«Θα καρποφορούν ακόμη και στο βαθύ γήρας τους, θα είναι γεμάτοι ζωή και ολάνθιστοι.»
Ψαλμοί 92:14
Στα εβδομήντα του χρόνια, ο Γκέοργκ Μύλλερ θα μπορούσε δικαιολογημένα να ξεκουραστεί. Είχε ήδη χτίσει ορφανοτροφεία που φρόντισαν χιλιάδες παιδιά στο Μπρίστολ, και το όνομά του ήταν συνώνυμο της πίστης. Κι όμως, ακριβώς τότε ξεκίνησε το πιο τολμηρό κεφάλαιο της ζωής του. Το παράδειγμα ενός ιεραπόστολου στα γεράματα μάς θυμίζει μια αλήθεια. Ο Θεός δεν σταματά να καλεί τους ανθρώπους όταν εκείνοι αρχίζουν να μετρούν τα γκρίζα τους μαλλιά.
Από το 1875 έως το 1892, ο Μύλλερ και η σύζυγός του Σουζάνα διέσχισαν περίπου 320.000 χιλιόμετρα και κήρυξαν σε 42 χώρες. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν μια ξεχωριστή εξαίρεση στην ιστορία της πίστης. Αντιθέτως, η Γραφή είναι γεμάτη με ανθρώπους που υπηρέτησαν τον Θεό μέχρι την τελευταία τους πνοή. Δεν άφησαν τα χρόνια να τους κλείσουν το στόμα.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε τι σημαίνει πρακτικά να γίνεσαι ιεραπόστολος στα γεράματα και να ζεις με δράση ως το τέλος. Επιπλέον, θα ανακαλύψουμε γιατί η ηλικία ποτέ δεν ακυρώνει την αποστολή, αλλά συχνά την κάνει βαθύτερη και πιο γνήσια.
Μια κλήση που δεν βγαίνει στη σύνταξη: ιεραπόστολος στα γεράματα
Στον κόσμο μας, η ηλικία των εβδομήντα συνδέεται με τη σύνταξη και την ανάπαυση. Ωστόσο, στη Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει ηλικιακό όριο για την υπηρεσία. Όταν ο Μύλλερ ανέβηκε στον άμβωνα του διάσημου Metropolitan Tabernacle, καλεσμένος από τον Σπέρτζον, ήταν ήδη στο εβδομηκοστό έτος της ζωής του. Παρ' όλα αυτά, οι ακροατές δεν έβλεπαν έναν γέροντα που τελείωνε, αλλά έναν δάσκαλο που μόλις άνοιγε ένα νέο πεδίο.
Η Γραφή υπόσχεται ότι ο δίκαιος δεν μαραίνεται με τα χρόνια. Αντιθέτως, συνεχίζει να καρποφορεί ακόμα και όταν το σώμα γερνά (Ψαλμοί 92:14). Δηλαδή, η πνευματική γονιμότητα δεν ακολουθεί την καμπύλη της σωματικής δύναμης· ακολουθεί τη ρίζα της σχέσης με τον Θεό. Γι' αυτό και ο Μύλλερ, αντί να μετράει πόσο του έμενε, μετρούσε πόσους ακόμα μπορούσε να φτάσει.
Άλλωστε, ο νεαρός Μύλλερ είχε υπάρξει κλέφτης και ψεύτης, ένας άσωτος που σπαταλούσε τη ζωή του. Όμως μια νύχτα μια απλή προσευχή έφερε τη μεταστροφή του, κι έτσι εκείνος που κάποτε εξαπατούσε έγινε πατέρας δέκα χιλιάδων ορφανών. Επιπλέον, παραιτήθηκε από κάθε σταθερό μισθό για να ζει αποκλειστικά από πίστη. Επομένως, ο Θεός που τον άλλαξε στα νιάτα του ήταν ο ίδιος Θεός που τον έστελνε τώρα στα έθνη.
Συνεπώς, η σύνταξη μπορεί να είναι μια εργασιακή έννοια, όμως δεν είναι ποτέ μια πνευματική. Ο Θεός που μας κάλεσε στα νιάτα μας μένει για πάντα ο ίδιος Θεός που μας κρατά στα γεράματα. Δηλαδή, η κλήση δεν λήγει με την ηλικία· απλώς αλλάζει μορφή και ωριμάζει.
