«Οι ανομίες σας όμως έβαλαν χωρίσματα ανάμεσα σε σας και στον Θεό σας, και οι αμαρτίες σας έκρυψαν το πρόσωπό του από σας, ώστε να μην ακούει.»
Ησαΐας 59:2
Ίσως το έχεις νιώσει χωρίς να ξέρεις πώς να το πεις: μια απόσταση. Σαν να υπάρχει κάτι ανάμεσα σε σένα και σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλό, που δεν φτάνεις. Δεν είναι ότι «δεν είσαι αρκετά καλός άνθρωπος». Η Βίβλος δίνει σε αυτή την απόσταση ένα όνομα, και το όνομα είναι η αμαρτία που μας χωρίζει από τον Θεό. Δεν είναι μια λέξη για να σε φοβίσει, αλλά μια εξήγηση για κάτι που ίσως κουβαλάς καιρό.
Πολλοί νομίζουν ότι η αμαρτία είναι απλώς «τα μεγάλα κακά»: φόνος, κλοπή, προδοσία. Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι κάτι πιο βαθύ και πιο ανθρώπινο. Δηλαδή είναι το ότι ζούμε γυρισμένοι μακριά από Εκείνον που μας έφτιαξε, σαν να μην υπάρχει. Και επειδή φτιαχτήκαμε για σχέση μαζί Του, αυτή η στροφή μάς χωρίζει από Εκείνον και αφήνει ένα κενό που τίποτα άλλο δεν γεμίζει.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε ήρεμα τρία πράγματα: πρώτον, γιατί υπάρχει αυτό το χάσμα και τι ακριβώς μας χωρίζει· δεύτερον, γιατί συχνά νιώθεις μια ενοχή που δεν φεύγει· και, κυρίως, ότι το χάσμα δεν έμεινε ανοιχτό. Πράγματι, ο Θεός έκανε ο Ίδιος το πρώτο βήμα για τη συμφιλίωση μαζί Του. Έτσι, η ιστορία δεν τελειώνει στο πρόβλημα, αλλά στη λύση.
Το χάσμα είναι αληθινό: γιατί η αμαρτία μας χωρίζει από τον Θεό
Ας ξεκινήσουμε ειλικρινά. Καταρχήν, δεν φαντάζεσαι αυτή την απόσταση. Πράγματι, η Βίβλος μιλάει ανοιχτά γι' αυτήν εδώ και χιλιάδες χρόνια, με λόγια που εκπλήσσουν με την ακρίβειά τους. Για παράδειγμα, ο προφήτης Ησαΐας περιγράφει σε ένα παλιό κείμενο ακριβώς αυτό που νιώθεις: ότι κάτι μπήκε ανάμεσα και σε χωρίζει. (Ησαΐας 59:2)
Πρόσεξε όμως τι λέει: δεν είναι ο Θεός που έφυγε μακριά μας. Αντίθετα, είναι οι δικές μας πράξεις που, σαν τοίχος, στάθηκαν ανάμεσα και μας χωρίζουν. Αυτό είναι σημαντικό. Επομένως, το χάσμα δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι μακρινός ή αδιάφορος. Σημαίνει μάλλον ότι κάτι αληθινό μας κρατά χωριστά, και ότι αυτό το κάτι ξεκινά από εμάς.
Εξάλλου, η ίδια εικόνα εμφανίζεται από την αρχή. Δηλαδή, στην πρώτη ιστορία της Βίβλου, μόλις οι πρώτοι άνθρωποι κάνουν αυτό που τους είπε ο Θεός να μην κάνουν, η αμέσως επόμενη αντίδρασή τους είναι να κρυφτούν. (Γένεση 3:8) Συνεπώς δεν τρέχουν προς Εκείνον, αλλά μακριά Του. Έτσι αρχίζει το χάσμα που μας χωρίζει: όχι με τιμωρία, αλλά με ένα κρύψιμο που, βαθιά μέσα μας, κάνουμε ακόμα όλοι.
