«Τότε ο Φαραώ πρόσταξε όλο τον λαό του, λέγοντας: «Κάθε αρσενικό που θα γεννηθεί, ρίξτε το στον ποταμό· κάθε όμως θηλυκό αφήστε το να ζήσει.»»
Έξοδος 1:22
Έχεις νιώσει ποτέ ότι κρατάς στα χέρια σου κάτι πολύτιμο που δεν μπορείς να προστατέψεις; Πράγματι, μια μητέρα ξέρει αυτό το αίσθημα καλύτερα από τον καθένα. Η Ιωχάβεδ, η μητέρα του Μωυσή, έζησε ακριβώς εκεί: σε μια εποχή που το ίδιο το κράτος είχε διατάξει τον θάνατο των αγοριών της. Κι όμως, μέσα στον φόβο, εκείνη έμαθε το πιο δύσκολο μάθημα κάθε γονιού, την εμπιστοσύνη στον Θεό.
Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν ήταν μια ηρωίδα χωρίς αδυναμίες. Δηλαδή, ήταν μια γυναίκα που έτρεμε για το παιδί της, όπως θα έτρεμες κι εσύ. Ωστόσο, αντί να αφήσει τον φόβο να την παραλύσει, έκανε κάτι παράδοξο: άνοιξε τα χέρια της και παρέδωσε τον γιο της σε Εκείνον που τον είχε φτιάξει. Συνεπώς, σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς η ιστορία της μιλά κατευθείαν στη δική σου καρδιά ως μητέρα, ως γυναίκα, ως άνθρωπος που αγωνιά.
Επιπλέον, θα δούμε τι σημαίνει πρακτικά να ανατρέφεις παιδιά με φόβο Θεού όταν ο κόσμος γύρω σου τραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πραγματικά, η Ιωχάβεδ δεν είχε ιδανικές συνθήκες. Ωστόσο, είχε μια καρδιά που έδειξε αληθινή εμπιστοσύνη στον Θεό - και αυτό αποδείχθηκε αρκετό.
Μια μητέρα στη σκιά ενός θανατικού διατάγματος
Φαντάσου να γεννάς το παιδί σου ξέροντας ότι ένας νόμος απαιτεί τον θάνατό του. Πράγματι, αυτή ήταν η πραγματικότητα της Ιωχάβεδ. Ο Φαραώ είχε διατάξει να ρίχνουν στον ποταμό κάθε αγόρι των Εβραίων (Έξοδος 1:22). Ωστόσο, δεν επρόκειτο για έναν αόριστο κίνδυνο κάπου μακριά. Αντίθετα, ήταν μια απειλή που χτυπούσε την πόρτα του σπιτιού της.
Κι όμως, όταν γεννήθηκε ο Μωυσής, η Ιωχάβεδ δεν είδε πρώτα τον κίνδυνο. Δηλαδή, είδε ένα όμορφο παιδί, ένα δώρο, και αποφάσισε να αγωνιστεί για τη ζωή του (Έξοδος 2:2). Έτσι, για τρεις ολόκληρους μήνες τον έκρυβε, ζώντας μέρα τη μέρα με την καρδιά στο στόμα. Σκέψου τι σήμαινε αυτό: κάθε κλάμα του μωρού ήταν ένας κίνδυνος, κάθε χτύπος στην πόρτα ένας τρόμος.
Όταν πια δεν μπορούσε να τον κρύψει άλλο, ωστόσο, δεν τα παράτησε. Έφτιαξε ένα μικρό καλάθι, το έχρισε για να μην μπαίνει νερό, έβαλε μέσα το παιδί και το άφησε στην άκρη του ποταμού (Έξοδος 2:3). Πρόσεξε τη λεπτομέρεια: τον άφησε ακριβώς στον ποταμό όπου ο Φαραώ ήθελε να πνιγεί. Δηλαδή, μέσα στον ίδιο τον τόπο του κινδύνου, εκείνη έδειξε εμπιστοσύνη στον Θεό, πιστεύοντας ότι Εκείνος μπορούσε να φυλάξει ό,τι αυτή δεν μπορούσε.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό που νικάει τον φόβο
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το θαύμα της Ιωχάβεδ. Πράγματι, η Γραφή δεν λέει ότι έκρυψε τον Μωυσή επειδή ήταν γενναία από τη φύση της. Αντίθετα, λέει ότι το έκανε «με πίστη» και ότι «δεν φοβήθηκε το διάταγμα του βασιλιά» (Εβραίους 11:23). Δηλαδή, ο φόβος υπήρχε - απλώς υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από τον φόβο.
