«Λίγες μέρες αργότερα, ο μικρότερος γιος μάζεψε όλα όσα είχε, έφυγε για μια μακρινή χώρα, και εκεί σκόρπισε την περιουσία του ζώντας άσωτα.»
Λουκάς 15:13
Όταν ακούμε το όνομα Γκέοργκ Μύλλερ, φανταζόμαστε έναν σεβάσμιο γέροντα με λευκά γένια, τον «πατέρα των ορφανών του Μπρίστολ», έναν άνθρωπο που φρόντισε πάνω από δέκα χιλιάδες παιδιά μόνο με προσευχή. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι ο άσωτος Μύλλερ, πριν γίνει θρύλος της πίστης, ήταν ένας μέθυσος γλεντζής, ένας έμπειρος ψεύτης κι ένας κλέφτης που πέρασε τα Χριστούγεννα του 1821 πίσω από σιδερένια κάγκελα.
Η ιστορία του δεν αρχίζει σε μια εκκλησία ούτε σε ένα ορφανοτροφείο. Αρχίζει σε ένα κρύο κελί στο Βόλφενμπιτελ, όπου ένα δεκαεξάχρονο αγόρι κάθεται μόνο, χρεωμένο ως τον λαιμό, χωρίς ούτε μια δεκάρα στην τσέπη. Και ακριβώς εκεί, στο πιο σκοτεινό σημείο, ξεκινά μια από τις πιο εκπληκτικές μαρτυρίες για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η χάρη του Θεού.
Αυτή η μαρτυρία δεν είναι απλώς μια συγκινητική βιογραφία. Είναι ένας καθρέφτης. Γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπήρξαμε αυτό το χαμένο παιδί. Κι αν ο Θεός μπόρεσε να μεταμορφώσει αυτόν τον άνθρωπο, τότε δεν υπάρχει κανείς, μα κανείς, πέρα από το χέρι Του.
Ο άσωτος Μύλλερ ως Πρώσος γλεντζής: η εικόνα ενός χαμένου παιδιού
Ο Γκέοργκ Μύλλερ γεννήθηκε το 1805 στην Πρωσία, γιος ενός φοροεισπράκτορα. Από νωρίς έμαθε να ζει διπλή ζωή. Πριν καλά καλά κλείσει τα δέκα του χρόνια, είχε ήδη αρχίσει να κλέβει χρήματα από τον ίδιο του τον πατέρα. Όταν τον έπιαναν, η αντίδρασή του δεν ήταν ποτέ μεταμέλεια. Σκεφτόταν μόνο ένα πράγμα: πώς να το κάνω πιο έξυπνα την επόμενη φορά, για να μη με ανακαλύψουν.
Επιπλέον, η εφηβεία του ήταν μια αλυσίδα από χαρτοπαίγνια, μεθύσια και ψέματα. Τη νύχτα που πέθαινε η μητέρα του, ο Γκέοργκ έπαιζε χαρτιά μέχρι τις δύο τα ξημερώματα και τριγυρνούσε μισομεθυσμένος στους δρόμους με τους φίλους του, χωρίς να γνωρίζει τι συνέβαινε στο σπίτι. Δηλαδή, λίγες μέρες πριν τη λουθηρανική του κατήχηση, εξαπάτησε ακόμα και τον ιερέα, παραδίδοντάς του μόνο ένα δωδέκατο από τα χρήματα που ο πατέρας του είχε δώσει για το μάθημα.
Πράγματι, αυτή η εικόνα του νεαρού Μύλλερ είναι, στην ουσία, το πορτρέτο του ασώτου υιού της παραβολής του Ιησού. Ένα παιδί που παίρνει ό,τι του δίνεται και το σπαταλά μακριά από τον πατέρα του. (Λουκάς 15:13) Έτσι, ο άσωτος Μύλλερ δεν ζούσε απλώς αμαρτωλά. Ζούσε, όπως λέει το ίδιο το κείμενο, «ασώτως», σκορπώντας ό,τι πολύτιμο του είχε εμπιστευτεί.
Είναι σημαντικό να το προσέξουμε αυτό. Η Γραφή δεν μας κρύβει τον πάτο. Δεν ωραιοποιεί τη διαδρομή. Αντίθετα, μας δείχνει έναν άνθρωπο τόσο μακριά από τον Θεό, ώστε καμία ανθρώπινη λογική δεν θα στοιχημάτιζε πάνω του. Κι όμως, ο Θεός είχε ήδη βάλει το βλέμμα Του πάνω σε αυτό το χαμένο παιδί.