Τι είναι η αμαρτία στ' αλήθεια (και τι δεν είναι)
Ίσως η λέξη «αμαρτία» σου φέρνει εικόνες από αυστηρά κηρύγματα ή ενοχές που σου φόρτωσαν άλλοι. Ας την καθαρίσουμε λοιπόν από όλα αυτά. Στη γλώσσα της Βίβλου, αμαρτία σημαίνει κυριολεκτικά «αστοχία»: να ρίχνεις και να μην πετυχαίνεις τον στόχο. Δηλαδή δεν είναι μια λίστα με «απαγορευμένα», αλλά το ότι όλη μας η ζωή πέφτει έξω από αυτό για το οποίο φτιαχτήκαμε.
Γι' αυτό η Βίβλος δεν λέει ότι «κάποιοι κακοί» αμάρτησαν, αλλά ότι το πρόβλημα αγγίζει τον καθένα μας, χωρίς εξαίρεση. (Ρωμαίους 3:23) Αυτό, αν το σκεφτείς, είναι παράξενα παρηγορητικό. Συγκεκριμένα, σημαίνει ότι κανείς δεν στέκεται από πάνω σου να σε κρίνει. Αντιθέτως, όλοι βρισκόμαστε στην ίδια θέση, και όλοι χρειαζόμαστε την ίδια λύση.
Έτσι, η αμαρτία δεν είναι κυρίως «τα κακά που κάνω». Είναι μάλλον η κατάσταση της καρδιάς που ζει σαν να μην υπάρχει ο Θεός, και ακριβώς αυτή η στάση μάς χωρίζει από Εκείνον: εγώ στο κέντρο, ο Θεός στο περιθώριο. Από αυτή τη ρίζα φυτρώνουν όλα τα υπόλοιπα. Και ακριβώς επειδή είναι θέμα σχέσης και όχι μόνο πράξεων, δεν λύνεται με το να γίνεις «λίγο καλύτερος». Συνεπώς χρειάζεται κάτι που να αγγίζει τη ρίζα.
Γιατί νιώθω ενοχή που δεν φεύγει με τίποτα
Ίσως αναρωτιέσαι: αν η αμαρτία είναι τόσο κοινή, γιατί νιώθω αυτή την ενοχή τόσο προσωπικά; Γιατί υπάρχουν στιγμές, αργά τη νύχτα ίσως, που κάτι μέσα μου ξέρει ότι δεν είμαι εντάξει; Ωστόσο αυτό το αίσθημα δεν είναι ελάττωμα. Είναι μάλλον σαν τον πόνο που σε προειδοποιεί ότι κάτι χρειάζεται φροντίδα.
Στην ουσία, η ενοχή που νιώθεις είναι η φωνή μιας αλήθειας: ότι το χάσμα που μας χωρίζει έχει συνέπειες. Πράγματι, η Βίβλος δεν το κρύβει αυτό, αλλά το λέει ξεκάθαρα. (Ρωμαίους 6:23) Δηλαδή, η λέξη «θάνατος» εδώ δεν σημαίνει μόνο το τέλος της ζωής, αλλά τον χωρισμό από τον Θεό: το να ζεις κομμένος από την πηγή της ζωής, και να το νιώθεις σαν ένα κενό που δεν εξηγείται.
Όμως πρόσεξε κάτι κρίσιμο στο ίδιο εδάφιο. Δεν σταματά στο πρόβλημα. Αντιθέτως, στο δεύτερο μισό του γυρίζει εντελώς το νόημα: απέναντι σε αυτό που κερδίζουμε, στέκεται ένα δώρο που δεν κερδίζεται. Έτσι, η ενοχή σου δεν είναι ο τελικός λόγος. Είναι περισσότερο η πόρτα που σε φέρνει μπροστά σε μια προσφορά. Και σε αυτή την προσφορά πάμε τώρα.
Η καλή είδηση: η αμαρτία που μας χωρίζει από τον Θεό δεν έχει την τελευταία λέξη
Εδώ η ιστορία αλλάζει εντελώς, και αξίζει να το ακούσεις αργά. Καταρχήν, σε όλες τις θρησκείες ο άνθρωπος προσπαθεί να ανέβει προς τον Θεό. Αντιθέτως, στη Βίβλο γίνεται το αντίστροφο: ο Θεός κατεβαίνει προς εμάς. Δηλαδή δεν περίμενε να καθαριστούμε πρώτα, αλλά ήρθε ακριβώς ενώ ήμασταν ακόμα μακριά. (Ρωμαίους 5:8)
Σκέψου πόσο σπάνιο είναι αυτό. Συνήθως κερδίζουμε την αγάπη όταν την αξίζουμε. Εδώ όμως η αγάπη ήρθε τη στιγμή που αξίζαμε το λιγότερο. Αυτό ακριβώς κάνει ο Χριστός στον σταυρό: παίρνει πάνω Του τις συνέπειες που μας χώριζαν από τον Θεό, ώστε το χάσμα να κλείσει από τη δική Του πλευρά. Συνεπώς, η γέφυρα δεν χτίστηκε από εμάς προς Εκείνον, αλλά από Εκείνον προς εμάς.