Ο ιεραπόστολος στα γεράματα που τον βαστάζει ο Θεός
Πολλοί φοβούνται τα γεράματα επειδή νιώθουν ότι θα μείνουν μόνοι και αβοήθητοι. Ωστόσο, η μεγαλύτερη παρηγοριά ενός πιστού δεν είναι η δική του αντοχή, αλλά η υπόσχεση του Θεού να τον σηκώνει μέχρι τέλους. Ο ιεραπόστολος στα γεράματα δεν στηρίζεται στα γόνατά του που τρέμουν, αλλά στα χέρια Εκείνου που τον δημιούργησε και υπόσχεται να τον βαστάξει (Ησαΐας 46:4).
Πράγματι, τα γράμματα και τα ημερολόγια του Μύλλερ μαρτυρούν ότι ταξίδευε με σώμα κουρασμένο αλλά καρδιά αναπαυμένη. Η Σουζάνα ήταν ταυτόχρονα νοσοκόμα και γραμματέας του, και μαζί διέσχισαν ωκεανούς, ορεινά περάσματα και χιονισμένες κορυφές. Παρ' όλα αυτά, εκείνος επέμενε ότι δεν ήταν η δική του δύναμη που τον κρατούσε όρθιο, αλλά η πιστότητα του Θεού.
Έτσι, η ίδια αλήθεια ισχύει και για εμάς σήμερα. Όταν η αντοχή λιγοστεύει, ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει· μας σηκώνει. Δηλαδή, το γήρας δεν είναι το τέλος της φροντίδας του Θεού, αλλά η ωρίμανσή της.
Ποτέ πολύ μεγάλος: το θάρρος του Χάλεβ
Ο Μύλλερ δεν ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε να αποσυρθεί. Πολύ πριν από εκείνον, ο Χάλεβ στάθηκε στα ογδόντα πέντε του χρόνια και ζήτησε όχι ανάπαυση, αλλά ένα βουνό για να κατακτήσει. Αντί να ζητήσει την ευκολότερη μερίδα, διεκδίκησε το πιο δύσκολο εδάφιο, λέγοντας ότι ήταν ακόμα τόσο δυνατός όσο και τη μέρα που ξεκίνησε (Ιησούς του Ναυή 14:11).
Αυτό το πνεύμα δείχνει ότι κανείς δεν είναι ποτέ πολύ μεγάλος για να ονειρευτεί μεγάλα πράγματα για τον Θεό. Ωστόσο, το θάρρος του Χάλεβ δεν ήταν υπεροψία· ήταν εμπιστοσύνη. Δεν στηριζόταν στη δική του φόρμα, αλλά στην παρουσία του Κυρίου που του είχε υποσχεθεί τη νίκη.
Επομένως, όταν ακούμε φωνές που μας λένε ότι περάσαμε την ηλικία μας, καλό είναι να θυμόμαστε τον Χάλεβ και τον Μύλλερ. Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι πόσα χρόνια έχουμε ζήσει, αλλά τι ακόμα μας εμπιστεύεται ο Θεός να κάνουμε.
Η κλήση στα γεράματα κηρύττει στη νέα γενιά
Ένα από τα ομορφότερα κίνητρα της υπηρεσίας στα γεράματα είναι η μαρτυρία προς τη νέα γενιά. Ο Μύλλερ δεν κήρυττε για να αφήσει το όνομά του, αλλά για να παραδώσει την πίστη σε όσους έρχονταν μετά. Άλλωστε, αυτός ακριβώς είναι ο πόθος του ψαλμωδού. Ζητά να μην τον εγκαταλείψει ο Θεός στα γεράματα, ώσπου να διηγηθεί τη δύναμή του στη γενιά που έρχεται (Ψαλμοί 71:18).
Πράγματι, σε μια συνάντηση στη Γλασκώβη ο Μύλλερ μίλησε σε πέντε χιλιάδες ανθρώπους για τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και πολλοί νέοι πίστεψαν. Η κλήση στα γεράματα δεν έχει να κάνει με το να κρατάς μια θέση, αλλά με το να ανοίγεις δρόμο για τους επόμενους. Δηλαδή, ο γέροντας ιεραπόστολος γίνεται γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη και στην ελπίδα.
Ωστόσο, αυτή η αποστολή δεν προϋποθέτει αμβώνα ή ταξίδι. Μια γιαγιά που προσεύχεται για τα εγγόνια της κηρύττει εξίσου τον βραχίονα του Θεού. Συνεπώς, καθένας από εμάς, σε όποια ηλικία, έχει μια γενιά να ευλογήσει με την πίστη που του δόθηκε.