Από τον πάτο στην πίστη: η φυλακή που δεν τον σταμάτησε
Στα δεκαέξι του, ο Μύλλερ βρέθηκε στη φυλακή. Είχε ζήσει πλουσιοπάροχα σε ξενοδοχεία που δεν μπορούσε να πληρώσει, αφήνοντας πίσω του χρέη και ρούχα ως ενέχυρο. Μετά από τρεις ώρες ανάκρισης, δύο στρατιώτες τον οδήγησαν σε ένα μικρό κελί. Εκεί, μέσα στη σιωπή, για πρώτη φορά αναγκάστηκε να αναμετρηθεί με τον εαυτό του.
Ωστόσο, το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα και αυτή η φυλάκιση δεν τον άλλαξε. Όταν βγήκε, ο πατέρας του τον υποδέχτηκε με ξυλοδαρμό, κι εκείνος συνέχισε. Επιπλέον, εξαπάτησε τον διευθυντή του σχολείου του σκηνοθετώντας μια ψεύτικη κλοπή χρημάτων, ώστε να αποσπάσει τη συμπόνια και τα λεφτά των συμμαθητών του. Στη Χάλε, για παράδειγμα, σε ένα μόνο απόγευμα κατάφερε να πιει πέντε λίτρα μπίρα.
Αυτό μας διδάσκει κάτι βαθύ για την ανθρώπινη καρδιά: (Ιεζεκιήλ 36:26) τα δικά μας τα σχέδια αυτοβελτίωσης δεν μας σώζουν. Πράγματι, ο άσωτος Μύλλερ αποφάσιζε ξανά και ξανά να «κάνει μια νέα αρχή», όμως έσπαζε την απόφασή του πιο γρήγορα από όσο την έπαιρνε. Όσο κι αν προσπαθούσε με τις δικές του δυνάμεις να σηκωθεί από τον πάτο, ξανακυλούσε. Επομένως, η αλλαγή που χρειαζόταν δεν ήταν θέμα θέλησης. Ήταν θέμα καινούριας καρδιάς.
Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ζήσει αυτόν ακριβώς τον φαύλο κύκλο; Υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας τη Δευτέρα και τις παραβαίνουμε ως την Τρίτη. Συμπερασματικά, η μαρτυρία του Μύλλερ μας θυμίζει ότι ο δρόμος από τον πάτο στην πίστη δεν περνά από τη δική μας προσπάθεια, αλλά από μια επέμβαση που μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει.
Η χάρη αλλάζει τα πάντα: μια προσευχή σε ένα ταπεινό σπίτι
Τον Νοέμβριο του 1825, ένας παλιός γνώριμος, ο Μπέτα, προσκάλεσε τον Μύλλερ σε μια μικρή συγκέντρωση στο σπίτι ενός χριστιανού, του κυρίου Βάγκνερ. Διάβαζαν τη Βίβλο, τραγουδούσαν, προσεύχονταν. Ο Μύλλερ, νιώθοντας άβολα, ζήτησε συγγνώμη που ήρθε απρόσκλητος. Κι ο οικοδεσπότης του απάντησε με μια φράση που άλλαξε τα πάντα: «Ελάτε όσο συχνά θέλετε. Το σπίτι και η καρδιά μου είναι ανοιχτά για εσάς.»
Εκείνο το βράδυ, ο Μύλλερ είδε για πρώτη φορά στη ζωή του έναν άνθρωπο να γονατίζει για να προσευχηθεί. Κι ένιωσε κάτι που δεν είχε ξανανιώσει. Δηλαδή, δεν ήταν τα επιχειρήματα που τον κέρδισαν, ούτε η καλή του μόρφωση που τον λύτρωσε. Ήταν η απλή, ζεστή χάρη ενός Θεού που τον αγαπούσε ενώ ακόμα ήταν αμαρτωλός. (Ρωμαίους 5:8) Πράγματι, αυτή είναι η καρδιά του ευαγγελίου: δεν καθαριζόμαστε πρώτα για να μας αγαπήσει ο Θεός, αλλά μας αγαπά ενώ είμαστε ακόμα στο χάος μας.
