Σύγχρονοι απόστολοι: μήπως ξαναχτίζεται ένα θεμέλιο που μπήκε μια φορά;

I.Η αξίωση του «Τρίτου Κύματος» για σύγχρονους αποστόλους

Οι ηγέτες του κινήματος δηλώνουν ανοιχτά ότι ζούμε στη μεγαλύτερη έκχυση του Πνεύματος στην ιστορία. Πιο συγκεκριμένα, διδάσκουν ότι ο Θεός επαναφέρει σήμερα το αξίωμα του προφήτη και του αποστόλου, και ότι αυτοί οι σύγχρονοι απόστολοι θα κάνουν τα σημεία ενός αποστόλου. Επιπλέον, υπόσχονται θεραπείες, εμφανίσεις αγγέλων, ακόμη και αναστάσεις νεκρών ως κάτι το συνηθισμένο.

Πρόκειται, ομολογουμένως, για μια ελκυστική προοπτική. Ποιος δεν θα ήθελε να δει τη δύναμη του Θεού να φανερώνεται έτσι; Ωστόσο, η ελκυστικότητα μιας ιδέας δεν αποδεικνύει την αλήθεια της. Γι' αυτό, αντί να ρωτήσουμε «πόσο μας συναρπάζει αυτό;», οφείλουμε να ρωτήσουμε «τι λέει ο λόγος του Θεού;».

Η ίδια η Γραφή μάς δείχνει ότι ο Θεός μίλησε με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές εποχές. Εξάλλου, η αποστολή των προφητών και του Υιού δεν ήταν τυχαία, αλλά μέρος ενός σχεδίου που κορυφώθηκε στον Χριστό. (Εβραίους 1:1) Δηλαδή ο Θεός μίλησε στις έσχατες ημέρες μέσω του Υιού, και μέσω αυτού δημιούργησε τους αιώνες. (Εβραίους 1:2)

II.Το θεμέλιο της εκκλησίας μπήκε μία φορά για πάντα

Η καρδιά του ζητήματος βρίσκεται στο θεμέλιο της εκκλησίας. Ο Παύλος γράφει ότι οι πιστοί είναι οικοδομημένοι πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, με ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Χριστό. Όμως το θεμέλιο ενός κτιρίου δεν ξαναχτίζεται· μπαίνει μία φορά, στην αρχή, και πάνω του υψώνεται όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα. (Εφεσίους 2:20) Γι' αυτό και η ιδέα ότι υπάρχουν σύγχρονοι απόστολοι που ξαναβάζουν θεμέλιο προσκρούει σ' αυτή την εικόνα.

Συνεπώς, οι απόστολοι δεν ήταν ένα διαρκές αξίωμα που ανανεώνεται σε κάθε γενιά. Ήταν το πρώτο, μοναδικό στρώμα πάνω στο οποίο στηρίζεται η εκκλησία όλων των αιώνων. Γι' αυτό και ο Παύλος θυμίζει στους πιστούς ότι έγιναν συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, μέλη ενός οικοδομήματος ήδη θεμελιωμένου. (Εφεσίους 2:19)

Τα ίδια τα κριτήρια του αποστολικού αξιώματος δείχνουν ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί. Όταν η πρώτη εκκλησία αναζήτησε αντικαταστάτη του Ιούδα, έθεσε όρο ο υποψήφιος να ήταν μαζί τους από το βάπτισμα του Ιωάννη. (Πράξεις 1:21)

Επιπλέον, ζητήθηκε να είναι αυτόπτης μάρτυρας της ανάστασης του Κυρίου. Κανείς σήμερα δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις. Επομένως, οι «σύγχρονοι απόστολοι» δεν μπορούν να έχουν τη μοναδική αυτή ιδιότητα, όσο ειλικρινής κι αν είναι η πίστη τους. (Πράξεις 1:22)

