«Η πίστη είναι σιγουριά γι' αυτά που ελπίζουμε, βεβαιότητα για πράγματα που δεν τα βλέπουμε.»
Εβραίους 11:1
Τι κρατάει έναν άνθρωπο όρθιο όταν τα φώτα σβήνουν ένα ένα; Η πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις δεν είναι μια ωραία θεωρία για τις καλές μέρες. Αντίθετα, είναι το σχοινί που σε κρατάει πάνω από την άβυσσο όταν δεν έχει μείνει τίποτα άλλο. Πράγματι, η Ντάρλιν Ντάιμπλερ Ρόουζ το έζησε αυτό κυριολεκτικά, κλεισμένη σε ένα κελί δύο επί δύο μέτρα, με μια κιμωλία στην πόρτα της να γράφει «αυτός ο άνθρωπος πρέπει να πεθάνει».
Αρχικά ήταν μια νεαρή ιεραπόστολος στη Νέα Γουινέα· έπειτα βρέθηκε αιχμάλωτη των Ιαπώνων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Της πήραν τον άντρα της, της πήραν την υγεία της, της πήραν ακόμη και τη Βίβλο της. Δηλαδή δεν της έμεινε καμία απόδειξη ότι ο Θεός ήταν εκεί. Ωστόσο, μέσα σε εκείνο το σκοτάδι, ανακάλυψε ότι η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν στηρίζεται σε αυτά που μετράμε με τα μάτια, αλλά σε Εκείνον που υπόσχεται να μην μας αφήσει ποτέ.
Ωστόσο η ιστορία της δεν είναι ηρωισμός. Αντίθετα, είναι κάτι πιο ταπεινό και πιο παρήγορο: η ανακάλυψη ότι ο Θεός βαστάει εμάς, όχι εμείς Εκείνον. Ας δούμε λοιπόν πώς μοιάζει στην πράξη μια πίστη χωρίς αποδείξεις, και τι σημαίνει για τις δικές μας σκοτεινές νύχτες.
Τι σημαίνει πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις
Η Γραφή δεν ορίζει την πίστη ως τυφλό άλμα στο κενό. Αντίθετα, την ορίζει ως βεβαιότητα. (Εβραίους 11:1) Η πίστη είναι «η βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων», δηλαδή η εμπιστοσύνη ότι κάτι είναι αληθινό ακόμη κι όταν δεν το πιάνεις στα χέρια σου. Πρώτον, δεν πιστεύεις επειδή βλέπεις. Δεύτερον, πιστεύεις και γι' αυτό αντέχεις, μέχρι να δεις.
Αυτό ακριβώς έζησε η Ντάρλιν. Όταν την έσπρωξαν στο κελί και γύρισε το κλειδί, ένιωσε για πρώτη φορά τέτοιο φόβο. Δηλαδή δεν είχε καμία ένδειξη ότι θα ζούσε. Ωστόσο, χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε να σιγοτραγουδά έναν παλιό ύμνο της παιδικής της ηλικίας. Πράγματι, δεν ήταν αυθυποβολή. Ήταν πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις: η σιγουριά ότι Εκείνος που υποσχέθηκε ήταν ακόμη εκεί, ακόμη κι αν τα μάτια της έβλεπαν μόνο ασβεστωμένους τοίχους.
Επομένως η αληθινή πίστη δεν περιμένει πρώτα τις αποδείξεις και μετά εμπιστεύεται. Αντίθετα, στηρίζεται στον χαρακτήρα Εκείνου που μίλησε. Γι' αυτό και δεν καταρρέει όταν οι αποδείξεις λείπουν· εκεί ακριβώς λάμπει.
Όταν λείπει κάθε απόδειξη: πίστη χωρίς αποδείξεις
Στο κελί της Ντάρλιν δεν υπήρχε τίποτα να της θυμίζει ότι ο Θεός νοιαζόταν. Καταρχήν της είχαν πάρει τη Βίβλο της, και οι ανακρίσεις της Κεμπεϊτάι την κατηγορούσαν για κατασκοπία, ένα έγκλημα που τιμωρούνταν με αποκεφαλισμό. Πράγματι, έκλαιγε ολόκληρα ποτάμια όταν ήταν σίγουρη πως κανείς δεν την άκουγε.