Γι' αυτό η συμφιλίωση με τον Θεό δεν είναι κάτι που πετυχαίνεις, αλλά κάτι που δέχεσαι. Πράγματι, η Βίβλος το λέει με μια εικόνα ειρήνης μετά από πόλεμο: ο Θεός δεν κρατάει λογαριασμό για τα λάθη που μας χώριζαν, αλλά απλώνει το χέρι πρώτος. (Β' Κορινθίους 5:19) Έτσι, το βήμα που σου μένει δεν είναι να γίνεις άξιος, αλλά να δεχτείς ένα χέρι που είναι ήδη απλωμένο.
Πώς κλείνει το χάσμα για σένα προσωπικά
Όλα όσα είπαμε γίνονται προσωπικά με έναν απλό και ειλικρινή τρόπο. Καταρχήν, δεν χρειάζεται να ξέρεις θεολογία, ούτε να αλλάξεις πρώτα τη ζωή σου. Αντιθέτως, το πρώτο βήμα είναι απλώς να σταματήσεις να κρύβεσαι, όπως ακριβώς οι πρώτοι άνθρωποι στον κήπο, και να πεις την αλήθεια στον Θεό για τον εαυτό σου. (Α' Ιωάννου 1:9)
Πρόσεξε πόσο ανάλαφρη είναι αυτή η υπόσχεση. Δηλαδή δεν λέει «αν γίνεις τέλειος», αλλά «αν ομολογήσεις», δηλαδή αν απλώς συμφωνήσεις με την αλήθεια. Έτσι η απάντηση του Θεού δεν είναι κατηγορία, αλλά καθάρισμα. Όπως ένας πατέρας που τρέχει να αγκαλιάσει το παιδί που γυρίζει, έτσι δέχεται και εκείνον που κάνει αυτό το μικρό, ειλικρινές βήμα.
Στην καρδιά όλων αυτών στέκεται ίσως το πιο γνωστό εδάφιο της Βίβλου, που συνοψίζει τα πάντα: ότι ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο, που έδωσε τον Υιό Του, για να μη χαθεί κανείς που Τον εμπιστεύεται. (Ιωάννης 3:16) Πράγματι, αυτό το «κανείς» περιλαμβάνει κι εσένα, ακριβώς όπως είσαι σήμερα. Έτσι, ό,τι σε χώριζε από τον Θεό μπορεί σήμερα να τελειώσει. Αν θέλεις λοιπόν να κάνεις αυτό το βήμα με οδηγό, μπορείς να ξεκινήσεις με μια απλή σειρά μαθημάτων στο Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος, που εξηγεί τα πρώτα βήματα της πίστης με ζεστό και απλό τρόπο.
Βασικά σημεία
- 01Η απόσταση που ίσως νιώθεις είναι αληθινή: είναι το χάσμα που δημιουργεί η αμαρτία που μας χωρίζει από τον Θεό, και ξεκινά από εμάς, όχι από Εκείνον.
- 02Αμαρτία δεν είναι κυρίως «τα μεγάλα κακά», αλλά το να ζούμε γυρισμένοι μακριά από τον Θεό· γι' αυτό αγγίζει τον καθένα, χωρίς εξαίρεση.
- 03Η ενοχή που δεν φεύγει δεν είναι ελάττωμα, αλλά μια προειδοποίηση που σε φέρνει μπροστά σε μια λύση.
- 04Ο Θεός έκανε ο Ίδιος το πρώτο βήμα: η συμφιλίωση με τον Θεό δεν είναι κάτι που κερδίζεις, αλλά ένα δώρο που δέχεσαι.
- 05Το βήμα που σου μένει είναι απλό: να σταματήσεις να κρύβεσαι και να εμπιστευτείς ένα χέρι που είναι ήδη απλωμένο προς εσένα.