Οι Επτά του Κέμπριτζ: όταν εφτά λαμπροί νέοι σόκαραν την Αγγλία για τον Χριστό

I.Ποιοι ήταν οι Επτά του Κέμπριτζ

Στο επίκεντρο της ομάδας στεκόταν ο Σ. Τ. Στάντ, ένας από τους πιο φημισμένους παίκτες κρίκετ της εποχής του, που είχε ήδη κερδίσει εθνική δόξα. Δίπλα του ήταν ο Στάνλεϊ Σμιθ, λαμπρός ρήτορας και αρχηγός της κωπηλατικής ομάδας του πανεπιστημίου. Μαζί τους ένωσαν τις ζωές τους ο Μοντάγκιου Μπίτσαμ, ο Ντίξον Χόουστ, ο Γουίλιαμ Κάσελς και τα δύο αδέλφια, ο Σέσιλ και ο Άρθουρ Πόλχιλ-Τέρνερ.

Αρχικά κανείς δεν τους έβλεπε ως μία ομάδα. Ήταν φίλοι από τα φοιτητικά χρόνια, ο καθένας με τη δική του πορεία και τα δικά του χαρίσματα. Όμως ο καθένας τους, ξεχωριστά, έφτασε στην ίδια απόφαση: να αφιερώσει τη ζωή του στη διακονία του Ιησού μέσα από την Ιεραποστολή της Ενδοχώρας της Κίνας. (Α' Κορινθίους 1:26) Έτσι, σιγά σιγά, ο Θεός έπλεκε εφτά νήματα σε ένα μόνο σχοινί.

Δηλαδή, δεν επρόκειτο για ένα τυχαίο σμήνος ενθουσιωδών νέων, αλλά για επτά ανθρώπους που είχαν μετρήσει το κόστος. Επιπλέον, η κοινή τους καταγωγή τους έκανε ακόμη πιο εντυπωσιακούς. Προέρχονταν από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Εκεί ακριβώς κανείς δεν περίμενε να βρει εθελοντές για μια επικίνδυνη αποστολή στην άλλη άκρη του κόσμου.

II.Παραίτηση από την καριέρα: τι σήμαινε να αφήνεις τα πάντα

Για να καταλάβουμε το σοκ, πρέπει να δούμε τι ακριβώς θυσίαζαν. Η παραίτηση από την καριέρα δεν ήταν για αυτούς μια αφηρημένη ιδέα. Ο Στάντ θα κληρονομούσε μια τεράστια περιουσία και θα μπορούσε να ζήσει μέσα στη χλιδή. Άλλοι προορίζονταν για το δικαστικό σώμα, τον στρατό ή την Εκκλησία, με σίγουρες θέσεις ισχύος και κύρους.

Ωστόσο, όλοι τους κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα που είχε φτάσει ο απόστολος Παύλος αιώνες πριν. (Φιλιππησίους 3:7) (Φιλιππησίους 3:8) Ό,τι ο κόσμος μετρούσε ως κέρδος, αυτοί το λογάριασαν ζημιά μπροστά στην ασύγκριτη αξία του να γνωρίσει κανείς τον Χριστό. Δεν έδιωχναν τον πλούτο επειδή τον περιφρονούσαν, αλλά επειδή είχαν βρει κάτι πολυτιμότερο.

Επομένως, η απόφασή τους δεν ήταν παρόρμηση στιγμής. Ήταν η λογική συνέπεια μιας καρδιάς που είχε πειστεί ότι ο Ιησούς αξίζει περισσότερο από κάθε γήινο απόκτημα. Πραγματικά, ο ίδιος ο Κύριος είχε θέσει αυτόν τον πήχη ψηλά για κάθε μαθητή του, και οι εφτά νέοι τον πήραν στα σοβαρά. (Λουκάς 14:33)

III.Η κλήση για ιεραποστολή στην Κίνα

Πίσω από τη μεγάλη απόφαση υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε ανάψει τη φλόγα. Ήταν ο Χάντσον Τέιλορ, ιδρυτής της Ιεραποστολής της Ενδοχώρας της Κίνας. Με πάθος έφερνε μπροστά στη χριστιανοσύνη τα εκατομμύρια των ανθρώπων στο εσωτερικό της Κίνας. Πραγματικά, εκείνοι δεν είχαν ακούσει ποτέ το Ευαγγέλιο. Η ιεραποστολή στην Κίνα έγινε έτσι το σύνθημα μιας ολόκληρης γενιάς.

Η ανάγκη ήταν τεράστια και οι εργάτες ελάχιστοι. (Ματθαίος 9:37) (Ματθαίος 9:38) Αυτή ακριβώς ήταν η εικόνα που είχε δώσει ο Ιησούς στους μαθητές του: ένας απέραντος θερισμός που περιμένει, αλλά λίγα χέρια για να μαζέψουν τον καρπό. Οι Επτά του Κέμπριτζ άκουσαν αυτό το κάλεσμα σαν να απευθυνόταν προσωπικά σε αυτούς.

