Λίγα πράγματα πονούν τόσο τρυφερά όσο το να περιμένεις τον Θεό στην αγάπη, όταν η καρδιά σου είναι έτοιμη αλλά η ώρα δεν έχει έρθει ακόμη. Ίσως αγαπάς κάποιον που δεν μπορεί να γίνει δικός σου τώρα. Ίσως, αντιθέτως, δεν έχει εμφανιστεί κανείς, κι η μοναξιά κάθεται δίπλα σου σαν σιωπηλός σύντροφος. Όποια κι αν είναι η ιστορία σου, ωστόσο, θέλουμε να σου πούμε από την αρχή κάτι ζεστό: η αναμονή σου δεν είναι ντροπή ούτε αποτυχία.
Η Έλιζαμπεθ Έλιοτ έζησε αυτή ακριβώς την πάλη. Πριν παντρευτεί τον Τζιμ Έλιοτ, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, πέρασε πέντε ολόκληρα χρόνια λαχτάρας, προσευχής και σιωπής του ουρανού. Δεν ήταν, δηλαδή, ένας ψυχρός, στωικός χρόνος. Ήταν, αντιθέτως, ένας χρόνος γεμάτος επιθυμία, δάκρυα και ερωτήματα προς τον Θεό. Κι όμως, μέσα από αυτόν τον δρόμο, και οι δύο ωρίμασαν στην αγάπη με τρόπο που δεν θα γινόταν αλλιώς.
Σε αυτό το άρθρο, επιπλέον, θα δούμε μαζί τι μας μαθαίνει η ιστορία τους. Πρώτον, θα ακούσουμε την ιστορία της αναμονής. Έπειτα θα σταθούμε στις βιβλικές αρχές που τη στήριξαν. Τέλος θα μιλήσουμε για την ελπίδα, ώστε να μη μείνεις μόνος σε ό,τι περνάς αυτή τη στιγμή.
Πέντε χρόνια αναμονής: η ιστορία της Έλιζαμπεθ και του Τζιμ
Η Έλιζαμπεθ γνώρισε τον Τζιμ Έλιοτ ως φοιτήτρια, με την καρδιά της ήδη παραδομένη στην ιεραποστολή. Αρχικά, και οι δύο ένιωθαν έλξη και αγάπη ο ένας για τον άλλον. Ωστόσο ο Τζιμ ήταν πεπεισμένος ότι ο Θεός τον είχε καλέσει, τουλάχιστον για μια εποχή, να μείνει ελεύθερος για να υπηρετήσει χωρίς δεσμεύσεις. Έτσι, αντί να βιαστούν, αποφάσισαν κάτι σχεδόν ασυνήθιστο για την εποχή μας: να μην προχωρήσουν μέχρι να έχουν καθαρό το «ναι» του Θεού.
Πέντε χρόνια κράτησε αυτή η αναμονή. Πέντε χρόνια επιστολών, αποχωρισμών και σιωπής. Η Έλιζαμπεθ περιγράφει αργότερα, χωρίς ωραιοποιήσεις, πόσο σκληρός ήταν αυτός ο δρόμος. Πράγματι, υπήρχαν νύχτες που η λαχτάρα της φαινόταν αβάσταχτη. Επιπλέον, υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόταν αν την είχε ξεχάσει ο ουρανός. Παρ' όλα αυτά, δεν σταμάτησε να φέρνει την επιθυμία της πίσω στα χέρια του Θεού, ξανά και ξανά.
Δεν ήταν, λοιπόν, μια ρομαντική ιστορία χωρίς πόνο. Ήταν, αντιθέτως, μια ιστορία όπου δύο άνθρωποι επέλεξαν να εμπιστευτούν τον χρόνο του Θεού περισσότερο από τη βιασύνη της καρδιάς τους. Όταν τελικά παντρεύτηκαν, ο γάμος τους κράτησε λίγα μόνο χρόνια. Το 1956, δηλαδή, ο Τζιμ μαρτύρησε στον Ισημερινό, σκοτωμένος από τους Αούκα που είχε πάει να τους φέρει το ευαγγέλιο. Κι όμως η Έλιζαμπεθ δεν μετάνιωσε ποτέ για εκείνα τα πέντε χρόνια αναμονής και αγάπης. Της είχαν χαρίσει έναν Θεό πιο αληθινό από κάθε όνειρο.
