. Πράγματι, από τα χωράφια του Άιοβα η Ντάρλιν βρέθηκε στα πιο απομακρυσμένα μέρη της Νέας Γουινέας, ανάμεσα σε φυλές που κανείς δεν είχε φτάσει με το ευαγγέλιο. Δηλαδή, όλα ξεκίνησαν από μια παιδική καρδιά που πήρε στα σοβαρά μια θεϊκή πρόσκληση.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς γεννιέται μια γνήσια ιεραποστολική κλήση, τι σημαίνει πραγματικά να αφήνεις τα πάντα και πώς η πλήρης παράδοση δεν είναι θυσία απελπισίας αλλά απάντηση αγάπης. Ωστόσο, η ιστορία της Ντάρλιν δεν είναι για ήρωες με υπερδυνάμεις. Αντίθετα, είναι για ανθρώπους σαν εμάς, που μαθαίνουν να εμπιστεύονται έναν Θεό που ποτέ δεν μένει χρεώστης σε όσους Τον ακολουθούν.
Όταν η κλήση στη ζούγκλα ξεκινά σε μια παιδική καρδιά
Δεν ήταν ώριμη ιεραπόστολος όταν την άγγιξε ο Θεός. Αντίθετα, ήταν ένα κορίτσι δέκα ετών που καθόταν σε μια συγκέντρωση και άκουγε για ανθρώπους που δεν είχαν ακούσει ποτέ το όνομα του Ιησού. Όταν ο ομιλητής κάλεσε νέους να αφιερώσουν τη ζωή τους στην ιεραποστολή, η καρδιά της φλεγόταν. Πράγματι, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της, γύρισε, αλλά δεν ήταν κανείς εκεί. Δηλαδή, ήξερε ότι ήταν ο Κύριος.
Το ερώτημα που άκουσε μέσα της ήταν απλό και τρομερό μαζί: θα πήγαινε οπουδήποτε, ό,τι κι αν της κόστιζε; Πράγματι, απάντησε «ναι». Ωστόσο αυτό το «ναι» δεν ήταν συναισθηματική έξαρση μιας στιγμής. Αντίθετα, έγινε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο οργανώθηκε όλη η υπόλοιπη ζωή της. Επομένως, πήγε σχολείο με έναν και μόνο σκοπό: να προετοιμαστεί για τον δρόμο που της είχε δείξει ο Θεός.
Η Γραφή μάς δείχνει ότι ο Θεός συχνά αναζητά πρόθυμες καρδιές, όχι τέλεια βιογραφικά. (Ησαΐας 6:8) Δηλαδή, όταν ρωτά «ποιον θα στείλω;», περιμένει κάποιον να σηκώσει το χέρι. Πράγματι, η Ντάρλιν, μικρό παιδί ακόμη, σήκωσε το χέρι της πριν καν καταλάβει το μέγεθος της αποστολής. Επομένως, αυτό μας διδάσκει κάτι σημαντικό: η κλήση του Θεού δεν περιμένει να γίνουμε «έτοιμοι» με τους δικούς μας όρους. Αντίθετα, ζητά πρώτα μια διαθέσιμη καρδιά.
Πολλοί νομίζουν ότι η ιεραποστολική κλήση είναι κάτι σπάνιο, μόνο για ειδικούς. Ωστόσο η αρχή είναι πάντα η ίδια: ένας Θεός που μιλά και ένας άνθρωπος που απαντά. Δηλαδή, δεν χρειάστηκε να είναι μεγάλη ή σοφή για να πει «ναι». Αντίθετα, χρειάστηκε μόνο να είναι ειλικρινής. Επομένως, αυτό το πρώτο «ναι» καθόρισε τα πάντα όσα ακολούθησαν.
