«Και όπως έγινε στις ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και στις ημέρες του Υιού του ανθρώπου.»
Λουκάς 17:26
Η αδιαφορία για την ψυχή σπάνια κάνει θόρυβο. Δεν μοιάζει με μεγάλη αμαρτία, δεν φωνάζει, δεν προκαλεί σκάνδαλο. Αντίθετα, ντύνεται με τα πιο φυσιολογικά πράγματα του κόσμου: ένα γεύμα, μια δουλειά, ένας γάμος, ένα σχέδιο για το μέλλον. Ωστόσο, ακριβώς εκεί, μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, μπορεί να χαθεί ολόκληρη η αιωνιότητα ενός ανθρώπου.
Ο Κύριος Ιησούς, μιλώντας για το τέλος, δεν διάλεξε ως παράδειγμα κάποια τερατώδη γενιά εγκληματιών. Αντίθετα, διάλεξε τους ανθρώπους των ημερών του Νώε, που απλώς ζούσαν τη ζωή τους σαν να μην επρόκειτο ποτέ να συμβεί τίποτα. Δηλαδή, έτρωγαν και έπιναν μέχρι που ήρθε ο κατακλυσμός. Επομένως, δεν ήταν η αμαρτία της βίας που τους κατέστρεψε πρώτα, αλλά η αμαρτία της λήθης.
Επομένως, αυτό το άρθρο δεν είναι μια απειλή αλλά μια αγαπημένη ταρακούνηση. Θα δούμε μαζί πώς η προσκόλληση στα γήινα και η κοσμικότητα της καρδιάς αποκοιμίζουν την ψυχή, και κυρίως πώς μπορούμε σήμερα, όσο ακόμα είναι σήμερα, να ξυπνήσουμε στη χάρη του Θεού.
Όταν η αδιαφορία για την ψυχή κρύβεται μέσα στην καθημερινότητα
Ο Ιησούς συνδέει τις τελευταίες ημέρες με τις ημέρες του Νώε, και η σύγκριση είναι ανατριχιαστικά απλή. (Λουκάς 17:26) Οι άνθρωποι εκείνοι δεν περιγράφονται ως δαίμονες, αλλά ως άνθρωποι απορροφημένοι από τα συνηθισμένα. Έτρωγαν, έπιναν, παντρεύονταν, έχτιζαν οικογένειες. Καθεμία από αυτές τις δραστηριότητες είναι, από μόνη της, αθώα. Το πρόβλημα δεν ήταν το τραπέζι, αλλά ότι το τραπέζι είχε γίνει ο μοναδικός τους ορίζοντας.
Πρόσεξε τη φοβερή λεπτομέρεια: συνέχισαν έτσι μέχρι την ίδια την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό. (Λουκάς 17:27) Δηλαδή, η καμπάνα χτυπούσε για χρόνια, η κιβωτός χτιζόταν μπροστά στα μάτια τους, και όμως κανείς δεν σήκωσε το κεφάλι του από το πιάτο του. Επομένως, αυτή είναι η εικόνα της αδιαφορίας για την ψυχή: ένας άνθρωπος τόσο γεμάτος με το τώρα, ώστε δεν του μένει χώρος για το αύριο του Θεού.
Πραγματικά, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι όταν κάποιος λέει ανοιχτά «δεν πιστεύω». Αντίθετα, είναι όταν κάποιος δεν λέει τίποτα, επειδή απλώς δεν το σκέφτεται καθόλου. Δηλαδή, η σιωπηλή αδιαφορία για την ψυχή είναι πιο θανατηφόρα από τη φανερή άρνηση, γιατί δεν αφήνει καν την ερώτηση να γεννηθεί. Έτσι, ο πόλεμος για την καρδιά χάνεται χωρίς καν να δοθεί μάχη.
Ξέχασα την αιωνιότητα: η αδιαφορία της ψυχής που δεν καταλαβαίνει
Ο Ματθαίος προσθέτει μια φράση που πρέπει να μας στοιχειώνει: «και δεν κατάλαβαν». (Ματθαίος 24:39) Δεν λέει ότι αρνήθηκαν ή ότι πάλεψαν με τον Θεό. Λέει ότι απλώς δεν αντιλήφθηκαν τι ερχόταν. Η αιωνιότητα πέρασε δίπλα τους και δεν την πρόσεξαν, ακριβώς όπως κάποιος που, βυθισμένος στο κινητό του, δεν ακούει αυτόν που του φωνάζει.
