«Θεέ, εσύ είσαι ο Θεός μου· από το πρωί σε αναζητώ. Σε διψάει η ψυχή μου, σε λαχταράει ολόκληρο το είναι μου, σε γη έρημη, ξερή κι άνυδρη.»
Ψαλμοί 63:1
Υπάρχει μια ανησυχία που δεν λέει να ησυχάσει. Πας στην εκκλησία, ξέρεις τα εδάφια, λες τις σωστές προσευχές, και όμως, κάπου βαθιά μέσα σου, κάτι παραμένει άδειο. Δεν είναι ότι κάνεις κάτι λάθος. Είναι, δηλαδή, ότι η ψυχή σου θυμάται για τι πλάστηκε. Αυτή ακριβώς η ανικανοποίητη λαχτάρα έχει ένα όνομα: η δίψα για τον Θεό. Ωστόσο, δεν είναι αδυναμία της πίστης σου, αλλά η πιο αξιόπιστη απόδειξη ότι μέσα σου υπάρχει ζωή.
Ο Ψαλμωδός το αποτύπωσε με μια εικόνα που δεν ξεθωριάζει: «Όπως διψάει το ελάφι» για τα τρεχούμενα νερά, έτσι λαχταράει η ψυχή τον ζωντανό Θεό. Δεν μιλάει, πράγματι, για μια ευχάριστη θρησκευτική συνήθεια. Αντίθετα, μιλάει για διψασμένο πλάσμα που, αν δεν πιει, πεθαίνει. Και να το παράδοξο: αυτός ο πόνος της λαχτάρας δεν είναι τιμωρία· επομένως, είναι πρόσκληση.
Σε αυτό το άρθρο, λοιπόν, θα δούμε αρχικά γιατί η ψυχή σου αρνείται να αρκεστεί στα επιφανειακά, έπειτα τι λέει η Γραφή για αυτή τη βαθιά δίψα, και τέλος πώς, χωρίς πίεση και χωρίς ενοχή, μπορεί να γίνει το πιο όμορφο ταξίδι της ζωής σου, μια πορεία προς τη γνήσια οικειότητα με τον Θεό.
Τι είναι πραγματικά η δίψα για τον Θεό;
Πρώτα απ' όλα, ας ξεκαθαρίσουμε τι δεν είναι. Δεν είναι, καταρχήν, ζήλεια για περισσότερη θρησκευτικότητα, ούτε ενοχή που δεν προσευχόμαστε αρκετά. Αντίθετα, είναι κάτι πολύ πιο πρωταρχικό. Όπως η πείνα στο σώμα είναι σημάδι ότι ζεις, έτσι και αυτή η εσωτερική δίψα είναι το ίδιο σου το πνεύμα που ποθεί την πηγή του. Πράγματι, ένα νεκρό σώμα δεν πεινάει· μια νεκρή ψυχή δεν λαχταράει.
Ο Δαβίδ, για παράδειγμα, σε μια έρημο όπου το νερό σήμαινε ζωή ή θάνατος, δεν παρακαλούσε πρώτα για νερό. Παρακαλούσε για τον Θεό (Ψαλμοί 63:1). Είχε καταλάβει, δηλαδή, κάτι που εμείς συχνά το χάνουμε: ότι κάτω από κάθε άλλη δίψα κρύβεται μία βαθύτερη, και ότι μόνο ο Θεός μπορεί να τη σβήσει. Επομένως, αυτή η ανικανοποίητη επιθυμία δεν είναι ελάττωμα προς διόρθωση, αλλά πυξίδα προς ακολούθηση.
Ωστόσο, ας το πούμε καθαρά: η δίψα για τον Θεό δεν γεννιέται από φόβο ή από την προσπάθεια να Τον εξευμενίσουμε. Γεννιέται από αγάπη και χάρη. Ο Θεός είναι Εκείνος που πρώτος έβαλε αυτή τη λαχτάρα μέσα μας, ακριβώς για να μας τραβήξει κοντά Του. Η ανησυχία σου, δηλαδή, δεν είναι εχθρός· είναι το χέρι Του που σε ακουμπάει στον ώμο.
«Όπως διψάει το ελάφι»: η εικόνα που τα λέει όλα
Υπάρχει λόγος που ο Ψαλμός 42 αγγίζει τόσο βαθιά κάθε γενιά. Η εικόνα του ελαφιού που τρέχει εξαντλημένο, κυνηγημένο ίσως, ψάχνοντας απεγνωσμένα τρεχούμενο νερό, δεν περιγράφει μια ήρεμη πνευματικότητα. Αντίθετα, περιγράφει επείγουσα ανάγκη (Ψαλμοί 42:1). Πράγματι, το ζώο δεν διψάει «λιγάκι»· διψάει σαν να κρέμεται η ζωή του από την επόμενη γουλιά.