Να αφήνεις τα πάντα: το πραγματικό κόστος της απάντησης
Είναι εύκολο να θαυμάζουμε τους ιεραποστόλους από απόσταση. Ωστόσο, δύσκολο είναι να φανταστούμε τι αφήνουν πίσω. Πράγματι, η Ντάρλιν άφησε την οικογένειά της, την πατρίδα της, την ασφάλεια ενός γνώριμου κόσμου. Επιπλέον, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο για μια χώρα που δεν είχε δει ποτέ, με χιλιάδες νησιά, ζούγκλες αδιαπέραστες και ενεργά ηφαίστεια. Δηλαδή, αυτό σημαίνει να αφήνεις τα πάντα: όχι μια ωραία φράση, αλλά βαλίτσες, αποχαιρετισμούς και δάκρυα.
Ο Κύριος Ιησούς δεν έκρυψε ποτέ αυτό το κόστος. (Λουκάς 14:33) Πράγματι, μίλησε ξεκάθαρα για το ότι όποιος Τον ακολουθεί καλείται να βάλει Εκείνον πάνω από κάθε άλλο δεσμό. Ωστόσο δεν το είπε για να μας τρομάξει, αλλά για να μας προετοιμάσει. Δηλαδή, η πίστη που δεν μετρά το κόστος δεν αντέχει στις δυσκολίες. Αντίθετα, η πίστη που μετρά το κόστος και παραμένει πιστή είναι αυτή που αλλάζει τον κόσμο.
Ταυτόχρονα, η Γραφή μάς δίνει μια υπόσχεση που ισορροπεί το βάρος. (Μάρκος 10:29) Πράγματι, κανείς δεν αφήνει σπίτι, οικογένεια ή αγρούς για χάρη του Χριστού χωρίς να λάβει ασύγκριτα περισσότερα, και στη ζωή αυτή και στην αιώνια. Επομένως, η Ντάρλιν δεν έφυγε για να χάσει. Αντίθετα, έφυγε για να βρει κάτι μεγαλύτερο από όσα άφηνε. Δηλαδή, δεν ήταν εμπορική συναλλαγή, αλλά εμπιστοσύνη σε έναν Πατέρα που φροντίζει.
Πολλοί από εμάς δεν θα ταξιδέψουμε ποτέ σε ζούγκλα. Όμως όλοι καλούμαστε στην ίδια εσωτερική στάση: να μην κρατάμε τίποτα τόσο σφιχτά ώστε να μην μπορούμε να το αφήσουμε αν μας το ζητήσει ο Θεός. Πράγματι, το «να αφήνεις τα πάντα» αρχίζει στην καρδιά, πολύ πριν φτάσει στις αποσκευές. Δηλαδή, είναι η απόφαση να μην ανήκει τίποτα σε εμάς περισσότερο απ' όσο ανήκουμε εμείς στον Κύριο.
Το χέρι στο αλέτρι: γιατί δεν κοίταξε πίσω
Υπάρχει μια εικόνα που ο Ιησούς χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη γνήσια αφοσίωση: τον γεωργό που βάζει το χέρι του στο αλέτρι. (Λουκάς 9:62) Δηλαδή, όποιος οργώνει και κοιτάζει συνέχεια πίσω, χαλάει το αυλάκι. Επομένως, η δουλειά του Θεού ζητά βλέμμα μπροστά. Πράγματι, η Ντάρλιν, μεγαλωμένη η ίδια κοντά στη γη, καταλάβαινε καλά αυτή την παρομοίωση. Δηλαδή, είχε βάλει το χέρι της στο αλέτρι του Κυρίου και δεν σκόπευε να κοιτάξει πίσω.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ένιωσε φόβο ή νοσταλγία. Αντίθετα, σημαίνει ότι δεν άφησε αυτά τα συναισθήματα να την γυρίσουν πίσω. Δηλαδή, η αφοσίωση δεν είναι απουσία δυσκολίας, αλλά πιστότητα μέσα στη δυσκολία. Πράγματι, όταν αργότερα ήρθαν τα πιο σκληρά χρόνια, ο πόλεμος, ο χωρισμός, η φυλακή, εκείνο το αρχικό «ναι» αποδείχθηκε θεμέλιο που κρατούσε.