Κι εκεί, στον πάτο της απελπισίας, ανακάλυψε κάτι παράδοξο. (Β' Κορινθίους 12:9) Άκουσε μέσα της τα λόγια «αρκεί εις σε η χάρις μου». Δηλαδή όχι «θα σου φτάσει» ούτε «σου έφτασε», αλλά «σου φτάνει» τώρα, αυτή τη στιγμή, σε αυτό το κελί. Ωστόσο η πίστη χωρίς αποδείξεις δεν σημαίνει ότι αρνείσαι την πραγματικότητα του πόνου. Αντίθετα, σημαίνει ότι, μέσα στον πόνο, στηρίζεσαι σε μια χάρη που δεν τη μετράς, αλλά την παίρνεις.
Τελικά δεν είχε χάσει τη Γραφή της. Καθώς περπατούσε στο μικρό κελί για να μην παραλύσει από την αρρώστια, άρχισε να λέει εδάφια από μνήμης, ένα για κάθε γράμμα του αλφαβήτου. Πράγματι, ο λόγος που είχε κρύψει χρόνια πριν στην καρδιά της έγινε τώρα ψωμί. (Ησαΐας 41:10) Όπως ο Θεός είχε πει στον λαό Του, «μη φοβού· διότι εγώ είμαι μετά σου». Επομένως δεν χρειαζόταν να δει για να ξέρει ότι Εκείνος ήταν πιστός.
Έτσι, η πίστη χωρίς αποδείξεις δεν είναι κενή. Αντίθετα, είναι γεμάτη, αλλά με μια πληρότητα που έρχεται από τις υποσχέσεις του Θεού, όχι από τις περιστάσεις μας.
Να αντέχεις στο σκοτάδι όταν όλα σκοτεινιάζουν
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να γλιτώνεις από το σκοτάδι και στο να αντέχεις μέσα του. Πρώτον, ο Θεός δεν υποσχέθηκε στην Ντάρλιν ότι θα την έβγαζε αμέσως από το κελί. Αντίθετα, της υποσχέθηκε κάτι βαθύτερο: ότι δεν θα την άφηνε μόνη μέσα σε αυτό. (Ψαλμοί 23:4) «Και αν περπατήσω μέσα σε κοιλάδα σκιάς θανάτου, δεν θα φοβηθώ κακό· γιατί εσύ είσαι μαζί μου.» Δηλαδή το κλειδί δεν είναι η απουσία της σκιάς, αλλά η παρουσία Εκείνου.
Όταν οι βόμβες έπεφταν τη νύχτα και η γη έτρεμε, ένα μόνο εδάφιο επέστρεφε ξανά και ξανά στο μυαλό της. (Ψαλμοί 91:5) «Δεν θα φοβάσαι από τρόμο νυκτερινό.» Ωστόσο δεν θυμόταν το υπόλοιπο του ψαλμού· δεν χρειαζόταν. Πράγματι, αρκούσε αυτή η μία αλήθεια για να την κρατήσει.
Να αντέχεις στο σκοτάδι, λοιπόν, δεν σημαίνει να μην τρέμεις. Αντίθετα, σημαίνει να τρέμεις και να κρατιέσαι ταυτόχρονα. Πράγματι, η Ντάρλιν ομολογούσε ανοιχτά ότι ήταν σωματικά εξαντλημένη και τρομαγμένη. Ωστόσο ο Θεός της έδινε το θάρρος να σταθεί σαν καλός στρατιώτης, ανάκριση την ανάκριση. Επομένως η αντοχή δεν ερχόταν από μέσα της· ερχόταν από Εκείνον.
Αν σήμερα βρίσκεσαι σε ένα δικό σου κελί, ορατό ή αόρατο, άκου το: το σκοτάδι δεν αποδεικνύει ότι ο Θεός έφυγε. Αντίθετα, συχνά είναι ακριβώς το μέρος όπου τον γνωρίζεις πιο αληθινά.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό και οι μικρές λαχτάρες
Η πίστη της Ντάρλιν δεν ήταν μόνο για τα μεγάλα. Μια μέρα, εξαντλημένη και πεινασμένη, είδε από το φεγγίτη κάποιον με μια αρμαθιά μπανάνες και ένιωσε μια απλή, ανθρώπινη λαχτάρα. Έτσι προσευχήθηκε σχεδόν ντροπιασμένη: «Κύριε, μία μπανάνα μόνο.» Ωστόσο ήταν σίγουρη πως ήταν αδύνατον· κανείς δεν θα της έφερνε φαγητό μέσα από εκείνους τους τοίχους.
