Δεν μπορώ να πιστέψω αντί για το παιδί μου: όπου σταματάς εσύ, αρχίζει ο Θεός

I.Γιατί λες «δεν μπορώ να πιστέψω αντί για το παιδί μου» - και έχεις δίκιο

Ας ξεκινήσουμε από τον πόνο σου, γιατί είναι αληθινός. Αγαπάς το παιδί σου τόσο πολύ που το θες σωσμένο όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Επομένως κάθεσαι το βράδυ και αναρωτιέσαι: «Έκανα αρκετά; Του εξήγησα σωστά; Κι αν φύγει από τον Θεό, θα φταίω εγώ;» Αυτό το άγχος είναι σημάδι αγάπης, όχι αποτυχίας.

Όμως εδώ κρύβεται μια παγίδα. Συγκεκριμένα, όταν νιώθεις ότι η σωτηρία του παιδιού κρέμεται μόνο από τα δικά σου χέρια, αρχίζεις να σπρώχνεις. Πιέζεις για μια απόφαση, ψάχνεις την κατάλληλη ατάκα, μετράς αν είπε τη σωστή προσευχή. Δηλαδή, χωρίς να το θες, μετατρέπεις την πίστη σε δικό σου επίτευγμα.

Η αλήθεια όμως είναι απελευθερωτική: δεν μπορείς να πιστέψεις αντί για το παιδί σου, και αυτό δεν είναι αδυναμία σου. Είναι ο τρόπος που έστησε τα πράγματα ο ίδιος ο Θεός. Πράγματι, υπάρχει ένα όριο όπου σταματάς εσύ και αρχίζει Εκείνος, και το να το σέβεσαι αυτό το όριο είναι σοφία, όχι παραίτηση.

II.Η πίεση και η χειραγώγηση δεν γεννούν αληθινή πίστη στο παιδί

Ας μιλήσουμε ειλικρινά για τα τεχνητά μέσα. Πολλές φορές, από αγωνία, καταφεύγουμε σε εργαλεία που μοιάζουν πνευματικά αλλά δεν είναι: η ομαδική πίεση σε μια κατασκήνωση, η συναισθηματική φόρτιση, το «σήκωσε το χεράκι σου», η αμοιβή για να πει μια προσευχή. Ωστόσο όλα αυτά παράγουν μια αντίδραση, όχι αναγέννηση.

Σκέψου το πρακτικά. Μπορείς να πιέσεις ένα παιδί τόσο, ώστε να πει τα λόγια που θες να ακούσεις. Μπορείς να το χειραγωγήσεις να δηλώσει κάτι για να σε ευχαριστήσει ή για να μη σε απογοητεύσει. Όμως αυτό που θα πάρεις είναι μια ψεύτικη ομολογία, όχι μια αλλαγμένη καρδιά. Δηλαδή φτιάχνεις έναν μικρό υποκριτή, όχι έναν μαθητή του Χριστού.

Γι' αυτό η πίεση και η χειραγώγηση στο θέμα της πίστης του παιδιού είναι επικίνδυνες. Συγκεκριμένα, γεμίζουν την εκκλησία με νέους που νομίζουν ότι πιστεύουν, επειδή «έκαναν κάτι» μικροί, ενώ η καρδιά τους έμεινε μακριά από τον Χριστό. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να πιέσεις ένα παιδί να πιστέψει αληθινά. Άφησε λοιπόν στην άκρη τα τεχνητά κίνητρα, γιατί δεν χτίζουν τίποτα που αντέχει.

III.Ο Θεός μεταστρέφει την καρδιά: τι λέει η Αγία Γραφή

Εδώ η Αγία Γραφή ξεκαθαρίζει ποιος κάνει τι. Πρώτον, κανείς δεν έρχεται στον Χριστό από μόνος του ούτε επειδή τον έσπρωξε κάποιος άλλος. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε ότι κανείς δεν μπορεί να έρθει σ' Εκείνον, αν δεν τον ελκύσει πρώτα ο Πατέρας (Ιωάννης 6:44). Με άλλα λόγια, η πρώτη κίνηση δεν είναι δική σου ούτε του παιδιού· είναι του Θεού.

Πώς γίνεται αυτό το έλκυσμα; Μέσα από τη διδαχή. Ο Ιησούς συνεχίζει λέγοντας ότι όλοι θα είναι διδακτοί του Θεού, και όποιος ακούσει και μάθει από τον Πατέρα έρχεται σ' Εκείνον (Ιωάννης 6:45). Επομένως η δική σου διδασκαλία δεν είναι μάταιη - είναι ακριβώς το μέσο που χρησιμοποιεί ο Θεός. Όμως το αποτέλεσμα, το να ανοίξει η καρδιά, μένει στα δικά Του χέρια.

