«Προσέχετε λοιπόν καλά πώς ζείτε: όχι σαν άσοφοι αλλά σαν σοφοί,»
Εφεσίους 5:15
«Δεν προλαβαίνω τον Θεό.» Το λες σχεδόν αυτόματα, σαν να αναφέρεις ένα γεγονός, σαν τον καιρό ή την τιμή της βενζίνης. Δουλειά, λογαριασμοί, παιδιά, μήνυμα από το αφεντικό στις δέκα το βράδυ· και η προσευχή, η Γραφή, η Κυριακή μένουν για «κάποτε που θα ηρεμήσω». Όμως αυτό το «κάποτε», πράγματι, δεν έρχεται ποτέ. Εδώ κρύβεται ένα ψέμα, και αυτό το ψέμα σε κρατά να τρέχεις στον τροχό του χάμστερ χωρίς να φτάνεις πουθενά.
Ας μιλήσουμε ευθέως, σαν άντρες. Το πρόβλημα σπάνια είναι ότι σου λείπουν οι ώρες. Αντίθετα, βρίσκεις χρόνο για το κινητό, για το ματς, για το scrolling στον καναπέ. Δηλαδή ο χρόνος υπάρχει· απλώς πάει αλλού. Συνεπώς η φράση «δεν προλαβαίνω τον Θεό» δεν περιγράφει το ρολόι σου· περιγράφει την καρδιά σου και τις προτεραιότητες ζωής άντρα που έχει χάσει τη σειρά τους.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε από πού ξεκινά το ψέμα, πού σε πληγώνει στ' αλήθεια, και τι λέει η Γραφή για τον χρόνο, τη δουλειά και την ησυχία με τον Θεό. Στο τέλος θα δεις πρακτικά πώς κατεβαίνεις από τον τροχό, όχι με ενοχές αλλά με ελευθερία, βρίσκοντας ξανά χρόνο για προσευχή μέσα στην πραγματική, φορτωμένη σου μέρα.
Το ψέμα «δεν προλαβαίνω τον Θεό» από κοντά
Ας το ξεμπροστιάσουμε καθαρά. Το ψέμα δεν λέει ποτέ «δεν θέλω τον Θεό». Θα το αρνιόσουν αμέσως. Αντίθετα, λέει κάτι πιο ύπουλο: «θέλω, αλλά δεν προλαβαίνω». Έτσι κρατάς τη συνείδησή σου ήσυχη, γιατί τάχα η ευθύνη πέφτει στο πρόγραμμα και όχι σε εσένα. Συνεπώς, βαφτίζεις πνευματική αμέλεια απλή έλλειψη χρόνου.
Ωστόσο κάνε μια ειλικρινή απογραφή της μέρας σου. Πόση ώρα στο κινητό; Αρκετή μπροστά στην τηλεόραση; Καμπόση σε πράγματα που ούτε θυμάσαι το βράδυ; Καταρχήν, ο χρόνος υπάρχει· το ζήτημα είναι πού τον ξοδεύεις. Επιπλέον, η Γραφή μάς καλεί να προσέχουμε πώς περπατάμε, όχι σαν άσοφοι αλλά σαν σοφοί. (Εφεσίους 5:15) Δηλαδή ο σοφός άντρας δεν παραπονιέται για τον χρόνο· τον διαχειρίζεται με σκοπό.
Εξάλλου, πρόσεξε και κάτι ακόμη πιο αποκαλυπτικό. Ο Κύριος είπε ότι όπου είναι ο θησαυρός σου, εκεί θα είναι και η καρδιά σου. (Ματθαίος 6:21) Αντίθετα, όπου πηγαίνει ο χρόνος σου, εκεί φαίνεται τι θεωρείς θησαυρό. Συνεπώς, αν ο Θεός παίρνει πάντα τα ψίχουλα της μέρας, το πρόβλημα δεν είναι το ρολόι· είναι ότι κάπου στην πορεία έπαψε να είναι θησαυρός για σένα.
Πού σε πληγώνει η πολλή δουλειά και πίστη χωρίς σειρά
Ας δούμε πού χτυπάει αυτό το ψέμα, γιατί δεν είναι αθώο. Πρώτα απ' όλα, σε αδειάζει από μέσα. Τρέχεις όλη μέρα, παράγεις, αποδίδεις, και το βράδυ νιώθεις κενός, χωρίς να ξέρεις γιατί. Πράγματι, η πολλή δουλειά και πίστη δεν είναι αντίπαλοι από τη φύση τους· γίνονται αντίπαλοι μόνο όταν η δουλειά παίρνει τη θέση που ανήκει στον Θεό και σε αφήνει στεγνό.