III.Η επάρκεια της Γραφής έναντι νέων αποκαλύψεων

Αν ο Θεός εγείρει σήμερα νέους προφήτες με φρέσκες αποκαλύψεις, τότε η Γραφή δεν αρκεί από μόνη της. Όμως ο Παύλος διδάσκει το αντίθετο. Λέει ότι όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη και ωφέλιμη, ικανή να καταρτίσει πλήρως τον άνθρωπο του Θεού. Δηλαδή ο γραπτός λόγος μάς δίνει ό,τι χρειαζόμαστε για κάθε καλό έργο. (Β' Τιμόθεο 3:16)

Πράγματι, ο σκοπός της θεοπνευστίας είναι σαφής: να είναι ο πιστός τέλειος και πλήρως εξοπλισμένος. (Β' Τιμόθεο 3:17) Αν η Γραφή μάς εξοπλίζει πλήρως, τότε δεν υπολείπεται κάποια αποκάλυψη που θα προσθέσουν οι «σύγχρονοι απόστολοι». Αντίθετα, η αναζήτηση νέων αποκαλύψεων υποτιμά, έστω και ακούσια, την επάρκεια του ίδιου του λόγου.

Γι' αυτό και ο Ιούδας προτρέπει τους πιστούς να αγωνίζονται για την πίστη που παραδόθηκε στους αγίους μία φορά για πάντα. (Ιούδα 1:3) Η φράση είναι κατηγορηματική. Η πίστη παραδόθηκε ολοκληρωμένη· δεν συμπληρώνεται με κύματα νέων προφητειών.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο γραπτός λόγος είναι ψυχρός ή κατώτερος από μια εμπειρία. Αντιθέτως, ο Πέτρος ονομάζει τον προφητικό λόγο πιο βέβαιο και ένα λυχνάρι που φέγγει στο σκοτάδι. (Β' Πέτρου 1:19) Δεν υπάρχει ασφαλέστερος οδηγός από αυτόν.

IV.Σύγχρονοι απόστολοι και τα σημεία που πιστοποιούν

Το κίνημα υπόσχεται ότι οι νέοι απόστολοι θα κάνουν τα ίδια θαύματα. Όμως ο Παύλος αναφέρεται στα «σημεία του αποστόλου» ως κάτι ξεχωριστό, που πιστοποιούσε τη μοναδική αποστολή του. Αυτά τα σημεία δεν ήταν για τον καθένα· ήταν διαπιστευτήρια που επικύρωναν τους θεμελιωτές της εκκλησίας. (Β' Κορινθίους 12:12)

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Δεν λέμε ότι ο Θεός έπαψε να κάνει θαύματα. Ο Θεός θεραπεύει και ενεργεί κυριαρχικά όποτε θέλει, σύμφωνα με το θέλημά Του. Δεν ενεργεί όμως κατ' απαίτηση, σαν να μπορεί ο άνθρωπος να διατάξει το υπερφυσικό. Έτσι, οι σύγχρονοι απόστολοι του κινήματος δεν μπορούν να εγγυηθούν τέτοια σημεία· τα ιδιαίτερα σημειακά χαρίσματα που πιστοποιούσαν την αποκάλυψη εκπλήρωσαν τον σκοπό τους όταν ολοκληρώθηκε το θεμέλιο.

Ο ίδιος ο Παύλος προεξαγγέλλει ότι κάποια χαρίσματα θα σταματήσουν. Λέει ότι οι προφητείες θα καταργηθούν και οι γλώσσες θα παύσουν. (Α' Κορινθίους 13:8) Δηλαδή τα φανερωτικά χαρίσματα είχαν προσωρινό χαρακτήρα, συνδεδεμένο με την περίοδο της αποκάλυψης.

Επομένως, η παύση δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα, αλλά συνέπεια του ίδιου του σχεδίου του Θεού: όταν έρθει το τέλειο, το μερικό καταργείται. (Α' Κορινθίους 13:10) Όσοι αδελφοί διαφωνούν για τη χρονική στιγμή αυτής της παύσης το κάνουν με ειλικρίνεια, και η συζήτηση αξίζει σεβασμό. Το κρίσιμο όμως μένει: τα θεμελιωτικά σημεία ανήκαν στους αποστόλους.