Αυτή ακριβώς η πίστη πέρασε στον γιο της. Πραγματικά, όταν ο Μωυσής μεγάλωσε, και εκείνος «δεν φοβήθηκε τον θυμό του βασιλιά», γιατί έβλεπε «τον αόρατο» (Εβραίους 11:27) σαν να ήταν μπροστά του. Επομένως, δεν είναι σύμπτωση. Το παιδί έμαθε αυτή την εμπιστοσύνη στον Θεό βλέποντας τη μητέρα του να την ζει πρώτη, μέσα στις πιο σκοτεινές της ώρες.
Ίσως νιώθεις ότι η δική σου πίστη είναι πολύ μικρή για να αλλάξει κάτι. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν μετριέται από το πόσο δυνατή νιώθεις. Αντίθετα, μετριέται από το πού αποφασίζεις να ακουμπήσεις το βάρος σου. Συνεπώς, η Ιωχάβεδ φοβόταν, αλλά ακούμπησε το βάρος στον σωστό ώμο - και αυτό άλλαξε μια ολόκληρη ιστορία.
Ανατροφή παιδιών με τον φόβο Θεού μέσα σε έναν αντίθετο κόσμο
Η Ιωχάβεδ δεν μεγάλωσε τα παιδιά της σε μια ευσεβή κοινωνία. Αντίθετα, έζησε σε μια εποχή πνευματικής κατάρρευσης, όπου ακόμα και ο λαός του Θεού είχε ξεστρατίσει πίσω από τα είδωλα της Αιγύπτου. Επομένως, αν αισθάνεσαι ότι ανατρέφεις τα παιδιά σου ενάντια στο ρεύμα, να ξέρεις ότι δεν είσαι η πρώτη.
Η μυστική της δύναμη δεν ήταν ένα τέλειο περιβάλλον, αλλά μια καθημερινή πιστότητα. Πράγματι, ο Θεός είχε ζητήσει από τους γονείς ακριβώς αυτό: να έχουν πρώτα οι ίδιοι τον λόγο Του στην καρδιά τους (Δευτερονόμιο 6:6), και μετά να τον περνούν στα παιδιά τους με κάθε ευκαιρία της ημέρας (Δευτερονόμιο 6:7). Δηλαδή, όχι μόνο την ώρα της προσευχής, αλλά στον δρόμο, στο τραπέζι, πριν τον ύπνο.
Πρόσεξε τη σειρά: πρώτα η καρδιά της μητέρας, έπειτα η διδασκαλία του παιδιού. Πραγματικά, δεν μπορείς να δώσεις αυτό που δεν έχεις. Συνεπώς, η πιο σημαντική επένδυση στην ανατροφή των παιδιών σου είναι η δική σου εμπιστοσύνη στον Θεό. Έτσι, όταν τα παιδιά σε βλέπουν να στηρίζεσαι στον Κύριο στα μικρά και στα μεγάλα, μαθαίνουν μια αλήθεια που καμία διάλεξη δεν διδάσκει.
Ο καρπός μιας πίστης μητέρας που περνάει στις γενιές
Όταν παραδίνεις κάτι στον Θεό, δεν το χάνεις, το εμπιστεύεσαι σε καλύτερα χέρια. Πράγματι, η Ιωχάβεδ νόμιζε ότι έχανε τον γιο της στον ποταμό. Ωστόσο, ο Θεός τον επέστρεψε για να τον θηλάσει η ίδια, και μετά τον χρησιμοποίησε για να ελευθερώσει έναν ολόκληρο λαό.