Έπειτα, σε γερνάει χωρίς να σε ωριμάζει. Η Γραφή θυμίζει ωμά ότι τα χρόνια μας είναι λίγα, περνούν γρήγορα και πετάμε σαν τη σκιά. (Ψαλμοί 90:10) Δηλαδή ο τροχός του χάμστερ δεν σταματά μόνος του· γυρίζει ώσπου μια μέρα κοιτάς πίσω και αναρωτιέσαι πού πήγαν είκοσι χρόνια. Και τότε το «δεν προλαβαίνω τον Θεό» αποδεικνύεται το ακριβότερο ψέμα της ζωής σου.
Τέλος, σε αφήνει μόνο. Όσο ο Θεός μένει στο περιθώριο, μένει στο περιθώριο και κάθε σχέση που μετράει: ο γάμος σου γίνεται συγκατοίκηση, τα παιδιά σου σε ξέρουν μόνο κουρασμένο, οι φίλοι σου γίνονται επαφές. Επομένως, ο άντρας που «δεν προλαβαίνει» τον Θεό συνήθως καταλήγει να μην προλαβαίνει κανέναν, ούτε καν τον εαυτό του.
Η αλήθεια: δεν λείπει ο χρόνος, λείπουν οι προτεραιότητες
Εδώ η Γραφή ανατρέπει το ψέμα κατά μέτωπο. Ο Κύριος δεν λέει «μόλις τακτοποιήσεις τα πάντα, βάλε και λίγο Θεό». Λέει το αντίστροφο: ζήτα πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα τα υπόλοιπα θα σου προστεθούν. (Ματθαίος 6:33) Δηλαδή ο Θεός δεν είναι ένα ακόμη αγγαρεία στη λίστα σου· είναι η σειρά μέσα στην οποία μπαίνουν σωστά όλα τα άλλα.
Πρόσεξε πόσο ελευθερωτικό είναι αυτό. Αρχικά, δεν σου ζητάει να προσθέσεις κι άλλη ώρα σε μια μέρα που ήδη σκάει. Αντίθετα, σου ζητάει να αλλάξεις τη σειρά. Όταν ο Θεός μπαίνει πρώτος, η δουλειά, το χρήμα και οι υποχρεώσεις δεν εξαφανίζονται· παίρνουν επιτέλους τη σωστή τους θέση. Συνεπώς οι προτεραιότητες ζωής άντρα δεν είναι θέμα περισσότερου χρόνου, αλλά σωστής σειράς.
Γι' αυτό ο Δαβίδ προσευχήθηκε να μάθει να μετράει τις μέρες του, για να αποκτήσει σοφή καρδιά. (Ψαλμοί 90:12) Δεν ζήτησε περισσότερο χρόνο· ζήτησε σοφία να αξιοποιεί αυτόν που έχει. Και ο Παύλος το λέει σαν παραγγελία: να εξαγοράζουμε τον καιρό, γιατί οι μέρες είναι πονηρές. (Εφεσίους 5:16) Συμπερασματικά, ο χρόνος δεν βρίσκεται· κερδίζεται, σαν να τον αγοράζεις πίσω από όσα τον σπαταλούν.
Ησυχία και ανάπαυση: η αλήθεια πίσω από το «δεν προλαβαίνω τον Θεό»
Ας πάμε ένα βήμα βαθύτερα. Πίσω από τη βιασύνη συχνά κρύβεται φόβος: φόβος ότι αν σταματήσεις, όλα θα καταρρεύσουν, ότι η αξία σου κρέμεται από το πόσα βγάζεις. Όμως ο Θεός λέει κάτι που κόβει αυτόν τον κόμπο: «Ησυχάστε και μάθετε ότι εγώ είμαι ο Θεός.» (Ψαλμοί 46:10) Δηλαδή δεν κρατάς εσύ τον κόσμο όρθιο· Εκείνος τον κρατά. Και αυτό σου επιτρέπει να ανασάνεις.
