«Ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του· έγινε όμως έτσι για να φανερωθούν τα έργα του Θεού πάνω του.»»
Ιωάννης 9:3
Όταν δεν έρχεται η θεραπεία, η καρδιά κάνει μια ερώτηση που τρέμει να την πει δυνατά: με ξέχασε ο Θεός; Προσευχήθηκες με δάκρυα. Πίστεψες. Περίμενες νύχτες ολόκληρες. Κι όμως το αποτέλεσμα της εξέτασης ήρθε πάλι βαρύ, ο πόνος επέστρεψε, η αρρώστια έμεινε στη θέση της. Αν εκεί βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, θέλουμε πρώτα απ' όλα να σταθούμε δίπλα σου με τρυφερότητα, όχι με συνταγές.
Θέλουμε επίσης να πούμε ξεκάθαρα κάτι που ίσως σου το φόρτωσαν άδικα: η μη-θεραπεία δεν είναι απόδειξη μικρής πίστης. Δεν απέτυχες. Δεν έκανες κάποιο λάθος στην προσευχή. Η Αγία Γραφή δεν παρουσιάζει την πίστη ως φόρμουλα που υποχρεώνει τον Θεό να γιατρέψει εδώ και τώρα. Πολλοί πιστοί άνθρωποι, μέσα στις σελίδες της, έμειναν άρρωστοι, και ο Θεός δεν τους αγάπησε ούτε στο ελάχιστο λιγότερο.
Σ' αυτή τη σελίδα θα προχωρήσουμε μαζί, σιγά σιγά: από το ερώτημα που πονάει, στην αλήθεια της Γραφής, και τέλος στην ελπίδα που κρατάει όρθιους. Θα δούμε το αγκάθι του Παύλου, τη δύναμη στην αδυναμία, και την υπόσχεση μιας τέλειας θεραπείας που κανείς και τίποτα δεν θα σου την πάρει.
Όταν δεν έρχεται η θεραπεία, δεν φταις εσύ
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που πονάει πιο πολύ. Συχνά, μαζί με την αρρώστια, έρχεται και μια δεύτερη πληγή: η ενοχή. Κάποιος σου είπε πως αν είχες αρκετή πίστη θα είχες γιατρευτεί. Όμως αυτή η σκέψη δεν έρχεται από τη Γραφή. Αντιθέτως, η Γραφή φροντίζει να μας λυτρώσει από αυτό ακριβώς το βάρος.
Θυμήσου τη σκηνή με τον εκ γενετής τυφλό. Οι μαθητές ρώτησαν ποιανού η αμαρτία τον έκανε τυφλό, σαν η αρρώστια να είναι πάντα τιμωρία (Ιωάννης 9:3). Ωστόσο, ο Ιησούς απέρριψε καθαρά αυτή τη λογική. Δηλαδή, ξεκαθάρισε ότι ο πόνος δεν είναι αναγκαστικά καρπός κάποιου κρυφού φταιξίματος. Συνεπώς, όταν η θεραπεία δεν έρχεται, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι κάτι έκανες λάθος.
Επιπλέον, η ίδια η Γραφή μάς δείχνει αφοσιωμένους ανθρώπους που αρρώστησαν χωρίς αυτό να είναι ποινή. Επομένως, όταν η ίαση δεν έρχεται αμέσως, ας μην τρέχει αμέσως ο νους στην ενοχή. Έτσι, σε καλούμε να αφήσεις κάτω αυτό το βάρος. Η αρρώστια σου, εξάλλου, δεν είναι ψήφος του Θεού εναντίον σου.
Το αγκάθι του Παύλου: όταν ο Θεός λέει «όχι» με αγάπη
Κανείς δεν θα έλεγε ότι ο απόστολος Παύλος είχε λίγη πίστη. Κι όμως, κουβαλούσε κάτι που ο ίδιος ονόμασε «αγκάθι στη σάρκα». Παρακάλεσε τον Κύριο τρεις φορές να του το αφαιρέσει (Β' Κορινθίους 12:7). Τρεις φορές, με όλη του την καρδιά. Και η απάντηση δεν ήταν η θεραπεία που ζητούσε.
