Αν συγχωρεί τα πάντα, γιατί δεν σώζει ο Θεός τους πάντες;

I.Γιατί δεν σώζει ο Θεός τους πάντες αυτόματα;

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι σημαντικό, γιατί πολλοί νομίζουν το αντίθετο. Ο Θεός δεν κρατάει μια λίστα με «αρκετά καλούς» και αφήνει τους υπόλοιπους απ' έξω. Αντιθέτως, το κάλεσμά Του απευθύνεται σε καθέναν, σε κάθε γωνιά της γης. Η ίδια η Γραφή λέει πως ο Θεός παραγγέλλει σε όλους τους ανθρώπους, παντού, να αλλάξουν πορεία και να επιστρέψουν κοντά Του (Πράξεις 17:30).

Με άλλα λόγια, η προσφορά είναι ανοιχτή. Δεν υπάρχει αμαρτία τόσο μεγάλη που να μην τη φτάνει η συγχώρηση του Θεού. Για παράδειγμα, ο Θεός λέει πως ακόμη κι αν οι αμαρτίες σου είναι κατακόκκινες, μπορούν να γίνουν λευκές σαν το χιόνι (Ησαΐας 1:18). Επομένως, το πρόβλημα ποτέ δεν είναι ότι η χάρη Του δεν φτάνει.

Άρα, αν ρωτάς γιατί δεν σώζει ο Θεός τους πάντες, η απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποια έλλειψη αγάπης από τη δική Του πλευρά. Πραγματικά, ο Θεός δεν θέλει να χαθεί κανείς, αλλά θέλει πάντες οι άνθρωποι να έρθουν σε μετάνοια (Β' Πέτρου 3:9). Επομένως η καρδιά Του είναι στραμμένη πάντα προς τη σωτηρία, όχι προς την καταδίκη.

II.Γιατί μια γενική αμνηστία θα κατέστρεφε την ίδια την αγάπη

Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Μια γενική αμνηστία ακούγεται γενναιόδωρη: όλοι μέσα, ανεξαρτήτως τι πιστεύουν ή τι θέλουν. Όμως σκέψου το λίγο παραπάνω. Αγάπη με το ζόρι δεν είναι αγάπη· είναι εξαναγκασμός. Αν κάποιος σε ανάγκαζε να τον αγαπήσεις, αυτό θα ήταν φυλακή, όχι σχέση.

Ο ουρανός δεν είναι ένα κτίριο όπου ο Θεός στοιβάζει κόσμο χωρίς τη συγκατάθεσή του. Είναι ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους που είπαν ελεύθερα «ναι» στον Θεό. Δηλαδή στον ουρανό υπάρχουν μόνο εθελοντές, κανένας υπό αναγκαστική επίταξη. Για να συμβεί όμως αυτό, ο Θεός σου χάρισε κάτι πολύτιμο και επικίνδυνο μαζί: την ελεύθερη βούληση.

Γι' αυτό ακριβώς ο Θεός βάζει μπροστά σου μια πραγματική επιλογή και σου ζητάει να αποφασίσεις. Στη Γραφή λέει καθαρά πως έθεσε μπροστά μας τη ζωή και τον θάνατο, την ευλογία και την κατάρα, και μας προτρέπει: διάλεξε τη ζωή (Δευτερονόμιο 30:19). Αν η επιλογή ήταν εικονική, η προτροπή δεν θα είχε κανένα νόημα.

Με άλλα λόγια, η γενική αμνηστία θα ακύρωνε τη δυνατότητα να πεις «όχι» - και μαζί της θα ακύρωνε και την αξία του «ναι». Ο Θεός σε σέβεται τόσο πολύ που δεν σε μεταχειρίζεται σαν μαριονέτα. Σε αντιμετωπίζει σαν πρόσωπο που μπορεί ν' αγαπήσει αληθινά.

III.Η εικόνα του σταυρού: δύο άνθρωποι, δύο επιλογές

Υπάρχει μια σκηνή που τα λέει όλα. Δίπλα στον Ιησού, την ώρα που πέθαινε, υπήρχαν δύο κακοποιοί, σταυρωμένοι κι οι δύο. Είχαν την ίδια ποινή, την ίδια απόσταση από τον Χριστό, την ίδια δυνατότητα να Του μιλήσουν. Κι όμως, ο ένας σώθηκε και ο άλλος όχι.

Ο πρώτος γύρισε με ταπείνωση και Του ζήτησε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του. Αρχικά δεν είχε τίποτα να προσφέρει, μόνο την καρδιά του. Και ο Ιησούς του υποσχέθηκε πως εκείνη την ίδια μέρα θα ήταν μαζί Του στον παράδεισο (Λουκάς 23:43). Δηλαδή η σωτηρία ήρθε αμέσως, τη στιγμή που εκείνος είπε «ναι».

