«Μόλις βρέθηκαν τα λόγια σου, τα έφαγα, και ο λόγος σου έγινε μέσα μου χαρά και αγαλλίαση της καρδιάς μου· γιατί το όνομά σου ονομάστηκε πάνω μου, Κύριε, Θεέ των δυνάμεων.»
Ιερεμίας 15:16
Φαντάσου έναν άνθρωπο που, μέχρι το τέλος της ζωής του, διάβασε τη Βίβλο 200 φορές από την αρχή ως το τέλος. Όχι βιαστικά, ούτε για να εντυπωσιάσει κανέναν. Τις περισσότερες από αυτές τις αναγνώσεις τις έκανε γονατιστός, με ανοιχτή την καρδιά μπροστά στον Θεό. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Γκέοργκ Μύλλερ, ο «πατέρας των ορφανών» του Μπρίστολ.
Ωστόσο, αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι ο αριθμός. Είναι η αγάπη που κρύβεται πίσω του. Ο Μύλλερ δεν θεωρούσε τη μελέτη της Γραφής υποχρέωση που έπρεπε να ξεμπερδέψει. Την έβλεπε ως το πιο νόστιμο γεύμα της ημέρας. Γι' αυτόν, ο λόγος του Θεού ήταν κυριολεκτικά τροφή, και χωρίς αυτήν ένιωθε ότι η ψυχή του πεινούσε.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πώς ένας πρώην ψεύτης και κλέφτης έφτασε να αγαπήσει τόσο πολύ τη Γραφή, τι σήμαινε στην πράξη το να τη διαβάζει γονατιστός, και κυρίως πώς αυτή η ίδια τροφή είναι διαθέσιμη και για σένα σήμερα, ακριβώς όπως ήταν για εκείνον.
Ποιος ήταν ο άνθρωπος που διάβασε τη Βίβλο 200 φορές
Ο Μύλλερ δεν γεννήθηκε άγιος. Στα νιάτα του ήταν ένας Πρώσος γλεντζές: έκλεβε, έλεγε ψέματα ακόμη και στον πατέρα του, και κάποτε βρέθηκε στη φυλακή. Η Γραφή δεν έπαιζε κανέναν ρόλο στη ζωή του. Αρχικά, η ίδια η ιδέα να γονατίσει κάποιος για προσευχή του φαινόταν παράξενη· όπως ο ίδιος ομολόγησε, μέχρι τα είκοσι ένα του χρόνια δεν είχε δει ποτέ άνθρωπο να προσεύχεται γονατιστός.
Ωστόσο, μια βραδιά, σε μια ταπεινή συγκέντρωση πιστών, κάτι άλλαξε. Πράγματι, είδε για πρώτη φορά ανθρώπους να γονατίζουν και να μιλούν στον Θεό σαν σε φίλο. Έτσι, από εκείνη τη στιγμή, η καρδιά του στράφηκε προς τον Χριστό, και μαζί της στράφηκε και προς το βιβλίο που μέχρι τότε αγνοούσε. Δηλαδή, εκεί ξεκίνησε μια σχέση ζωής με τη Γραφή.
Πράγματι, ο άνθρωπος που διάβασε τη Βίβλο 200 φορές δεν ξεκίνησε από κάποιο πνευματικό προβάδισμα. Αντίθετα, ξεκίνησε από το μηδέν, ακόμη και από κάτω από το μηδέν. Δηλαδή, η αγάπη για τον λόγο δεν είναι χάρισμα λίγων εκλεκτών· είναι καρπός που μπορεί να μεγαλώσει σε κάθε καρδιά που στρέφεται γνήσια στον Θεό. Ωστόσο, εκείνος που αργότερα θα διάβαζε τη Βίβλο 200 φορές, στην αρχή την κρατούσε σαν ξένο βιβλίο στα χέρια του. (Ιερεμίας 15:16)
Ο λόγος ως τροφή: γιατί η Γραφή θρέφει την ψυχή
Όταν ο Μύλλερ μιλούσε για τη Γραφή, χρησιμοποιούσε μια λέξη που λέει τα πάντα: τροφή. Πράγματι, έγραψε ότι κάθε πρωί ξεκινούσε ψάχνοντας σε κάθε εδάφιο μια ευλογία, «όχι για να κηρύξω, αλλά για να πάρω τροφή για την ίδια μου την ψυχή». Δηλαδή, δεν διάβαζε για να βρει υλικό για άλλους· διάβαζε για να ζήσει ο ίδιος. (Ψαλμοί 119:103)
Αυτή η εικόνα δεν είναι δική του εφεύρεση. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, όταν πειράστηκε στην έρημο, απάντησε ακριβώς με αυτό το μέτρο. Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού. Επομένως, όπως το σώμα μαραίνεται χωρίς φαγητό, έτσι και η ψυχή αδυνατίζει χωρίς τον λόγο. (Ματθαίος 4:4)
Επιπλέον, ο απόστολος Πέτρος μάς δίνει την ίδια εικόνα από άλλη γωνία. Όπως το νεογέννητο λαχταράει το γάλα, έτσι κι εμείς οφείλουμε να ποθούμε τον αγνό λόγο για να μεγαλώσουμε. Δηλαδή, η Γραφή δεν είναι πολυτέλεια για προχωρημένους· είναι το βασικό συστατικό της πνευματικής ανάπτυξης από την πρώτη μέρα. (Α' Πέτρου 2:2)
Συνεπώς, όταν ο Μύλλερ άνοιγε τη Βίβλο, δεν εκτελούσε ένα θρησκευτικό καθήκον. Καθόταν στο τραπέζι του Θεού. Και ακριβώς επειδή την έβλεπε ως τροφή, ποτέ δεν τη βαρέθηκε, όσες φορές κι αν την ξαναδιάβαζε.