Να περιμένεις τον Θεό στην αγάπη δεν είναι χαμένος χρόνος
Η μεγαλύτερη παγίδα της αναμονής είναι να τη θεωρήσεις κενό. Νιώθεις ότι η ζωή «πάγωσε», ότι όλα ξεκινούν την ημέρα που θα έρθει ο άλλος. Ωστόσο η Γραφή βλέπει τον χρόνο αλλιώς. Όταν λοιπόν μάθεις να περιμένεις τον Θεό στην αγάπη, ανακαλύπτεις ότι η αναμονή δεν είναι παύση αλλά εργαστήριο, ο τόπος όπου Εκείνος δουλεύει την καρδιά σου.
Ο ψαλμωδός το λέει με τόλμη, σαν παρότρυνση σε φοβισμένη καρδιά (Ψαλμοί 27:14). Δεν σου ζητάει να μη νιώθεις, αλλά να μείνεις, να αντρειωθείς, να κρατηθείς. Επιπλέον, ο προφήτης Ησαΐας προσθέτει μια υπόσχεση που αλλάζει τα πάντα: όσοι περιμένουν τον Κύριο δεν αδειάζουν, αντιθέτως ανανεώνουν τη δύναμή τους (Ησαΐας 40:31).
Πρόσεξε ότι κανένα από τα δύο εδάφια δεν λέει «περίμενε και μην αισθάνεσαι τίποτα». Αντιθέτως, μιλούν σε ανθρώπους που κουράζονται, που φοβούνται, που λαχταρούν την αγάπη. Σε αυτούς ακριβώς δίνεται η υπόσχεση. Έτσι, η αναμονή παύει να είναι τιμωρία και γίνεται πρόσκληση εμπιστοσύνης. Δηλαδή, ο χρόνος του Θεού δεν είναι εναντίον σου, παρά υπέρ σου.
Αγνότητα και πάθος: γιατί η επιθυμία δεν είναι εχθρός
Πολλοί νομίζουν ότι η αγνότητα σημαίνει να σκοτώσεις την επιθυμία σου. Η Έλιζαμπεθ Έλιοτ, ωστόσο, δίδαξε ακριβώς το αντίθετο. Το πάθος και η αγνότητα δεν είναι εχθροί, αλλά δύο πλευρές της ίδιας αγάπης που έχει παραδοθεί στον Θεό. Η επιθυμία, δηλαδή, είναι δώρο. Το ζήτημα δεν είναι αν θα νιώθεις, αλλά πού θα την οδηγείς.
Ο απόστολος Παύλος γράφει ότι το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας, να κρατάμε το σώμα μας με τιμή και σεβασμό (Α' Θεσσαλονικείς 4:3). Δεν το λέει, πράγματι, με ντροπή ούτε με απειλή, παρά σαν πατέρας που προστατεύει κάτι πολύτιμο. Επιπλέον, στους Κορινθίους εξηγεί τον λόγο: το σώμα σου είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, δεν ανήκεις στον εαυτό σου, εξαγοράστηκες με τίμημα (Α' Κορινθίους 6:19).
Δες πόσο διαφορετικά ακούγεται αυτό. Η αγνότητα δεν είναι ένα «όχι» από έναν Θεό που στερεί, αλλά ένα «ναι» σε κάτι ιερό μέσα σου. Όταν λοιπόν παραδίδεις την αγάπη και το πάθος σου στον Θεό, δεν τα χάνεις. Αντιθέτως, τα εμπιστεύεσαι σε Εκείνον που τα έπλασε. Κι αν έχεις ήδη πέσει, αν κουβαλάς ενοχή ή ντροπή, άκουσε αυτό με τρυφερότητα: στον Χριστό υπάρχει χάρη και πραγματική αποκατάσταση. Δεν αρχίζεις από το μηδέν, παρά από το έλεός Του.
Ο χρόνος του Θεού: όταν η σιωπή δεν είναι απουσία
Ένα από τα δυσκολότερα κομμάτια της αναμονής είναι η σιωπή. Προσεύχεσαι, δηλαδή, και δεν παίρνεις απάντηση. Η Έλιζαμπεθ έγραφε για το «δωμάτιο αναμονής του Θεού», εκείνο τον στενό αλλά ιερό χώρο όπου μαθαίνεις να Τον εμπιστεύεσαι χωρίς να βλέπεις. Η σιωπή του ουρανού, ωστόσο, δεν σημαίνει απουσία. Αντιθέτως, συχνά σημαίνει ότι κάτι ωριμάζει βαθιά, εκεί που δεν φτάνει το βλέμμα σου.