Ο δεύτερος έμεινε στην απόρριψη και τον χλευασμό. Δεν τον κράτησε έξω η αμαρτία του, γιατί την ίδια αμαρτία είχε κι ο πρώτος. Τον κράτησε έξω η δική του θέληση να μην επιστρέψει. Ορίστε λοιπόν, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, η απάντηση: ο άνθρωπος δεν χάνεται τόσο από την αμαρτία του όσο από την άρνησή του να μετανοήσει.

Επιπλέον, αυτή η σκηνή απαντά και σε όσους ρωτούν αν υπάρχει σωτηρία μετά τον θάνατο ή μια δεύτερη ευκαιρία αργότερα. Συνεπώς η Γραφή δείχνει την απόφαση να παίρνεται εδώ, σ' αυτή τη ζωή, όσο ακόμη μπορούμε να πούμε το δικό μας «ναι».

IV.Ο Θεός σώζει όσους θέλουν: γιατί δεν σώζει τους πάντες με το ζόρι

Πολλοί φαντάζονται έναν Θεό που στέκεται με τον δείκτη υψωμένο και αποφασίζει ποιον θα τιμωρήσει. Η εικόνα της Βίβλου όμως είναι διαφορετική. Όποιος εμπιστεύεται τον Χριστό δεν καταδικάζεται· όποιος όμως αρνείται, έχει ήδη ο ίδιος ξεχωρίσει τον εαυτό του, επειδή δεν πίστεψε (Ιωάννης 3:18). Δηλαδή η καταδίκη δεν είναι μια εκδίκηση του Θεού, αλλά η φυσική συνέπεια του να γυρίζεις την πλάτη στην πηγή της ζωής.

Σκέψου το έτσι. Αν κάποιος σου απλώνει το χέρι να σε τραβήξει από τα νερά και εσύ επιμένεις να μην το πιάσεις, δεν φταίει αυτός που πνίγεσαι. Με άλλα λόγια, ο Θεός σώζει όποιον πιάνει το χέρι Του και δεν σώζει με το ζόρι όποιον το αφήνει. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός θέλει να σε σώσει, αλλά αν εσύ θες να σε σώζει.

Κι εδώ κρύβεται μια τεράστια παρηγοριά. Δηλαδή η σωτηρία δεν εξαρτάται από το πόσο «καλός» κατάφερες να γίνεις, αλλά από το αν θα δεχτείς τη δωρεά Του· έτσι, κανείς δεν είναι πολύ μακριά. Πραγματικά, ο Θεός σώζει τον αμαρτωλό που έρχεται σ' Αυτόν, ακόμη και την ύστατη στιγμή, όπως ο κακοποιός που σώθηκε στο παρά πέντε.

V.Πρακτικά βήματα: πώς λες το δικό σου «ναι» στον Θεό

Ωραία, θα πεις, αλλά πώς γίνεται αυτό στην πράξη; Δεν χρειάζεται κάποια τελετή ούτε μυστικές λέξεις. Αρχικά, μίλησέ Του απλά, με δικά σου λόγια, σαν να μιλάς σε κάποιον που σ' ακούει. Πες Του τι σε βαραίνει και ζήτησέ Του συγχώρηση· αυτό ακριβώς είναι η μετάνοια, μια στροφή της καρδιάς προς το μέρος Του.

Έπειτα, εμπιστεύσου ότι ο Χριστός πλήρωσε ήδη το χρέος σου στον σταυρό και δέξου το σαν δώρο, όχι σαν μισθό που κέρδισες. Για παράδειγμα, μπορείς να πεις κάτι τόσο απλό όσο: «Θεέ μου, σε χρειάζομαι, σε εμπιστεύομαι, έλα στη ζωή μου». Δεν είναι τα σωστά λόγια που μετράνε, αλλά η ειλικρινής καρδιά.

Τέλος, μη μένεις μόνος σ' αυτό το ταξίδι. Βρες ανθρώπους που εμπιστεύονται τον Θεό, άνοιξε τη Βίβλο και μάθε ποιος είναι αυτός που σε αγαπά τόσο. Αν θέλεις στέρεα, βιβλική καθοδήγηση, μπορείς να ξεκινήσεις από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που προσφέρει μαθήματα για όποιον αναζητά την αλήθεια χωρίς προαπαιτούμενα.

Συμπερασματικά, δες πόσο διαφορετική είναι η ερώτηση όταν τη γυρίσουμε ανάποδα. Δηλαδή το θέμα δεν είναι «γιατί δεν σώζει ο Θεός τους πάντες», αλλά «είμαι έτοιμος να αφήσω τον Θεό να σώσει εμένα;». Άλλωστε, τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ' Αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή (Ιωάννης 3:16). Πραγματικά, η πόρτα είναι ανοιχτή και το χέρι Του απλωμένο. Επομένως, το μόνο που μένει είναι η δική σου απάντηση.