Ως τα έσχατα της γης: η αποστολή που δεν σταματά
Η εντολή του Χριστού δεν είχε ποτέ ημερομηνία λήξης ούτε ηλικιακό όριο. Πριν αναληφθεί, υποσχέθηκε δύναμη από το Άγιο Πνεύμα και έστειλε τους δικούς του να γίνουν μάρτυρες ως τα έσχατα της γης (Πράξεις 1:8). Ο Μύλλερ πήρε αυτή την εντολή κατά γράμμα. Κήρυξε από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη και από την Αίγυπτο στην Ιερουσαλήμ. Έφτασε ως την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα, όπου στάθηκε στον Άρειο Πάγο, εκεί που είχε κηρύξει ο απόστολος Παύλος.
Επιπλέον, η εντολή να πάμε σε όλο τον κόσμο και να κηρύξουμε το ευαγγέλιο σε κάθε κτίσμα (Μάρκος 16:15) δεν ανήκει μόνο στους νέους ή στους δυνατούς. Ανήκει σε καθέναν που αναπνέει και πιστεύει. Γι' αυτό και ο γέρος ιεραπόστολος δεν ένιωθε ότι έκανε κάτι ηρωικό· απλώς υπάκουε σε μια εντολή που ισχύει για όλους.
Έτσι, όταν διαβάζουμε για τα ταξίδια του, δεν θαυμάζουμε απλώς μια αντοχή. Αναγνωρίζουμε μια υπακοή. Δηλαδή, η αποστολή δεν σταματά επειδή γεράσαμε· σταματά μόνο όταν πάψουμε να αναπνέουμε. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο αρχείο της Ελληνικής Ευαγγελικής αποστολής, η ίδια κλήση συνεχίζει να καλεί εργάτες σε κάθε γενιά.
Δράση ως το τέλος: να τελειώσεις τον δρόμο
Ο Μύλλερ σταμάτησε τα ιεραποστολικά του ταξίδια όταν ήταν ογδόντα έξι ετών, και κήρυξε σχεδόν μέχρι τον θάνατό του στα ενενήντα δύο. Δηλαδή, δεν αποσύρθηκε ποτέ από την υπηρεσία· απλώς πέρασε από τη μια αποστολή στην επόμενη. Αυτή η δράση ως το τέλος αντανακλά τα λόγια του αποστόλου Παύλου. Στο τέλος της ζωής του εκείνος μπορούσε να πει ότι αγωνίστηκε τον καλό αγώνα και τελείωσε τον δρόμο (Β' Τιμόθεο 4:7).
Ωστόσο, το να τελειώσεις τον δρόμο δεν σημαίνει να τρέχεις μέχρι να καταρρεύσεις. Σημαίνει να μένεις πιστός στη θέση που σου έδωσε ο Θεός, με ό,τι δύναμη σου έχει μείνει. Άλλωστε, ο ίδιος Θεός που άρχισε το καλό έργο μέσα μας αναλαμβάνει να το ολοκληρώσει (Φιλιππησίους 1:6)· δεν μας αφήνει στη μέση.
Επομένως, είτε είσαι είκοσι είτε ογδόντα, η πρόσκληση παραμένει η ίδια. Μην ψάχνεις πότε θα σταματήσεις, αλλά πώς θα μείνεις πιστός. Συνεπώς, η ζωή με δράση ως το τέλος δεν είναι ζήτημα ενέργειας, αλλά εμπιστοσύνης σε Εκείνον που μας κρατά μέχρι την τελευταία μέρα.
Βασικά σημεία
- 01Η κλήση του Θεού δεν βγαίνει ποτέ στη σύνταξη. Ως ιεραπόστολος στα γεράματα ο Μύλλερ ξεκίνησε τα ιεραποστολικά του ταξίδια στα 70 και κήρυξε σε 42 χώρες μέχρι τα 86 του χρόνια.
- 02Στα γεράματα η δύναμή μας λιγοστεύει, όμως η υπόσχεση του Θεού να μας βαστάζει παραμένει αμετάβλητη. Δεν στηριζόμαστε στην αντοχή μας, αλλά στην πιστότητά Του.
- 03Από τον Χάλεβ στα 85 ως τον Παύλο που τελείωσε τον δρόμο, η Γραφή είναι ξεκάθαρη. Κανείς δεν είναι ποτέ πολύ μεγάλος για να υπηρετήσει με δράση ως το τέλος.
- 04Η αποστολή στα γεράματα έχει ως καρδιά της τη νέα γενιά: να παραδώσουμε την πίστη σε όσους έρχονται μετά από εμάς.