Αυτή η εικόνα μάς απελευθερώνει από μια μεγάλη παρανόηση. Νομίζουμε συχνά ότι ο ώριμος χριστιανός είναι αυτός που δεν χρειάζεται πια τίποτα, που έχει «τακτοποιηθεί» πνευματικά. Ωστόσο, η Γραφή λέει το αντίθετο. Όσο πιο κοντά στον Θεό, τόσο πιο έντονη η δίψα. Δηλαδή, δεν χορταίνεις τον Θεό όπως χορταίνεις ένα γεύμα· Τον γεύεσαι και θέλεις κι άλλο.
Δηλαδή, η πνευματική βαθύτητα δεν μετριέται με το πόσα ξέρεις, αλλά με το πόσο διψάς. Ένας άνθρωπος μπορεί να ξέρει απ' έξω τη Βίβλο και να έχει στεγνώσει η καρδιά του· ένας άλλος, με ελάχιστη γνώση, μπορεί να καίγεται από λαχτάρα. Ο Θεός, αντίθετα με ό,τι φοβόμαστε, δεν απωθεί τους διψασμένους. Τους καλεί.
Γιατί ένας επιφανειακός χριστιανισμός δεν ξεδιψάει την ψυχή
Ζούμε σε μια εποχή που υπόσχεται γρήγορη ικανοποίηση για τα πάντα, ακόμη και για την πίστη. Μια συναρπαστική λατρεία, ένα δυνατό κήρυγμα, μια στιγμή συγκίνησης, και νιώθουμε για λίγο «γεμάτοι». Όμως το επόμενο πρωί η δίψα επιστρέφει. Γιατί; Επειδή, δηλαδή, η ψυχή δεν πλάστηκε για εμπειρίες περί τον Θεό, αλλά για τον ίδιο τον Θεό.
Ο Παύλος, ένας άνθρωπος με κάθε θρησκευτικό προσόν, έφτασε σε ένα σημείο όπου όλα όσα κάποτε θεωρούσε κέρδος τα μέτρησε σαν σκουπίδια μπροστά σε ένα και μόνο πράγμα (Φιλιππησίους 3:8): να γνωρίσει προσωπικά τον Χριστό. Δεν του αρκούσε να ξέρει για Εκείνον· ήθελε Εκείνον. Αυτό ακριβώς λείπει από έναν επιφανειακό χριστιανισμό, η μετάβαση από τη γνώση περί Θεού στη γνωριμία με τον Θεό.
Ωστόσο, ας μην παρεξηγηθούμε. Τα επιφανειακά δεν είναι αμαρτία· είναι απλώς ανεπαρκή. Μια όμορφη λειτουργία ή ένα καλό βιβλίο είναι σαν την αντλία που βάζει μπρος το νερό. Αν όμως μείνουμε στην αντλία και δεν φτάσουμε στην πηγή, θα μένουμε για πάντα διψασμένοι. Η αληθινή οικειότητα με τον Θεό αρχίζει εκεί που σταματούν τα υποκατάστατα.
Η πίστη που ευαρεστεί τον Θεό ξεκινά από τη δίψα
Εδώ συναντάμε κάτι θαυμαστό. Η Γραφή λέει ότι χωρίς πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό, και αμέσως εξηγεί τι σημαίνει αυτή η πίστη: όποιος έρχεται στον Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει και ότι ανταμείβει εκείνους που Τον αναζητούν (Εβραίους 11:6). Πρόσεξε, πράγματι, τη λέξη: αναζητούν. Δηλαδή, η πίστη που αρέσει στον Θεό δεν είναι μια στατική συμφωνία ιδεών· είναι αναζήτηση, είναι δίψα σε κίνηση.
Αυτό αλλάζει τα πάντα. Δεν χρειάζεται να γίνεις τέλειος για να πλησιάσεις τον Θεό· αντίθετα, χρειάζεται να Τον διψάς αληθινά. Ο Κύριος, εξάλλου, μακαρίζει όσους πεινούν και διψούν για τη δικαιοσύνη Του, υποσχόμενος ότι θα χορτάσουν. Δεν λέει «οι χορτασμένοι»· λέει «οι διψασμένοι». Επομένως, η ίδια σου η ανικανοποίηση είναι το διαβατήριο, όχι το εμπόδιο.
Επομένως, σταμάτα να βλέπεις τη λαχτάρα σου σαν αποτυχία. Είναι το ακριβώς αντίθετο. Ένας παλιός πιστός είχε πει: «Αν θέλεις να αναζητήσεις τον Θεό, σημαίνει ότι ήδη Τον έχεις βρει.» Η ίδια η δίψα είναι ήδη ένα δώρο της χάρης, ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας που οδηγεί στην οικειότητα με τον Θεό.