Δες πώς το έζησε ο ίδιος ο Χριστός. Είχε το πιο φορτωμένο πρόγραμμα της ιστορίας: πλήθη, αρρώστους, μαθητές, εχθρούς. Κι όμως, πολύ πρωί, νύχτα ακόμη, σηκωνόταν και πήγαινε σε έρημο τόπο να προσευχηθεί. (Μάρκος 1:35) Επομένως, αν Εκείνος, με όλα όσα σήκωνε, έβρισκε χρόνο για προσευχή, τότε το δικό μας «δεν προλαβαίνω» μάλλον δεν είναι θέμα φόρτου· είναι θέμα καρδιάς και συνήθειας.
Και να η μεγάλη πρόσκληση. Ο Κύριος δεν φωνάζει «τρέξε πιο γρήγορα»· λέει «έλα σ' εμένα, εσύ που κουράζεσαι και είσαι φορτωμένος, κι εγώ θα σε αναπαύσω». (Ματθαίος 11:28) Συνεπώς ο Θεός δεν είναι άλλο ένα βάρος στους ώμους σου· είναι ο μόνος που σηκώνει το βάρος μαζί σου. Ο τροχός του χάμστερ υπόσχεται ανάπαυση κάποτε· ο Χριστός την προσφέρει τώρα.
Πώς κατεβαίνεις από τον τροχό: χρόνος για προσευχή από σήμερα
Πάμε τώρα στο πρακτικό, χωρίς ενοχές. Πρώτον, μην ξεκινάς με μία ώρα· ξεκίνα με πέντε λεπτά που τα κρατάς. Δέκα λεπτά Γραφή και προσευχή κάθε πρωί, πριν πιάσεις το κινητό, αλλάζουν περισσότερα από μια ευλαβική απόφαση που δεν κρατά τρεις μέρες. Δηλαδή ο σταθερός μικρός χρόνος νικά τον μεγάλο που δεν έρχεται ποτέ.
Δεύτερον, κλείσε ραντεβού με τον Θεό όπως κλείνεις με το αφεντικό. Βάλε το στο ημερολόγιο, σε σταθερή ώρα, και τίμησέ το. Άσε στον Κύριο τα έργα σου και οι σκέψεις σου θα στεριώσουν. (Παροιμίες 16:3) Δηλαδή, όταν παραδίδεις τη μέρα σου σε Εκείνον από νωρίς, δουλεύεις μετά πιο καθαρά, όχι πιο αργά. Ο χρόνος για προσευχή δεν σου τρώει την παραγωγικότητα· τη θεμελιώνει.
Τρίτον, μην το παλεύεις μόνος και στα τυφλά. Όσοι περιμένουν τον Κύριο ανανεώνουν τη δύναμή τους, τρέχουν και δεν αποκάμνουν, περπατούν και δεν ατονούν. (Ησαΐας 40:31) Βρες έναν ώριμο αδελφό να σε κρατάει υπόλογο, μπες σε μια κοινότητα που μελετά σοβαρά τον Λόγο, και αν θες δομή στην πορεία σου, δες το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος για να θεμελιώσεις την πίστη σου με τάξη. Τελικά, το «δεν προλαβαίνω τον Θεό» σπάει όχι όταν βρεις άλλη μια ώρα, αλλά όταν Τον βάλεις πρώτο στη σειρά που ήδη έχεις.
Βασικά σημεία
- 01Το «δεν προλαβαίνω τον Θεό» σπάνια είναι θέμα ρολογιού· είναι θέμα καρδιάς και προτεραιοτήτων. Όπου πάει ο χρόνος σου, εκεί φαίνεται τι θεωρείς πραγματικά θησαυρό.
- 02Η Γραφή δεν σου ζητά να προσθέσεις κι άλλη ώρα στη μέρα, αλλά να αλλάξεις τη σειρά: ζήτα πρώτα τη βασιλεία του Θεού και όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν στη θέση τους.
- 03Πίσω από τη βιασύνη κρύβεται φόβος ότι κρατάς εσύ τον κόσμο όρθιο. Ο Θεός λέει «ησυχάστε», και ο Χριστός προσφέρει ανάπαυση τώρα, όχι «κάποτε».
- 04Ξεκίνα μικρά και σταθερά: πέντε με δέκα λεπτά Γραφή και προσευχή κάθε πρωί, ραντεβού στο ημερολόγιο, και έναν αδελφό να σε κρατά υπόλογο. Ο σταθερός μικρός χρόνος νικά τον μεγάλο που δεν έρχεται ποτέ.