Γονατιστός μπροστά στις σελίδες: μελέτη με προσευχή
Το μυστικό του Μύλλερ δεν ήταν απλώς πόσο διάβαζε, αλλά πώς διάβαζε. Πράγματι, είχε μάθει τη συνήθεια να διαβάζει τη Γραφή γονατιστός, αφήνοντας κάθε εδάφιο να μετατρέπεται σε προσευχή. Έτσι, η ανάγνωση και η συνομιλία με τον Θεό γίνονταν ένα. Δηλαδή, δεν χώριζε τη μελέτη από την προσευχή· τις έπλεκε μαζί.
Αρχικά, νεότερος, ξυπνούσε και άρχιζε αμέσως να προσεύχεται. Όμως ανακάλυψε κάτι που άλλαξε όλη του την πορεία: το σημαντικότερο ήταν να συγκεντρωθεί πρώτα στον λόγο και να συλλογιστεί πάνω σ' αυτόν, ώστε η καρδιά του να παρηγορηθεί και να διδαχθεί. Μετά, σχεδόν αβίαστα, ο στοχασμός τον οδηγούσε στην εξομολόγηση, στην ευχαριστία και στη δέηση. Ο λόγος άναβε την προσευχή, αντί η προσευχή να παλεύει στο κενό.
Αυτό ακριβώς περιγράφει ο πρώτος Ψαλμός για τον ευλογημένο άνθρωπο: μελετά τον νόμο του Κυρίου μέρα και νύχτα. Η λέξη «μελετά» εδώ δεν σημαίνει ψυχρή ανάλυση, αλλά ένα ζεστό «μηρύκασμα» της αλήθειας, όπως μασάς αργά μια καλή μπουκιά για να την απολαύσεις. Ο Μύλλερ έκανε ακριβώς αυτό, γονατιστός. (Ψαλμοί 1:2)
Πραγματικά, υπάρχει κάτι βαθιά τρυφερό σε αυτή την εικόνα. Ένας ώριμος άντρας, υπεύθυνος για χιλιάδες ορφανά, ξεκινούσε κάθε μέρα γονατιστός σαν παιδί μπροστά στον Πατέρα του. Η μελέτη με προσευχή τον κρατούσε ταπεινό και τον γέμιζε δύναμη ταυτόχρονα.
Γιατί διάβασε τη Βίβλο 200 φορές χωρίς να βαρεθεί
Ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Μύλλερ ήταν ο 63ος Ψαλμός. Κάποτε, σε περίοδο αρρώστιας, πέρασε δύο ολόκληρες ώρες γονατιστός διαβάζοντας και προσευχόμενος πάνω σ' αυτόν τον Ψαλμό. Δεν είναι τυχαίο. Ο Ψαλμός αυτός μιλάει για μια ψυχή που διψάει για τον Θεό όπως η στεγνή γη διψάει για νερό. (Ψαλμοί 63:1)
Όταν ο λόγος γίνεται τροφή, γεννιέται μια καινούρια όρεξη. Δηλαδή, δεν πεινάς πια μόνο για τα δικά σου σχέδια· πεινάς για τον ίδιο τον Θεό. Έτσι, αυτό που για πολλούς μοιάζει αγγαρεία, για τον Μύλλερ ήταν ανακούφιση. Επομένως, όπως ο διψασμένος δεν χρειάζεται να πειστεί να πιει νερό, έτσι κι εκείνος δεν χρειαζόταν πειθαναγκασμό για να ανοίξει τη Γραφή.