Σκέψου το αποτέλεσμα: από αυτό το σπίτι βγήκαν τρεις ηγέτες του Ισραήλ, ο Μωυσής, ο Ααρών και η Μαριάμ (Μιχαίας 6:4). Πραγματικά, καμία άλλη οικογένεια δεν έδωσε τόσους. Δεν ήταν, ωστόσο, η καταγωγή τους ούτε ο πλούτος τους. Αντίθετα, ήταν η πίστη μιας μητέρας που στηρίχτηκε στον Θεό όταν όλα έδειχναν χαμένα.
Αυτή η αλυσίδα δεν σταμάτησε στην Παλαιά Διαθήκη. Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος θυμάται με συγκίνηση πώς η ανυπόκριτη πίστη του Τιμοθέου κατοίκησε πρώτα στη γιαγιά και στη μητέρα του (Β' Τιμόθεο 1:5). Δηλαδή, η πίστη μιας μητέρας είναι σαν σπόρος: τον φυτεύεις σήμερα και θερίζεις καρπό σε παιδιά και εγγόνια που ίσως δεν προλάβεις καν να γνωρίσεις.
Πώς να ζήσεις σήμερα την εμπιστοσύνη στον Θεό ως μητέρα
Όλα αυτά ακούγονται όμορφα, αλλά πώς μεταφράζονται στη δική σου καθημερινότητα; Πρώτον, θύμισε στον εαυτό σου ποιανού είναι τελικά το παιδί. Πράγματι, η Γραφή λέει καθαρά ότι τα παιδιά είναι κληρονομιά και δώρο του Κυρίου (Ψαλμοί 127:3). Δηλαδή, δεν είναι δικά σου να τα κρατάς σφιχτά από φόβο, αλλά εμπιστευμένα σ' εσένα για να τα ανατρέψεις προς Εκείνον.
Δεύτερον, δώσε στα παιδιά σου το πιο πολύτιμο μάθημα με το παράδειγμά σου, όχι μόνο με τα λόγια. Πράγματι, όταν αντιμετωπίζεις τις δικές σου ανησυχίες με προσευχή αντί για άγχος, διδάσκεις σιωπηλά την εμπιστοσύνη στον Θεό. Επομένως, τα παιδιά θυμούνται πολύ περισσότερο τη μάνα που γονάτισε ήρεμη μέσα στη δυσκολία, παρά χίλιες σωστές συμβουλές.
Τέλος, μην περιμένεις να δεις όλον τον καρπό. Δηλαδή, η Ιωχάβεδ άφησε τον Μωυσή στον ποταμό χωρίς να ξέρει τη συνέχεια. Έτσι, κάνε κι εσύ το μερίδιό σου με πιστότητα και άφησε το υπόλοιπο στον Θεό. Επιπλέον, αν θέλεις να εμβαθύνεις σε αυτές τις αλήθειες, μπορείς να μελετήσεις τη Γραφή πιο συστηματικά μέσα από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου διδάσκεται ο λόγος του Θεού με σαφήνεια και ζεστασιά. Συμπερασματικά, μια μέρα, σαν την ενάρετη γυναίκα των Παροιμιών, θα δεις τα παιδιά σου να σηκώνονται και να σε μακαρίζουν (Παροιμίες 31:28).
Βασικά σημεία
- 01Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν σημαίνει απουσία φόβου, αλλά απόφαση να ακουμπήσεις το βάρος σου σε Εκείνον παρά τον φόβο, όπως έκανε η Ιωχάβεδ.
- 02Η ανατροφή παιδιών με φόβο Θεού ξεκινά από την καρδιά της μητέρας: δεν μπορείς να μεταδώσεις μια πίστη που εσύ δεν ζεις πρώτη.
- 03Η πίστη μιας μητέρας περνάει στις γενιές σαν σπόρος· ο καρπός φαίνεται συχνά σε παιδιά και εγγόνια, ακόμα κι όταν δεν προλαβαίνεις να τον δεις.
- 04Τα παιδιά είναι δώρο και κληρονομιά του Κυρίου· τα παραδίνουμε στα χέρια Του με πιστότητα, κάνοντας το μερίδιό μας και αφήνοντας το υπόλοιπο στον Θεό.