Από εκείνη τη νύχτα, τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Έτσι, ο κλέφτης, ο ψεύτης, ο μέθυσος, έγινε σιγά σιγά ένας άλλος άνθρωπος. (Β' Κορινθίους 5:17) Ωστόσο, δεν επρόκειτο για μια καλύτερη εκδοχή του παλιού Μύλλερ. Επρόκειτο για ένα εντελώς καινούριο πλάσμα. Τα παλιά πέρασαν, και όλα έγιναν νέα. Συνεπώς, αυτό είναι το θαύμα που μόνο η χάρη μπορεί να κάνει.
Η χάρη του Θεού δεν είναι μια απλή δεύτερη ευκαιρία. Αντίθετα, είναι μια καινούρια γέννηση. Όπως ο πατέρας στην παραβολή είδε τον γιο του από μακριά και έτρεξε να τον αγκαλιάσει πριν εκείνος προλάβει να ζητήσει συγγνώμη, (Λουκάς 15:20) έτσι κι ο ουράνιος Πατέρας προτρέχει της μετάνοιάς μας με την αγάπη Του.
Ο πρώτος από τους αμαρτωλούς: γιατί κανείς δεν είναι πολύ μακριά
Ίσως διαβάζεις αυτή την ιστορία και σκέφτεσαι: «Ωραία για τον Μύλλερ, αλλά εγώ έχω πάει πολύ μακριά.» Αν είναι έτσι, άκουσε τα λόγια του αποστόλου Παύλου, ενός ανθρώπου που κάποτε καταδίωκε χριστιανούς. (Α' Τιμόθεο 1:15) Πράγματι, ο Παύλος ονόμασε τον εαυτό του «πρώτο» από τους αμαρτωλούς, κι όμως ο Χριστός τον δέχτηκε. Επομένως, το ευαγγέλιο δεν είναι για τους καλούς ανθρώπους. Είναι για τους χαμένους που το ομολογούν.
Ο Θεός δεν αγάπησε τον άσωτο Μύλλερ επειδή έγινε χρήσιμος ή ενάρετος. Αντίθετα, τον αγάπησε πρώτα, όταν ήταν ακόμα νεκρός μέσα στις αμαρτίες του. (Εφεσίους 2:5) Πλούσιος σε έλεος, λόγω της μεγάλης Του αγάπης, ζωοποίησε έναν άνθρωπο που από μόνος του δεν είχε τίποτα να προσφέρει. Δηλαδή, αυτή είναι η ουσία της χάρης: είναι δωρεάν, ανέλπιστη, και απλώνεται πιο βαθιά από κάθε λάσπη όπου έχουμε βυθιστεί.
Επιπλέον, δεν υπάρχει αμαρτία τόσο κόκκινη που να μην μπορεί να γίνει λευκή. (Ησαΐας 1:18) Ο ίδιος ο Θεός μάς προκαλεί: ελάτε να τα συζητήσουμε. Όσο κατακόκκινες κι αν είναι οι αμαρτίες μας, μπορεί να μας τις κάνει άσπρες σαν το χιόνι. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση δεν είχε εξαίρεση για τον Μύλλερ, και δεν έχει εξαίρεση ούτε για εσένα.
Να γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι απλώς ιστορική. Είναι προσωπική πρόσκληση. Συμπερασματικά, αν ο Θεός μπόρεσε να μεταμορφώσει τον άσωτο Μύλλερ, τον κλέφτη και τον ψεύτη, τότε καμία απόσταση δεν είναι αρκετά μεγάλη ώστε να σε κρατήσει μακριά Του.
Πατέρας 10.000 ορφανών: όταν ο λυτρωμένος γίνεται κανάλι ελέους
Η ιστορία θα μπορούσε να σταματήσει στη μεταστροφή. Όμως η χάρη δεν σταματά ποτέ στο άτομο που αγγίζει. Ξεχειλίζει. Δηλαδή, ο άνθρωπος που κάποτε έκλεβε από τον πατέρα του έγινε πατέρας για χιλιάδες παιδιά που δεν είχαν κανέναν. Ίδρυσε τα ορφανοτροφεία του Άσλεϊ Νταουν στο Μπρίστολ, φροντίζοντας στη διάρκεια της ζωής του πάνω από δέκα χιλιάδες ορφανά.