Ο σοφός Εκκλησιαστής μάς θυμίζει ότι υπάρχει καιρός για το καθετί (Εκκλησιαστής 3:1). Δεν είναι μοιρολατρία αυτό, παρά εμπιστοσύνη ότι ο χρόνος έχει Κύριο. Επιπλέον, οι Παροιμίες μάς καλούν να μη στηριζόμαστε στη δική μας λογική, αλλά να εμπιστευόμαστε τον Κύριο, κι Εκείνος θα ισιώσει τα βήματά μας (Παροιμίες 3:5). Η αναμονή, δηλαδή, είναι μια πράξη εμπιστοσύνης στο ότι Εκείνος ξέρει καλύτερα και την ώρα και το πρόσωπο.
Αυτό δεν σβήνει τον πόνο, ας είμαστε ειλικρινείς. Ωστόσο τον αλλάζει. Όταν ξέρεις ότι ο χρόνος σου είναι στα χέρια ενός καλού Πατέρα, η αναμονή σταματά να είναι κενό και γίνεται εμπιστοσύνη. Έτσι, δεν περιμένεις στα τυφλά. Περιμένεις Κάποιον.
Πώς να περιμένεις τον Θεό στην αγάπη χωρίς να χάσεις την ελπίδα
Πώς ζεις, λοιπόν, πρακτικά αυτή την αναμονή στην αγάπη; Πρώτον, μη βάζεις τη ζωή σου σε αναμονή. Ο Παύλος, πράγματι, έμαθε να είναι ικανοποιημένος σε κάθε κατάσταση, γιατί η δύναμή του ερχόταν από τον Χριστό (Φιλιππησίους 4:13). Αυτό δεν σημαίνει ψεύτικο χαμόγελο, αλλά μια χαρά που δεν εξαρτάται από το αν έχεις σύντροφο σήμερα.
Δεύτερον, βάλε πρώτα τον Θεό. Ο Ιησούς υποσχέθηκε ότι αν ζητάμε πρώτα τη βασιλεία Του, όλα τα υπόλοιπα θα προστεθούν στην πορεία (Ματθαίος 6:33). Δεν είναι, ωστόσο, μια μαγική εγγύηση γάμου, παρά μια αλλαγή προτεραιοτήτων που ελευθερώνει την καρδιά. Επιπλέον, να θυμάσαι ότι ο ίδιος ο Κύριος είναι η μερίδα σου, είτε έρθει ο άνθρωπος είτε όχι.
Αν σήμερα παλεύεις με τη μοναξιά ή την επιθυμία, δεν είσαι μόνος και δεν είσαι αποτυχημένος. Η ιστορία της Έλιζαμπεθ Έλιοτ, αντιθέτως, δεν είναι μια απίθανη εξαίρεση, αλλά μια απόδειξη ότι ο Θεός συναντά τους ανθρώπους μέσα στη λαχτάρα τους και στην αγάπη τους. Αν θέλεις να βαθύνεις σε αυτά τα θέματα μέσα από τη Γραφή, μπορείς να δεις τα μαθήματα του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος για τη χριστιανική ζωή και τις σχέσεις. Συμπερασματικά, όποια κι αν είναι η ώρα σου, η αναμονή στα χέρια του Θεού δεν είναι ποτέ χαμένη.
Βασικά σημεία
- 01Να περιμένεις τον Θεό στην αγάπη δεν είναι χαμένος χρόνος, παρά ο τόπος όπου ο Θεός ωριμάζει την καρδιά σου, όπως φάνηκε στα πέντε χρόνια αναμονής της Έλιζαμπεθ Έλιοτ.
- 02Η αγνότητα δεν είναι φυλακή ούτε άρνηση της επιθυμίας. Είναι ένας τρυφερός τρόπος να παραδίδεις το πάθος σου στον Θεό, που το έπλασε και το προστατεύει.
- 03Η σιωπή του ουρανού δεν σημαίνει απουσία. Ο χρόνος του Θεού είναι πάντα υπέρ σου, ακόμη κι όταν δεν τον καταλαβαίνεις.
- 04Αν έχεις παλέψει ή έχεις αποτύχει, στον Χριστό υπάρχει χάρη και αποκατάσταση. Δεν ξεκινάς από την ενοχή σου, αλλά από το έλεός Του.