Μήπως τελικά φταίει ο Θεός για όλα; Η αλήθεια που αποφεύγουμε

I.Γιατί λέμε ότι φταίει ο Θεός για όλα

Σκέψου την τελευταία φορά που έγινε ένα λάθος στη δουλειά ή στο σπίτι. Πόσο γρήγορα ήρθε στο μυαλό σου η φράση «εγώ δεν φταίω»; Πράγματι, είναι κάτι που το κάνουμε σχεδόν ενστικτωδώς. Δηλαδή, πριν καν σκεφτούμε, το χέρι μας δείχνει ήδη κάπου αλλού.

Αυτό όμως δεν είναι καινούριο. Η Γραφή το καταγράφει από την πρώτη κιόλας σελίδα της ανθρώπινης ιστορίας. Για παράδειγμα, όταν ο Θεός ρώτησε τον Αδάμ τι έκανε, εκείνος δεν είπε «έφταιξα εγώ». Αντίθετα, έδειξε αμέσως τη γυναίκα - και έμμεσα και τον Θεό που του την έδωσε (Γένεση 3:12).

Με άλλα λόγια, μέσα μας υπάρχει ένας μηχανισμός που δουλεύει ασταμάτητα: σπρώχνουμε την ευθύνη όλο και πιο πέρα, μέχρι να φτάσει στον τελευταίο κρίκο. Και ο τελευταίος κρίκος, βολικά, είναι πάντα ο Θεός. Έτσι γλιτώνουμε από το βάρος - ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε.

II.Όταν δείχνουμε αλλού: η αλυσίδα της δικαιολογίας

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και με τη γυναίκα. Όταν ο Θεός ρώτησε εκείνη, δεν παραδέχτηκε ούτε αυτή το δικό της μερίδιο. Αντίθετα, έδειξε το φίδι: «αυτό με ξεγέλασε» (Γένεση 3:13). Κανείς δεν στάθηκε και είπε απλά: «ναι, εγώ το έκανα».

Παρατήρησε όμως την αλυσίδα. Ο άντρας δείχνει τη γυναίκα, η γυναίκα δείχνει το φίδι, και στο τέλος ο δείκτης φτάνει σιωπηλά στον Δημιουργό. Πράγματι, είναι ακριβώς ο ίδιος δρόμος που παίρνουμε κι εμείς σήμερα όταν λέμε «αφού έτσι με έφτιαξε ο Θεός» ή «αυτός επέτρεψε να γίνει».

Όμως εδώ κρύβεται μια παγίδα. Όσο ρίχνουμε αλλού την ευθύνη, τόσο μένουμε εγκλωβισμένοι. Γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κάτι που επιμένει ότι δεν τον αφορά. Η ειλικρίνεια, αντίθετα, είναι η πρώτη πόρτα προς την ελευθερία - όχι το αντίθετό της.

III.Φταίει ο Θεός ή μήπως η ευθύνη και η ενοχή είναι δική μας;

Ας είμαστε δίκαιοι με την ερώτηση. Πραγματικά φταίει ο Θεός για το κακό που ζούμε; Η Γραφή δίνει μια απάντηση που μπορεί να μας ξενίσει στην αρχή: το πρόβλημα δεν ξεκίνησε από ψηλά, αλλά από εμάς. Όλοι ξεστρατίσαμε, ο καθένας τράβηξε τον δικό του δρόμο (Ησαΐας 53:6).

Δηλαδή, το βάρος της ευθύνης και της ενοχής δεν είναι κάτι που μας φόρτωσε άδικα ο Θεός. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών - μικρών και μεγάλων, καθημερινών. Δεν χρειάζεται να είσαι εγκληματίας για να το νιώσεις αυτό· φτάνει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου ένα βράδυ που δεν κοιμάσαι.

Για παράδειγμα, σκέψου πόσες φορές ξέρεις το σωστό και κάνεις το αντίθετο. Αυτό το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που θες να είσαι και σε αυτό που τελικά κάνεις, η Γραφή το ονομάζει αμαρτία. Και είναι κοινό σε όλους μας, χωρίς εξαίρεση. Επομένως, το να κατηγορούμε τον Θεό μοιάζει με το να σπάμε το θερμόμετρο επειδή δεν μας αρέσει ο πυρετός.