Ωστόσο, αυτή η δίψα δεν ήταν πάντα έντονη. Υπήρχαν στεγνές μέρες, όπως υπάρχουν για όλους μας. Η διαφορά είναι ότι ο Μύλλερ δεν περίμενε να νιώσει διάθεση για να αρχίσει. Άνοιγε τη Βίβλο και άφηνε τον ίδιο τον λόγο να ξυπνήσει τη δίψα. Συχνά, η όρεξη ερχόταν μέσα από την πράξη, όχι πριν από αυτήν.
Γι' αυτό και η αγάπη για τον λόγο δεν είναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις. Αντίθετα, είναι κάτι που καλλιεργείται. Όσο περισσότερο τρως, τόσο περισσότερο πεινάς για την καθαρή τροφή του Θεού· και η ίδια η Γραφή φροντίζει να μην αφήνει την ψυχή σου να μείνει νηστική. Έτσι εξηγείται γιατί διάβασε τη Βίβλο 200 φορές χωρίς ποτέ να κουραστεί: κάθε φορά που άνοιγε τη Βίβλο, έβρισκε καινούρια τροφή, και κάθε φορά πεινούσε για περισσότερη.
Πώς να καλλιεργήσεις κι εσύ αγάπη για τον λόγο
Ίσως σκέφτεσαι ότι όλα αυτά ταιριάζουν σε έναν γίγαντα της πίστης, όχι σ' εσένα. Όμως θυμήσου: ο Μύλλερ ξεκίνησε ως κλέφτης και ψεύτης. Δεν χρειάζεσαι ειδικό ταλέντο για να αγαπήσεις τη Γραφή· χρειάζεσαι μόνο να ξεκινήσεις, ταπεινά και σταθερά, εκεί που βρίσκεσαι σήμερα.
Πρώτον, μην κυνηγάς τον αριθμό. Ο Μύλλερ δεν ξύπνησε μια μέρα αποφασισμένος να διαβάσει τη Βίβλο 200 φορές· απλώς αγάπησε μία ανάγνωση τη φορά, για δεκαετίες. Επομένως, ξεκίνα με λίγους στίχους την ημέρα, αλλά κάν' το καθημερινά. Πραγματικά, η σταθερότητα νικάει πάντα την ένταση· οι 200 φορές ήρθαν μόνες τους, σαν φυσικός καρπός μιας καθημερινής αγάπης.
Δεύτερον, διάβαζε προσευχόμενος. Πριν ανοίξεις τη Γραφή, ζήτα από τον Θεό με δυο λόγια να σου μιλήσει. Έπειτα, σταμάτα σε ένα εδάφιο και μετάτρεψέ το σε προσευχή: ευχαρίστησε, εξομολογήσου, ζήτα. Έτσι, όπως και ο Μύλλερ, θα δεις τον λόγο να ανάβει τη συνομιλία σου με τον Θεό. Αυτή η μελέτη με προσευχή κάνει όλη τη διαφορά.
Τρίτον, ζήτα τη βοήθεια άλλων. Δηλαδή, δεν μεγαλώνουμε μόνοι. Αν θέλεις να εμβαθύνεις, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος (ebslogos.gr) προσφέρει καθοδήγηση για να μάθεις να μελετάς τη Γραφή με τάξη και χαρά. Συμπερασματικά, η αγάπη για τον λόγο δεν ξεκινάει από μεγάλους αριθμούς, αλλά από μια απλή, καθημερινή κίνηση: άνοιξε το βιβλίο, γονάτισε, και άφησε τον Θεό να σε θρέψει. (Ψαλμοί 119:97)
Βασικά σημεία
- 01Ο Γκέοργκ Μύλλερ διάβασε τη Βίβλο 200 φορές, τις περισσότερες γονατιστός, όχι από καθήκον αλλά από αγάπη.
- 02Η Γραφή δεν είναι αγγαρεία· είναι τροφή της ψυχής, όπως το ψωμί για το σώμα και το γάλα για το βρέφος.
- 03Η μελέτη με προσευχή μετατρέπει κάθε εδάφιο σε συνομιλία με τον Θεό και ανάβει αβίαστα την προσευχή.
- 04Η αγάπη για τον λόγο καλλιεργείται με σταθερότητα: λίγο κάθε μέρα νικάει τις σπάνιες μεγάλες προσπάθειες.
- 05Δεν χρειάζεσαι πνευματικό προβάδισμα· ο Μύλλερ ξεκίνησε ως κλέφτης και ψεύτης και έγινε άνθρωπος του λόγου.