Το ίδιο ισχύει και για τη βεβαιότητα της σωτηρίας. Εσύ μπορείς να πεις στο παιδί «είσαι σωσμένο», αλλά δεν μπορείς να φυτέψεις μέσα του την αληθινή πληροφορία. Η Γραφή λέει ότι όσοι είναι παιδιά του Θεού δεν έλαβαν πνεύμα δουλείας και φόβου, αλλά πνεύμα υιοθεσίας (Ρωμαίους 8:15). Και είναι το ίδιο το Πνεύμα του Θεού που μαρτυρεί μέσα τους ότι είναι παιδιά Του (Ρωμαίους 8:16).

Βλέπεις λοιπόν το μοτίβο. Πράγματι, ο Θεός μεταστρέφει την καρδιά, ο Θεός ελκύει το παιδί να πιστέψει, ο Θεός δίνει τη βεβαιότητα. Αυτό είναι έδαφος που ανήκει μόνο σ' Εκείνον. Συνεπώς το σοφότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην πατήσεις σε αυτό το έδαφος με τα τεχνητά σου μέσα, αλλά να αφήσεις τον Θεό να δουλέψει εκεί που εσύ δεν φτάνεις.

IV.Όπου σταματάς εσύ: η πιστή διδασκαλία που σου ανήκει

Μην παρεξηγήσεις όμως αυτή την αλήθεια. Το ότι ο Θεός κάνει το έργο της σωτηρίας δεν σημαίνει ότι εσύ κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια. Αντίθετα, σου έχει δοθεί μια συγκεκριμένη και ιερή ευθύνη: να διδάσκεις πιστά. Συγκεκριμένα, ο Θεός λέει στους γονείς να βάλουν τα λόγια Του πρώτα στη δική τους καρδιά (Δευτερονόμιο 6:6) και έπειτα να τα μεταδίδουν στα παιδιά συνέχεια, μέσα στην καθημερινότητα (Δευτερονόμιο 6:7).

Πρόσεξε πόσο ξεκούραστο είναι αυτό. Δεν σου ζητείται να βρεις την τέλεια ατάκα ούτε να εξασφαλίσεις το αποτέλεσμα. Σου ζητείται να είσαι σταθερός: να μιλάς για τον Θεό όταν κάθεστε στο σπίτι και όταν περπατάτε στον δρόμο, όταν ξαπλώνετε και όταν ξυπνάτε. Δηλαδή η αποστολή σου δεν είναι η μεταστροφή· είναι η πιστότητα.

Επομένως, εκεί όπου σταματά η δική σου δύναμη, αρχίζει η δική σου πιστότητα. Σπέρνεις τον σπόρο ξανά και ξανά, με υπομονή, χωρίς να μετράς νευρικά τους καρπούς. Και αφήνεις στον Θεό να φέρει τη σοδειά στον δικό Του καιρό, χωρίς να αποκάμνεις (Γαλάτες 6:9).

V.Δεν μπορώ να πιστέψω αντί για το παιδί μου - μένει η προσευχή

Φτάνουμε τώρα στο πιο δυνατό όπλο που σου μένει, και δεν είναι η πίεση. Είναι η προσευχή. Πράγματι, αφού η μεταστροφή της καρδιάς είναι έργο του Θεού, τότε ο πιο λογικός και πιο πνευματικός δρόμος είναι να βάλεις το παιδί σου ξανά και ξανά μπροστά Του. Η προσευχή για τη σωτηρία του παιδιού δεν είναι το τελευταίο καταφύγιο· είναι η κύρια δουλειά σου.

Σκέψου τι αλλάζει αυτό στην καθημερινότητά σου. Αντί να γυρίζεις στο κρεβάτι σου με αγωνία «τι άλλο να κάνω εγώ ώστε να πιστέψει», γυρίζεις στον Θεό και λες: «Κύριε, εγώ έκανα ό,τι μου ανήκει. Δεν μπορώ να πιστέψω εγώ αντί γι' αυτό. Τώρα άγγιξε Εσύ την καρδιά του παιδιού μου.» Δηλαδή η προσευχή μεταφέρει το βάρος από τους δικούς σου ώμους στους δικούς Του.

Ας γίνουμε λοιπόν συγκεκριμένοι με μερικά βήματα. Πρώτον, άφησε οριστικά τα τεχνητά κίνητρα, την ομαδική πίεση και τις αμοιβές για μια βιαστική «απόφαση». Δεύτερον, μείνε σταθερός στην απλή, καθημερινή διδασκαλία της αλήθειας μέσα στο σπίτι. Τρίτον, μετάτρεψε την αγωνία σου σε καθημερινή προσευχή με το όνομα του παιδιού σου.

Αν θες να βαθύνεις στη μελέτη του λόγου του Θεού, ώστε να διδάσκεις τα παιδιά σου με σιγουριά και ακρίβεια, το Ελληνικό Βιβλικό Σχολείο Λόγος προσφέρει δωρεάν μαθήματα που στηρίζουν ακριβώς αυτό το έργο. Ωστόσο θυμήσου πάντα: εσύ φυτεύεις και ποτίζεις πιστά, μα την αύξηση τη δίνει ο Θεός. Εκεί όπου σταματάς εσύ, αρχίζει Εκείνος.