Αν ποτέ ένιωσες να ψιθυρίζεις μέσα σου «ξέχασα την αιωνιότητα», αυτό το εδάφιο είναι για σένα. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι δραματικό για να χαθείς· αρκεί να συνεχίσεις να μην καταλαβαίνεις. (Ματθαίος 24:37) Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός ότι σήμερα διαβάζεις αυτές τις γραμμές είναι ένα έλεος: σημαίνει ότι ο Θεός σού δίνει άλλη μια ευκαιρία να καταλάβεις, πριν κλείσει η πόρτα της κιβωτού.
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως η λήθη δεν είναι παθητική. Δηλαδή, κάθε μέρα που επιλέγουμε να μην σκεφτούμε την ψυχή μας, σκληραίνουμε λίγο την καρδιά μας. Έτσι, η αδιαφορία για την ψυχή χτίζεται σιγά σιγά, με χιλιάδες μικρές αναβολές. Τελικά, μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι δεν νιώθουμε πια τίποτα, σαν η αμαρτία της λήθης να κατοικεί πλέον μέσα μας.
Κοσμικότητα της καρδιάς: τι κερδίζεις αν χάσεις την ψυχή σου
Ο Ιησούς θέτει την πιο πρακτική ερώτηση που υπάρχει: τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; (Μάρκος 8:36) Δεν λέει «αν κερδίσει λίγα», αλλά «αν κερδίσει τα πάντα». Ακόμα κι έτσι, η συναλλαγή είναι καταστροφική. Ο κόσμος είναι πεπερασμένος, η ψυχή αιώνια· κανένα ποσό προσωρινού κέρδους δεν αγοράζει μια αιώνια απώλεια.
Εδώ ξεσκεπάζεται η κοσμικότητα της καρδιάς. Δεν είναι απαραίτητα η αγάπη για τα χρήματα· είναι το να δίνεις όλη σου τη φροντίδα στο σπίτι του σώματος και να αφήνεις τον ένοικο, την ψυχή, να πεινάει. (Ματθαίος 16:26) Φροντίζουμε τη διατροφή, την καριέρα, το σπίτι, την εικόνα μας, και ξεχνάμε εντελώς εκείνο το κομμάτι μας που θα ζήσει για πάντα.
Πραγματικά, αν έβαζες σε ζυγαριά όλη τη γη από τη μια και μία ψυχή από την άλλη, η ζυγαριά θα έγερνε αμέσως προς την ψυχή. Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι αν θα κερδίσεις στη ζωή. Αντίθετα, είναι τι θα κάνεις με αυτό που δεν χάνεις δύο φορές. Γι' αυτό η αδιαφορία για την ψυχή είναι η χειρότερη κακή επένδυση.
Προσκόλληση στα γήινα: η νύχτα που ζητήθηκε η ψυχή
Ο Ιησούς διηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που είχε τα πάντα οργανωμένα. Είχε γεμάτες αποθήκες και έναν τέλειο λογαριασμό: αρκετά αγαθά για πολλά χρόνια, οπότε δεν του έμενε παρά να αναπαυτεί, να φάει, να πιει και να ευφρανθεί. (Λουκάς 12:19) Με ανθρώπινα μάτια, ήταν ο πιο επιτυχημένος άνθρωπος της εποχής του.
Όμως ο Θεός τον αποκαλεί «άφρονα», όχι επειδή απέκτησε αγαθά, αλλά επειδή έχτισε όλη του τη ζωή σαν να μην υπήρχε αιωνιότητα. (Λουκάς 12:20) Εκείνη ακριβώς τη νύχτα του ζητήθηκε η ψυχή, και όλα όσα είχε μαζέψει έμειναν για άλλους. Αυτή είναι η εικόνα της προσκόλλησης στα γήινα: ένας άνθρωπος πλούσιος προς τα έξω και ολότελα φτωχός προς τον Θεό.
Ωστόσο, ας προσέξουμε τη χάρη μέσα στην αυστηρότητα. Ο Θεός δεν τιμωρεί την εργασία ούτε την πρόνοια· αντίθετα, ο ίδιος μας δίνει τη δύναμη να εργαζόμαστε. Όμως μας προειδοποιεί να μην κάνουμε τα γήινα θεό μας. Δηλαδή, όταν τα δώρα παίρνουν τη θέση του Δωρητή, τότε ακριβώς αρχίζει η αδιαφορία για την ψυχή. Θυμήσου εδώ και τη γυναίκα του Λωτ, που η καρδιά της κοίταζε πίσω στα γήινα.