Η απάντηση, ωστόσο, ήταν κάτι βαθύτερο. Ο Κύριος του είπε ότι η χάρη Του αρκεί, και ότι η δύναμή Του ολοκληρώνεται μέσα στην αδυναμία (Β' Κορινθίους 12:9). Δηλαδή, ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον Παύλο όταν είπε «όχι» στο αίτημά του. Αντιθέτως, του χάρισε κάτι που η στιγμιαία θεραπεία δεν θα μπορούσε. Επομένως, μέσα στον πόνο του είχε τη δική Του παρουσία.
Πρόσεξε πόσο σημαντικό είναι αυτό για σένα. Το αγκάθι του Παύλου μάς διδάσκει ότι ένα θεϊκό «όχι» ή «όχι ακόμη» δεν είναι ποτέ έλλειψη αγάπης. Επομένως, αν προσευχήθηκες πολλές φορές και η αρρώστια μένει, βρίσκεσαι σε πολύ καλή συντροφιά. Ο Θεός μπορεί να εργάζεται μέσα σου με τρόπο που τώρα δεν τον βλέπεις ολόκληρο.
Η δύναμη στην αδυναμία: τι κρύβεται μέσα στον πόνο σου
Στα μάτια του κόσμου, η αδυναμία είναι ήττα. Στη Γραφή, όμως, γίνεται ο χώρος όπου φανερώνεται η δύναμη του Θεού. Πράγματι, ο Παύλος κατέληξε να λέει ότι, όταν είναι αδύναμος, τότε ακριβώς είναι δυνατός (Β' Κορινθίους 12:10). Δεν το έλεγε ως ηρωισμό, αλλά ως μαρτυρία ανθρώπου που έμαθε να στηρίζεται όχι στις δικές του δυνάμεις, παρά στον Κύριο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόνος είναι καλός ή ότι πρέπει να τον αγαπάμε. Σημαίνει, ωστόσο, ότι ο Θεός μπορεί να βγάλει κάτι πολύτιμο μέσα από αυτόν. Πολλές φορές, μέσα στην αρρώστια, μαθαίνουμε μια εξάρτηση από Εκείνον που ποτέ δεν θα γνωρίζαμε στην υγεία και στην αυτάρκειά μας.
Καταλαβαίνουμε καλά ότι, όταν υποφέρεις, αυτά τα λόγια μπορεί να ακούγονται μακρινά. Γι' αυτό δεν σου ζητάμε να νιώσεις δυνατός τώρα. Σου λέμε μόνο ότι η αδυναμία σου δεν είναι κενός χώρος που ο Θεός απέφυγε, αλλά ακριβώς ο τόπος όπου υπόσχεται να σε κρατήσει. Εξάλλου, εκεί κατοικεί η χάρη Του.
Όταν δεν έρχεται η θεραπεία μέσα από προσευχή και γιατρούς
Κάποιοι αντλούν από τον Ιάκωβο μια εγγύηση: αν προσευχηθούν οι πρεσβύτεροι, η θεραπεία είναι σίγουρη. Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά. Ο Ιάκωβος μάς καλεί, όταν αρρωσταίνουμε, να φωνάξουμε τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν (Ιακώβου 5:14). Αυτό είναι μια όμορφη, παρήγορη πράξη της κοινότητας των πιστών.
Η ίδια η Γραφή, εξάλλου, δεν διδάσκει ότι κάθε προσευχή φέρνει αναγκαστικά σωματική ίαση εδώ και τώρα. Ο Επαφρόδιτος, ένας πιστός συνεργάτης του Παύλου, αρρώστησε τόσο βαριά που πλησίασε τον θάνατο (Φιλιππησίους 2:27). Επίσης, ο Παύλος συμβούλεψε τον Τιμόθεο για ένα σωματικό του πρόβλημα με έναν εντελώς πρακτικό τρόπο, σαν φυσική φροντίδα του σώματος.
Συνεπώς, η Αγία Γραφή μάς κρατά σε μια όμορφη ισορροπία. Από τη μία, προσευχόμαστε με θάρρος και ζητάμε από τον Θεό τη θεραπεία. Από την άλλη, σεβόμαστε τη νόμιμη ιατρική ως δώρο της κοινής χάρης Του, χωρίς τύψεις. Το να πας στον γιατρό δεν είναι έλλειψη πίστης, αλλά μέρος της φροντίδας που ο ίδιος ο Θεός προβλέπει.