Πώς η δίψα για τον Θεό γίνεται γνήσια αναζήτηση
Η λαχτάρα από μόνη της, αν μείνει μόνο συναίσθημα, χάνεται στον αέρα σαν αστραπή. Ο Tozer το έλεγε εύστοχα: μια ασθενική επιθυμία χωρίς απόφαση θέλησης είναι σπατάλη πνευματικής ενέργειας. Πράγματι, η δίψα γίνεται καρποφόρα όταν την ακολουθεί η κίνηση. Δηλαδή, δεν αρκεί να νιώθουμε· χρειάζεται να αναζητούμε.
Πώς, λοιπόν, αναζητούμε; Ο Θεός μάς δίνει μια ξεκάθαρη υπόσχεση: θα Τον βρούμε όταν Τον αναζητήσουμε με όλη μας την καρδιά (Ιερεμίας 29:13). Όχι με μισή καρδιά, ούτε στα κλεφτά. Αντίθετα, με όλη την καρδιά. Αυτό σημαίνει, επομένως, να Του δίνουμε χρόνο χωρίς βιασύνη, να καθαρίζουμε ό,τι μας απομακρύνει, να αφήνουμε τον λόγο Του να μας μιλάει αργά αντί να τον διατρέχουμε.
Και να η υπέροχη αμοιβαιότητα της χάρης: «Πλησιάστε τον Θεό, και θα σας πλησιάσει» (Ιακώβου 4:8). Δηλαδή, δεν τρέχουμε προς έναν Θεό που κρύβεται· τρέχουμε προς Εκείνον που ήδη τρέχει προς εμάς. Πράγματι, κάθε βήμα μας προς τα Εκεί συναντά ένα δικό Του βήμα προς τα εδώ. Επομένως, η πνευματική βαθύτητα δεν είναι κόπος μοναχικός, αλλά συνάντηση.
Εκείνος ήδη χτυπάει την πόρτα της καρδιάς σου
Ίσως νιώθεις ότι όλη αυτή η δίψα ξεκινάει από σένα, ότι εσύ πρέπει να κάνεις την πρώτη κίνηση. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πιο γλυκιά. Ο Χριστός λέει ότι στέκεται έξω από την πόρτα και χτυπάει· αν κάποιος ακούσει τη φωνή Του και ανοίξει, θα μπει μέσα και θα δειπνήσει μαζί του (Αποκάλυψη 3:20). Πράγματι, η λαχτάρα που νιώθεις είναι η ηχώ αυτού του χτυπήματος μέσα στην καρδιά σου.
Πρόσεξε, επιπλέον, πόσο προσωπικό είναι. Δεν χτυπάει την πόρτα ενός πλήθους· αντίθετα, χτυπάει τη δική σου. Δεν ζητάει μια θρησκευτική παράσταση· ζητάει ένα δείπνο, δηλαδή κοινωνία, εγγύτητα, μοιρασιά. Επομένως, αυτή είναι η οικειότητα με τον Θεό για την οποία πλάστηκες: όχι μια μακρινή ευλάβεια, αλλά ένα τραπέζι όπου κάθεστε μαζί.
Γι' αυτό η δίψα σου, τελικά, δεν είναι σημάδι απουσίας του Θεού, αλλά της παρουσίας Του που σε καλεί. Επομένως, δεν χρειάζεται να την κρύψεις πίσω από έναν τέλειο επιφανειακό χριστιανισμό. Άνοιξέ Του. Αν, εξάλλου, αναζητάς ωφέλιμο πνευματικό υλικό για αυτή την πορεία, μπορείς να δεις τι προσφέρει το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που βοηθάει πολλούς να βαθύνουν τη γνωριμία τους με τη Γραφή.
Βασικά σημεία
- 01Η δίψα για τον Θεό δεν είναι αδυναμία ή ενοχή, αλλά, αντίθετα, η πιο αξιόπιστη απόδειξη ότι μέσα σου υπάρχει πνευματική ζωή. Πράγματι, ένα νεκρό σώμα δεν πεινάει· μια νεκρή ψυχή δεν λαχταράει.
- 02Ένας επιφανειακός χριστιανισμός δεν ξεδιψάει την ψυχή. Δηλαδή, η ψυχή δεν πλάστηκε για εμπειρίες περί τον Θεό, αλλά για τον ίδιο τον Θεό και τη γνήσια οικειότητα μαζί Του.
- 03Η πίστη που ευαρεστεί τον Θεό είναι αναζήτηση σε κίνηση. Επομένως, όσοι πεινούν και διψούν για τη δικαιοσύνη Του θα χορτάσουν· η ανικανοποίησή σου είναι το διαβατήριο, όχι το εμπόδιο.
- 04Δεν τρέχεις προς έναν Θεό που κρύβεται. Αντίθετα, Εκείνος ήδη χτυπάει την πόρτα και πλησιάζει εκείνους που Τον πλησιάζουν με όλη τους την καρδιά. Ωστόσο, αρκεί να Του ανοίξεις.