Δηλαδή, δεν περίμεναν κάποιον άλλο να πάει. Όπως ο προφήτης Ησαΐας πρόσφερε τον εαυτό του όταν άκουσε τη φωνή του Θεού, έτσι κι αυτοί απάντησαν με τη ζωή τους. (Ησαΐας 6:8) Συνεπώς, η εντολή του Χριστού να κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση δεν έμεινε γι' αυτούς γράμμα νεκρό σε μια σελίδα, αλλά έγινε εισιτήριο για τη μακρινή Ασία. (Μάρκος 16:15)

IV.Νέοι που αλλάζουν τον κόσμο: το κύμα που ξεσήκωσαν

Πριν φύγουν, οι εφτά γύρισαν την Αγγλία και τη Σκωτία κρατώντας αποχαιρετιστήριες συγκεντρώσεις. Το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό. Στις 8 Ιανουαρίου 1885 ανέβηκαν για πρώτη φορά όλοι μαζί στη σκηνή της Έξετερ Χολ στο Λονδίνο. Από εκείνη τη στιγμή όλοι τους αποκαλούσαν «τους Επτά του Κέμπριτζ». Πραγματικά, σε μία και μόνο βραδιά στο Εδιμβούργο, ένα τηλεγράφημα ανήγγειλε ότι τρεις χιλιάδες άνθρωποι είχαν γεμίσει την αίθουσα.

Γιατί όμως τόσο πλήθος; Η μοναδική τους έλξη, λένε οι βιογράφοι τους, βρισκόταν σε αυτό που ήταν, όχι απλώς σε αυτά που έλεγαν. Νέοι άνθρωποι, που είχαν τα πάντα και τα άφησαν για τον Χριστό, αποτελούσαν ένα ζωντανό κήρυγμα. Έτσι, αμέτρητες ψυχές, ιδίως φοιτητές, παραδόθηκαν στον Κύριο μέσα από τη μαρτυρία τους.

Πραγματικά, εδώ φαίνεται πόσο νέοι που αλλάζουν τον κόσμο δεν χρειάζονται πρώτα δύναμη ή φήμη, αλλά παραδομένη καρδιά. Άλλωστε ο Θεός συχνά διαλέγει τα αδύναμα και τα ασήμαντα κατά κόσμο για να ντροπιάσει τα ισχυρά. (Α' Κορινθίους 1:27) Επιπλέον, το παράδειγμά τους θύμισε σε όλους ότι η νιότη δεν είναι εμπόδιο για τον Θεό, αλλά η καλύτερη στιγμή για να του αφιερωθεί κανείς. (Εκκλησιαστής 12:1)

V.Τι λένε σε εμάς σήμερα οι Επτά του Κέμπριτζ

Στις 5 Φεβρουαρίου 1885, ένα πλήθος συγκινημένων φίλων και συγγενών αποχαιρέτησε τους εφτά στον σταθμό Βικτόρια του Λονδίνου. Δεν γύρισαν για να γίνουν διάσημοι, αλλά για να ξοδέψουν τη ζωή τους στη μακρινή Κίνα. Η ιστορία τους, ωστόσο, δεν είναι ένα ρομαντικό κατόρθωμα του παρελθόντος που θαυμάζουμε από απόσταση.

Καταρχήν, μας ρωτά για τι πράγμα ζούμε στ' αλήθεια. Ζούμε για το σήμερα ή για την αιωνιότητα; Κοιτάμε τη γνώμη των ανθρώπων ή το θέλημα του Θεού; Οι Επτά του Κέμπριτζ απάντησαν με τα πόδια τους, ανεβαίνοντας σε ένα τρένο που τους έβγαζε από την άνεσή τους. Όμως η ίδια ερώτηση στέκεται μπροστά σε κάθε γενιά, και σε σένα τώρα.

Επιπλέον, μας θυμίζουν ότι ο Θεός δεν ζητά πρώτα τα ταλέντα μας, αλλά την καρδιά μας. Δεν χρειάζεται να φύγεις για την Κίνα ή την Αφρική για να αφεθείς ολόκληρος στον Κύριο. Αρκεί να του παραδοθείς εκεί που σε έχει τοποθετήσει. Άλλωστε ο ίδιος ο Στάντ, χρόνια αργότερα, συνέχισε να αφήνει καρπό παρά την κριτική, την αρρώστια και την εγκατάλειψη που γνώρισε.

Ωστόσο, αν θες να ψάξεις βαθύτερα τη Γραφή, μπορείς να δεις πώς μια τέτοια ζωή χτίζεται βήμα βήμα. Γνώρισε το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος και τα μαθήματά του. (Ματθαίος 6:33) Συμπερασματικά, η πρόσκληση μένει ανοιχτή. Ζήτησε πρώτα τη βασιλεία του Θεού, και τα υπόλοιπα θα σου προστεθούν.