IV.Η ανατροπή: ο Θεός και η αμαρτία που σήκωσε ο Ίδιος

Εδώ τα πράγματα παίρνουν μια στροφή που δεν τη βρίσκεις σε καμία άλλη θρησκεία ή φιλοσοφία. Αντί ο Θεός να μας αφήσει να πληρώσουμε τον λογαριασμό μόνοι μας, έκανε κάτι αδιανόητο. Στο πρόσωπο του Ιησού, πήρε ο Ίδιος πάνω Του την ενοχή που ανήκε σ' εμάς.

Η Γραφή το λέει με συγκλονιστική απλότητα: τον Χριστό, που δεν είχε καμία αμαρτία, ο Θεός Τον φόρτωσε με τη δική μας, για να γίνουμε εμείς δίκαιοι μπροστά Του (Β' Κορινθίους 5:21). Με άλλα λόγια, η σχέση Θεού και αμαρτίας δεν είναι ότι ο Θεός φταίει - είναι ότι ο Θεός πλήρωσε.

Σκέψου το σαν έναν δικαστή που, αντί να καταδικάσει τον ένοχο, κατεβαίνει από την έδρα και εκτίει ο ίδιος την ποινή. Ακριβώς αυτό έκανε ο Ιησούς: έδωσε τον εαυτό Του για τις αμαρτίες μας, ώστε να βγούμε εμείς ελεύθεροι (Γαλάτες 1:4). Τέλος, αυτό δεν είναι παραμύθι παρηγοριάς· είναι η καρδιά του μηνύματος της Γραφής.

Πίσω από όλη αυτή την κίνηση δεν υπάρχει θυμός, αλλά αγάπη. Δηλαδή, ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο, που έδωσε τον μοναδικό Του Υιό, ώστε όποιος εμπιστευτεί σ' Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να έχει αληθινή, αιώνια ζωή (Ιωάννης 3:16).

Εξάλλου, αυτή η αγάπη δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε ξαφνικά. Από την Παλαιά Διαθήκη μέχρι τα Ευαγγέλια βλέπουμε τον ίδιο Θεό, όχι κάποιον άλλο, να υπόσχεται και να εκπληρώνει αυτό το σχέδιο. Πράγματι, ο Θεός που δημιούργησε τα πάντα είναι ο ίδιος που έρχεται να σώσει.

V.Τι σημαίνει αυτό για σένα σήμερα: από την κατηγορία στη συγχώρεση

Ίσως μέχρι τώρα να ένιωθες ότι, αν σταματήσεις να λες πως φταίει ο Θεός, θα μείνεις εσύ με όλο το βάρος στους ώμους. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο. Τη στιγμή που σταματάς να δείχνεις αλλού, ανοίγει ο δρόμος για κάτι πολύ καλύτερο: τη συγχώρεση.

Πρακτικά, το πρώτο βήμα είναι απλό αλλά γενναίο: να το παραδεχτείς. Όχι με τύψεις που σε τσακίζουν, αλλά με ειλικρίνεια. Η Γραφή υπόσχεται ότι, αν ομολογήσουμε τα λάθη μας, ο Θεός είναι πιστός και θα μας συγχωρήσει και θα μας καθαρίσει (Α' Ιωάννου 1:9). Δεν χρειάζεται να τα έχεις πρώτα φτιάξει όλα μόνος σου.

Δεύτερον, εμπιστεύσου αυτό που έκανε ο Ιησούς για σένα, αντί να προσπαθείς να εξιλεωθείς με δικές σου δυνάμεις. Η σωτηρία δεν κερδίζεται· λαμβάνεται σαν δώρο. Αυτή είναι η ουσία της πίστης: όχι «τι κατάφερα εγώ», αλλά «τι έκανε Εκείνος για μένα».

Ίσως αναρωτιέσαι αν όλα αυτά είναι απλώς μια σχετική άποψη, αφού η Αγία Γραφή γράφτηκε από ανθρώπους. Ωστόσο, η σταθερή της φωνή μέσα στους αιώνες δείχνει κάτι βαθύτερο από ανθρώπινη γνώμη. Συνεπώς, αξίζει να τη μελετήσεις μόνος σου πριν βγάλεις συμπέρασμα.

Τέλος, αν θέλεις να καταλάβεις αυτά τα θέματα σε βάθος και με σωστή μελέτη της Γραφής, μπορείς να δεις τις δωρεάν σπουδές που προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός - αρκεί να είσαι πρόθυμος να ρωτήσεις τίμια, όπως κάνεις τώρα.