Το επόμενο πρωί ο διοικητής που την ανέκρινε, χωρίς προφανή λόγο, της έστειλε ενενήντα δύο μπανάνες. Δηλαδή δεν ζήτησε μία και πήρε μία. Αντίθετα, ζήτησε μία και πήρε ενενήντα δύο. Έσπρωξε λοιπόν τις μπανάνες στη γωνία και έκλαψε: «Κύριε, συγχώρεσέ με, αμφέβαλα πως μπορούσες να μου φέρεις έστω μία.»
Αυτό μας διδάσκει κάτι για την εμπιστοσύνη στον Θεό. (Ψαλμοί 46:1) «Ο Θεός είναι καταφυγή μας και δύναμη, βοήθεια ετοιμότατη στις θλίψεις.» Πράγματι, η φροντίδα Του δεν περιορίζεται στα μεγάλα θαύματα· φτάνει μέχρι τις πιο μικρές μας λαχτάρες. Επομένως, όταν μαθαίνεις ότι Εκείνος νοιάζεται και για μια μπανάνα, αρχίζεις να τον εμπιστεύεσαι και για όσα δεν βλέπεις ακόμη.
Η πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις και η ελπίδα μας σήμερα
Η ιστορία της Ντάρλιν δεν είναι ένα μουσειακό κειμήλιο. Αντίθετα, είναι καθρέφτης. Πράγματι, καθένας μας περνάει κάποια στιγμή από το δικό του κελί: μια διάγνωση, ένας χαμός, μια σιωπή του Θεού που μοιάζει ατελείωτη. Επομένως, σε εκείνες τις ώρες, η πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις γίνεται όχι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη ζωής.
Η Γραφή δεν μας υπόσχεται ότι θα καταλάβουμε το γιατί. Αντίθετα, μας υπόσχεται κάτι πιο στέρεο. (Ρωμαίους 8:18) «Φρονώ ότι τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που μέλλει να αποκαλυφθεί σε εμάς.» Δηλαδή ο απόστολος δεν λέει ότι ο πόνος είναι μικρός. Ωστόσο λέει ότι, μπροστά σε αυτό που έρχεται και δεν το βλέπουμε ακόμη, ο πόνος δεν αντέχει σύγκριση.
Έτσι, η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας. Αντίθετα, είναι μια ευρύτερη πραγματικότητα: ότι πέρα από αυτά που βλέπουμε υπάρχει Εκείνος που τα κρατάει όλα, ακόμη κι εμάς, ακόμη και τώρα. Πράγματι, η Ντάρλιν βγήκε ζωντανή από εκείνο το κελί, αλλά το πραγματικό θαύμα δεν ήταν η απελευθέρωσή της. Ήταν ότι ο Θεός είχε γίνει για εκείνη πιο αληθινός μέσα στη φυλακή απ' ό,τι ποτέ έξω από αυτή.
Αν θέλεις να σκάψεις βαθύτερα σε αυτές τις αλήθειες της Γραφής, μπορείς να μελετήσεις συστηματικά με τους δωρεάν πόρους του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος, όπου η Βίβλος ανοίγει βήμα βήμα. Γιατί η πίστη που αντέχει στο σκοτάδι δεν γεννιέται την ημέρα της δοκιμασίας· καλλιεργείται κάθε μέρα, κρύβοντας τον λόγο του Θεού στην καρδιά, όπως ακριβώς έκανε και η Ντάρλιν.
Βασικά σημεία
- 01Η πίστη σε αυτά που δεν βλέπεις δεν είναι τυφλό άλμα, αλλά βεβαιότητα στηριγμένη στον χαρακτήρα και στις υποσχέσεις του Θεού.
- 02Πίστη χωρίς αποδείξεις σημαίνει να στηρίζεσαι στη χάρη που σου φτάνει τώρα, ακόμη κι όταν οι περιστάσεις δεν δείχνουν τίποτα.
- 03Να αντέχεις στο σκοτάδι δεν σημαίνει να μην τρέμεις· σημαίνει να κρατιέσαι από την παρουσία του Θεού ενώ τρέμεις.
- 04Η εμπιστοσύνη στον Θεό φτάνει μέχρι τις πιο μικρές μας ανάγκες, και αυτή η μικρή πιστότητα χτίζει την αντοχή για τα μεγάλα.