Πού κοιτάζει η καρδιά: το φάρμακο για την κοσμικότητα
Η Γραφή δεν μας αφήνει απλώς με τη διάγνωση· μας δίνει και τη θεραπεία. Ο Παύλος μας καλεί να φρονούμε τα άνω, όχι τα επίγεια. (Κολοσσαείς 3:2) Δεν μας ζητά να περιφρονήσουμε τη ζωή, αλλά να αλλάξουμε τον προσανατολισμό της καρδιάς μας, ώστε ο ουρανός να γίνει η πυξίδα μας και όχι απλώς ένα μακρινό όνειρο.
Γι' αυτό ο απόστολος Ιωάννης μας προειδοποιεί να μην αγαπάμε τον κόσμο. (Α' Ιωάννου 2:15) Δεν εννοεί τους ανθρώπους που πρέπει να αγαπάμε, αλλά εκείνο το σύστημα αξιών που τοποθετεί τα πάντα κάτω από τον ήλιο και τίποτα πάνω από αυτόν. Όταν η αγάπη για τον κόσμο γεμίζει την καρδιά, δεν μένει χώρος για την αγάπη του Πατέρα.
Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι των οποίων ο θεός έγινε η κοιλιά και η δόξα τους η ντροπή, επειδή φρονούν μόνο τα επίγεια. (Φιλιππησίους 3:19) Συνεπώς, το αντίδοτο στην κοσμικότητα της καρδιάς δεν είναι λιγότερη χαρά, αλλά μεγαλύτερη. Δηλαδή, είναι η χαρά να ανήκεις σε Κάποιον που δεν σε αφήνει στον τάφο. Επιπλέον, αυτή η στροφή απαιτεί έναν τίμιο πόλεμο: τη θανάτωση των επιθυμιών που μας κρατούν δεμένους στη γη, χωρίς καμία συμπόνια στην αμαρτία που κατοικεί μέσα μας.
Όσο ακόμα είναι σήμερα: το τέλος της αδιαφορίας για την ψυχή
Η καλή είδηση είναι ότι, καθώς διαβάζεις, η πόρτα της κιβωτού είναι ακόμα ανοιχτή. Ο προφήτης Ησαΐας μας καλεί να ζητήσουμε τον Κύριο όσο μπορεί να βρεθεί και να τον επικαλεστούμε όσο είναι κοντά. (Ησαΐας 55:6) Υπάρχει ένα «όσο», και αυτό σημαίνει ότι σήμερα δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα· είναι μέρα ευκαιρίας.
Ο απόστολος Παύλος γίνεται ακόμα πιο επείγων: τώρα είναι ο ευπρόσδεκτος καιρός, τώρα η ημέρα σωτηρίας. (Β' Κορινθίους 6:2) Δηλαδή, δεν λέει αύριο, ούτε «όταν τακτοποιήσεις τη ζωή σου». Αντίθετα, λέει τώρα. Συνεπώς, η αδιαφορία για την ψυχή ζει πάντα στο «κάποια στιγμή», ενώ η χάρη του Θεού μιλάει πάντα στο «σήμερα».
Γι' αυτό, η Γραφή μάς ικετεύει: σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή του, μη σκληρύνετε τις καρδιές σας. (Εβραίους 3:15) Δεν χρειάζεται να καταλάβεις τα πάντα ούτε να γίνεις τέλειος πρώτα. Χρειάζεται μόνο να σταματήσεις, να στρέψεις το βλέμμα σου στον Ιησού Χριστό, τον σταυρωμένο και αναστημένο, και να μπεις, σαν φτωχός αμαρτωλός, στην αληθινή κιβωτό της σωτηρίας. Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη Γραφή με αδελφούς, μπορείς να ξεκινήσεις από το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος.
Βασικά σημεία
- 01Η αδιαφορία για την ψυχή σπάνια φωνάζει· κρύβεται μέσα στα πιο φυσιολογικά πράγματα, στο φαγητό, στη δουλειά και στα σχέδια για το μέλλον.
- 02Οι άνθρωποι των ημερών του Νώε δεν χάθηκαν επειδή ήταν τέρατα, αλλά επειδή «δεν κατάλαβαν»· η λήθη της αιωνιότητας είναι από μόνη της θανατηφόρα.
- 03Η προσκόλληση στα γήινα και η κοσμικότητα της καρδιάς ξεσκεπάζονται με μία ερώτηση: τι ωφελείσαι αν κερδίσεις τον κόσμο και χάσεις την ψυχή σου;
- 04Το φάρμακο δεν είναι λιγότερη χαρά αλλά αλλαγή προσανατολισμού: να φρονούμε τα άνω και να αγαπάμε τον Πατέρα πάνω από τον κόσμο.
- 05Η πόρτα της κιβωτού είναι ακόμα ανοιχτή· σήμερα, όσο ακόμα είναι σήμερα, μπορείς να στραφείς στον Χριστό και να σωθείς.