V.Πνευματική διάκριση: δοκιμάστε τα πνεύματα

Η Γραφή δεν μας αφήνει αφελείς απέναντι σε κάθε νέα φωνή. Ο Ιωάννης μάς προστάζει να μην πιστεύουμε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζουμε τα πνεύματα αν είναι από τον Θεό, επειδή πολλοί ψευδοπροφήτες βγήκαν στον κόσμο. Η πνευματική διάκριση, δηλαδή, δεν είναι έλλειψη πίστης· είναι εντολή. (Α' Ιωάννου 4:1)

Πώς όμως ασκείται αυτή η διάκριση; Το πρότυπο μάς το δίνουν οι Βεροιείς, που δέχτηκαν τον λόγο με προθυμία, αλλά ταυτόχρονα εξέταζαν καθημερινά τις Γραφές για να δουν αν έτσι έχουν τα πράγματα. (Πράξεις 17:11) Πρόθυμη καρδιά και ανοιχτή Γραφή· αυτός είναι ο υγιής συνδυασμός.

Το μέτρο, λοιπόν, είναι πάντοτε ο γραπτός λόγος. Ο Ησαΐας το θέτει κοφτά: αν δεν μιλούν σύμφωνα μ' αυτόν τον λόγο, δεν υπάρχει φως μέσα τους. (Ησαΐας 8:20) Κάθε αξίωση «αποστολικής» ή «προφητικής» εξουσίας οφείλει να περάσει από αυτή τη βάσανο.

Μάλιστα, ο Παύλος προχωρά ακόμη πιο πέρα. Λέει ότι ακόμη κι αν ένας άγγελος από τον ουρανό κηρύξει διαφορετικό ευαγγέλιο, ας είναι ανάθεμα. (Γαλάτες 1:8) Συνεπώς, ούτε υπερφυσικά φαινόμενα ούτε επιβλητικές προσωπικότητες αρκούν· μόνο η συμφωνία με τον λόγο πιστοποιεί τη φωνή.

VI.Η πρακτική: από πού να στηριχθούμε με ασφάλεια

Πού μας αφήνει, λοιπόν, όλη αυτή η εξέταση; Όχι σε έναν στείρο σκεπτικισμό, αλλά σε ένα στέρεο πάτημα. Η πρώτη εκκλησία δεν στηριζόταν σε διαρκώς νέες αποκαλύψεις, αλλά έμενε σταθερά στη διδαχή των αποστόλων, στην κοινωνία, στην κλάση του άρτου και στις προσευχές. (Πράξεις 2:42) Αυτή η διδαχή είναι σήμερα μπροστά μας, διασωσμένη στην Καινή Διαθήκη.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι δεν περιμένουμε σύγχρονους αποστόλους για να μας πουν το θέλημα του Θεού. Το έχουμε ήδη γραμμένο. Όταν κάποιος ισχυρίζεται «αποστολική» εξουσία, τον αγαπάμε ως άνθρωπο, αλλά εξετάζουμε τα λόγια του με τη Γραφή και δεν του δίνουμε εξουσία πάνω από αυτήν.

Εξάλλου, η ίδια η Γραφή προειδοποιεί όποιον προσθέτει στον λόγο της. (Αποκάλυψη 22:18) Η προειδοποίηση δεν πηγάζει από φόβο, αλλά από σεβασμό στην πληρότητα της αποκάλυψης. Πράγματι, ο Θεός μίλησε πλήρως μέσω του Υιού και των αποστόλων Του.

Τέλος, ας θυμόμαστε ότι η διάκριση γίνεται πάντοτε με χάρη. Μπορούμε να διαφωνούμε σταθερά με τις θέσεις του «Τρίτου Κύματος» και ταυτόχρονα να αγαπάμε αδελφούς που τις ασπάζονται. Για βαθύτερη μελέτη αυτών των θεμάτων, αξίζει να δείτε τους πόρους του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος. Η αλήθεια και η αγάπη δεν είναι αντίπαλες· πορεύονται μαζί.