Και το πιο εντυπωσιακό: ποτέ δεν ζήτησε χρήματα από κανέναν άνθρωπο. Αντίθετα, στηριζόταν αποκλειστικά στην προσευχή και στην πίστη ότι ο Θεός θα φρόντιζε. Πράγματι, ένας κάτοικος του Χόρφιλντ έλεγε ότι, κάθε φορά που η αμφιβολία ανέβαινε στη σκέψη του, σηκωνόταν τη νύχτα και κοίταζε τα φωτισμένα παράθυρα του Άσλεϊ Νταουν, που έλαμπαν μέσα στο σκοτάδι σαν αστέρια στον ουρανό.
Επιπλέον, δεν είναι τυχαίο ότι ο άσωτος Μύλλερ αφιερώθηκε ακριβώς στα ορφανά. (Ψαλμοί 68:5) Η Γραφή ονομάζει τον Θεό «πατέρα των ορφανών». Έτσι, ο Μύλλερ, που είχε ζήσει σαν χαμένο παιδί και είχε βρει έναν Πατέρα στον ουρανό, έγινε με τη σειρά του ζωντανή εικόνα αυτής της πατρικής φροντίδας προς τα πιο αδύναμα παιδιά της κοινωνίας.
Αυτό μας διδάσκει κάτι όμορφο: όταν κατανοούμε πόσο βαθιά μας έχει συγχωρήσει ο Θεός, γινόμαστε αυτόματα πιο γενναιόδωροι στην αγάπη μας προς τους άλλους. Επομένως, ο λυτρωμένος γίνεται κανάλι ελέους. Η χάρη που λάβαμε δωρεάν, τη μοιραζόμαστε δωρεάν. Συμπερασματικά, έτσι κλείνει ο κύκλος: από τον πάτο στην πίστη, κι από την πίστη στην υπηρεσία προς τους άλλους.
Ο άσωτος Μύλλερ και η πρόσκληση για σένα: ένα χαμένο παιδί που βρέθηκε
Η καρδιά της ιστορίας του άσωτου Μύλλερ συμπυκνώνεται σε μία πρόταση της παραβολής. (Λουκάς 15:24) Ο πατέρας λέει για τον γιο του: «ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε.» Πράγματι, αυτή ακριβώς ήταν η εμπειρία του Μύλλερ. Ένα χαμένο παιδί που το βρήκε ο Πατέρας του.
Μπορεί κι εσύ σήμερα να νιώθεις χαμένος. Μπορεί η ζωή σου να μοιάζει με εκείνο το κρύο κελί στο Βόλφενμπιτελ, γεμάτη χρέη, ντροπή και αποτυχημένες αποφάσεις. Ωστόσο, η μαρτυρία αυτή σού φωνάζει ένα μήνυμα ελπίδας: δεν χρειάζεται πρώτα να τακτοποιήσεις τη ζωή σου για να πλησιάσεις τον Θεό. Έλα όπως είσαι. Επομένως, το σπίτι και η καρδιά Του είναι ανοιχτά για σένα.
Αν θέλεις να μελετήσεις βαθύτερα τη ζωή των ηρώων της πίστης και τον Λόγο που τους μεταμόρφωσε, μπορείς να βρεις ένα ζεστό πνευματικό σπίτι στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η Γραφή ανοίγεται με τρόπο πρακτικό και ζωντανό. Η ιστορία του Μύλλερ δεν είναι παρελθόν. Είναι μια ζωντανή πρόσκληση να αφήσεις τη χάρη να αλλάξει και τα δικά σου τα πάντα.
Βασικά σημεία
- 01Ο άσωτος Μύλλερ ήταν κλέφτης, ψεύτης και φυλακισμένος πριν τον αγγίξει η χάρη του Θεού. Η αρχή του δείχνει πόσο μακριά φτάνει το έλεος.
- 02Οι δικές μας απόπειρες αυτοβελτίωσης δεν μας σώζουν. Χρειαζόμαστε καινούρια καρδιά που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.
- 03Η χάρη αλλάζει τα πάντα: δεν μας αγαπά ο Θεός επειδή διορθωθήκαμε, αλλά μας αγαπά ενώ είμαστε ακόμα αμαρτωλοί.
- 04Κανείς δεν είναι πολύ μακριά. Όσο κατακόκκινη κι αν είναι η αμαρτία, ο Θεός μπορεί να την κάνει λευκή σαν το χιόνι.
- 05Όταν ένα χαμένο παιδί βρίσκει τον Πατέρα του, η χάρη ξεχειλίζει προς τους άλλους. Ο λυτρωμένος Μύλλερ έγινε πατέρας 10.000 ορφανών.