Ο απόστολος Παύλος εξέφρασε την ίδια στάση με δικά του λόγια. (Πράξεις 20:24) Δηλαδή, δεν θεωρούσε πολύτιμη τη ζωή του, αρκεί να τελείωνε τον δρόμο του και τη διακονία που είχε λάβει. Πράγματι, αυτό είναι το πνεύμα κάθε γνήσιας ιεραποστολικής κλήσης: η ολοκλήρωση της αποστολής μετράει περισσότερο από την προσωπική άνεση ή ασφάλεια. Επομένως, η Ντάρλιν έζησε ακριβώς αυτό.
Για εμάς σήμερα, το μάθημα είναι πρακτικό. Πράγματι, πόσες φορές αρχίζουμε κάτι για τον Θεό και μετά γυρνάμε το βλέμμα στις παλιές μας ασφάλειες; Δηλαδή, το αλέτρι ζητά σταθερότητα. Ωστόσο δεν χρειάζεται να είμαστε ατρόμητοι, χρειάζεται να είμαστε σταθεροί. Αντίθετα, η σταθερότητα δεν έρχεται από τη δική μας δύναμη, αλλά από την εμπιστοσύνη σε Εκείνον που μας κάλεσε.
Πλήρης παράδοση: όταν χάνεις τη ζωή σου για να τη βρεις
Στο κέντρο της ιστορίας της Ντάρλιν βρίσκεται μια αλήθεια που μοιάζει παράδοξη. (Λουκάς 9:24) Δηλαδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει, και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη του Χριστού θα τη βρει αληθινά. Ωστόσο η πλήρης παράδοση δεν είναι αυτοκαταστροφή. Αντίθετα, είναι ο μόνος δρόμος για να βρει κανείς τη ζωή που πραγματικά αξίζει να ζήσει.
Η Γραφή χρησιμοποιεί μια ακόμη εικόνα από τη γη για να το εξηγήσει. (Ιωάννης 12:24) Δηλαδή, ο κόκκος του σιταριού, αν δεν πέσει στο χώμα και δεν πεθάνει, μένει μόνος. Αντίθετα, αν πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό. Πράγματι, η Ντάρλιν έγινε ακριβώς τέτοιος κόκκος. Επομένως, η ζωή που φάνηκε να θάβεται στις δυσκολίες της Νέας Γουινέας και αργότερα της αιχμαλωσίας, καρποφόρησε σε αμέτρητες ψυχές και σε μια μαρτυρία που εμπνέει μέχρι σήμερα.
Δεν πρόκειται για θεολογία απόγνωσης ούτε για ενοχή που μας σπρώχνει να αποδείξουμε κάτι. Αντίθετα, η πλήρης παράδοση γεννιέται από αγάπη, όχι από φόβο. Πράγματι, όταν καταλάβεις πόσο σε αγάπησε ο Θεός, το να Του δώσεις τα πάντα δεν μοιάζει πια θυσία αλλά απάντηση. Επομένως, η Ντάρλιν δεν παρέδωσε τη ζωή της σαν χρέος, αλλά σαν δώρο σε Εκείνον που της είχε ήδη δώσει τα πάντα.
Αυτή η στάση είναι προσιτή σε καθέναν μας. Δηλαδή, δεν χρειάζεται ζούγκλα για να ζήσεις πλήρη παράδοση. Αντίθετα, χρειάζεται μια καρδιά που λέει στον Θεό: «τα πάντα είναι δικά Σου». Πράγματι, στο σπίτι, στη δουλειά, στις σχέσεις μας, η ίδια αρχή ισχύει. Επομένως, όποιος κρατά τη ζωή του σφιχτά τη χάνει σιγά σιγά. Αντίθετα, όποιος την ανοίγει στον Θεό την ανακαλύπτει γεμάτη νόημα.