Παρηγοριά στην αρρώστια: η τέλεια θεραπεία της ανάστασης
Εδώ είναι η μεγάλη παρηγοριά στην αρρώστια, που κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει. Η Γραφή δεν υπόσχεται ότι κάθε σώμα θα γιατρευτεί σ' αυτή τη ζωή. Υπόσχεται όμως κάτι ακόμη μεγαλύτερο: μια τέλεια, οριστική θεραπεία στην ανάσταση. Εκεί, ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ, και ο θάνατος, το πένθος και ο πόνος δεν θα υπάρχουν πια (Αποκάλυψη 21:4).
Ο απόστολος Παύλος, που γνώριζε καλά τον πόνο, ζύγισε τα πράγματα και κατέληξε ότι τα παθήματα του τώρα δεν συγκρίνονται με τη δόξα που μας περιμένει (Ρωμαίους 8:18). Με άλλα λόγια, η αρρώστια σου, όσο πραγματική κι αν είναι, δεν έχει την τελευταία λέξη. Η τελευταία λέξη ανήκει στον αναστημένο Χριστό.
Στο μεταξύ, μέσα στην αναμονή, ο Θεός δεν σε άφησε μόνο. Ο ψαλμωδός θυμίζει στην ψυχή του να μη λησμονεί τις ευεργεσίες Του, Αυτόν που συγχωρεί και γιατρεύει (Ψαλμοί 103:3). Έτσι, ακόμη κι όταν το σώμα μένει βαρύ, η ψυχή μπορεί να βρει ανάπαυση. Τέλος, να ξέρεις πως αυτή η αναμονή δεν είναι εγκατάλειψη· είναι ένας δρόμος που τον περπατάς κρατημένος από το χέρι Του.
Πώς να σταθείς όσο περιμένεις
Ίσως αναρωτιέσαι, πρακτικά, πώς να συνεχίσεις τη μέρα σου μέσα σ' όλα αυτά. Πρώτον, μίλα στον Θεό ειλικρινά, ακόμη και με τα παράπονά σου. Οι Ψαλμοί είναι γεμάτοι από τέτοιες τίμιες κραυγές, και ο Θεός τις δέχεται με τρυφερότητα. Δεν χρειάζεται να κρύψεις τον πόνο σου για να Τον πλησιάσεις.
Δεύτερον, μη μένεις μόνος. Άσε την εκκλησία, την οικογένεια, τους αδελφούς σου να σε στηρίξουν και να προσευχηθούν μαζί σου. Επιπλέον, αν χρειάζεσαι ιατρική φροντίδα, ζήτησέ την χωρίς ντροπή· είναι κι αυτή δώρο του Θεού. Καλό είναι, παράλληλα, να μη μένεις μόνος με τις σκέψεις που σε βαραίνουν τα ξημερώματα.
Τέλος, κράτα τα μάτια σου στην ελπίδα. Δεν αρνούμαστε τον πόνο ούτε τον μικραίνουμε. Λέμε όμως ότι αυτός δεν είναι ο προορισμός σου. Αν θέλεις να εμβαθύνεις βιβλικά σ' αυτά τα ερωτήματα, μπορείς να δεις τη δουλειά που γίνεται στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, όπου η Γραφή προσεγγίζεται με σεβασμό και ζεστασιά.
Βασικά σημεία
- 01Όταν δεν έρχεται η θεραπεία, αυτό δεν είναι απόδειξη μικρής πίστης ούτε τιμωρία· η μη-ίαση δεν σημαίνει ότι σε εγκατέλειψε ο Θεός.
- 02Το αγκάθι του Παύλου μάς δείχνει ότι ένα θεϊκό «όχι» ή «όχι ακόμη» μπορεί να κρύβει βαθιά αγάπη, και ότι η δύναμη του Θεού φανερώνεται μέσα στην αδυναμία.
- 03Η Γραφή μάς κρατά σε ισορροπία: προσευχόμαστε με θάρρος για θεραπεία και ταυτόχρονα σεβόμαστε τη νόμιμη ιατρική ως δώρο του Θεού, χωρίς ενοχές.
- 04Η τέλεια, οριστική θεραπεία έρχεται στην ανάσταση· εκεί ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ και ο πόνος δεν θα υπάρχει πια. Αυτή είναι η σταθερή μας παρηγοριά στην αρρώστια.