Τι σημαίνει η κλήση στη ζούγκλα για σένα σήμερα
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και σκέφτεσαι ότι η ζωή σου δεν έχει καμία σχέση με ζούγκλες και ιεραποστολές. Όμως η ουσία της ιστορίας δεν είναι η γεωγραφία. Αντίθετα, είναι η καρδιά. Πράγματι, ο ίδιος Θεός που κάλεσε ένα δεκάχρονο κορίτσι στην αγροτική Αμερική σε καλεί κι εσένα, εκεί ακριβώς όπου βρίσκεσαι. Δηλαδή, η ιεραποστολική κλήση δεν αφορά μόνο όσους ταξιδεύουν μακριά, αλλά κάθε μαθητή που θέλει να ακολουθήσει τον Κύριο ολοκληρωτικά.
Η Γραφή θυμίζει ότι κανείς δεν θα ακούσει το ευαγγέλιο χωρίς κάποιον να το κηρύξει. (Ρωμαίους 10:14) Δηλαδή, ίσως ο τόπος της δικής σου αποστολής να είναι η γειτονιά σου, το γραφείο σου, η ίδια σου η οικογένεια. Επομένως, δεν χρειάζεται να διασχίσεις ωκεανούς για να πεις «ναι» στον Θεό. Αντίθετα, χρειάζεται να ανοίξεις την καρδιά σου εκεί όπου ήδη ζεις. Πράγματι, πολλοί άνθρωποι γύρω σου περιμένουν να ακούσουν για την ελπίδα που εσύ ήδη γνωρίζεις.
Αν θέλεις να εμβαθύνεις στη Γραφή και να καταλάβεις καλύτερα πώς ο Θεός καλεί και διαμορφώνει τη ζωή μας, μπορείς να βρεις δομημένη μελέτη του λόγου στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Πράγματι, η ιστορία της Ντάρλιν δεν είναι μουσειακό κειμήλιο. Αντίθετα, είναι πρόσκληση. Δηλαδή, ο ίδιος Κύριος που τη συνόδευσε στη ζούγκλα και στη φυλακή είναι έτοιμος να συνοδεύσει κι εσένα στη δική σου διαδρομή.
Τελικά, η κλήση στη ζούγκλα ήταν για την Ντάρλιν η αρχή ενός δρόμου που δεν τον περπάτησε μόνη. Πράγματι, σε κάθε δυσκολία, ο Θεός αποδείχθηκε πιστός. Ωστόσο αυτή η πιστότητα δεν ήταν προνόμιο μόνο δικό της. Αντίθετα, είναι η ίδια υπόσχεση που ισχύει για καθέναν που τολμά να πει «ναι» στον Θεό, χωρίς να ξέρει το κόστος αλλά εμπιστευόμενος Εκείνον που το γνωρίζει.
Βασικά σημεία
- 01Η κλήση στη ζούγκλα ξεκίνησε όταν η Ντάρλιν ήταν δέκα ετών και είπε «ναι» στον Θεό, πριν καταλάβει το κόστος.
- 02Το «να αφήνεις τα πάντα» δεν είναι θυσία απελπισίας αλλά απάντηση εμπιστοσύνης σε έναν Πατέρα που ποτέ δεν μένει χρεώστης.
- 03Η εικόνα του χεριού στο αλέτρι δείχνει ότι η γνήσια αφοσίωση κοιτάζει μπροστά, ακόμη και μέσα στον φόβο και τη νοσταλγία.
- 04Η πλήρης παράδοση γεννιέται από αγάπη, όχι από ενοχή· όποιος χάνει τη ζωή του για τον Χριστό τη βρίσκει αληθινά.
- 05Η ίδια ιεραποστολική κλήση απευθύνεται και σε εμάς σήμερα, εκεί ακριβώς όπου ζούμε, όχι μόνο σε μακρινές ζούγκλες.