«Να φεύγετε μακριά από την πορνεία. Κάθε άλλο αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα του, εκείνος όμως που πορνεύει αμαρτάνει μέσα στο ίδιο του το σώμα.»
Α' Κορινθίους 6:18
Η αναμονή στον έρωτα μοιάζει συχνά με βασανιστήριο. Βλέπεις τους άλλους γύρω σου να ζευγαρώνουν, νιώθεις τον χρόνο να τρέχει, και μέσα σου μια φωνή ψιθυρίζει: «Αν δεν κάνεις εσύ κάτι τώρα, θα μείνεις πίσω.» Ίσως έχεις ήδη πιάσει τον εαυτό σου να στέλνει το μήνυμα που δεν έπρεπε, να ξεκινάει τη σχέση που μύριζε λάθος από την αρχή, να πιέζει μια πόρτα που απλώς δεν άνοιγε.
Θέλω να σου πω κάτι παρήγορο: δεν είσαι ο πρώτος που παλεύει μ' αυτό, και δεν είσαι αδύναμος επειδή το νιώθεις. Δύο από τους πιο δυνατούς άντρες της εκκλησιαστικής ιστορίας, ο Χάντσον Τέιλορ και ο Γκέοργκ Μύλερ, έσπρωξαν κι εκείνοι βιαστικά πόρτες που ο Θεός κρατούσε κλειστές. Η μοναξιά τους έσπρωξε σε μπερδεμένες κινήσεις, ακριβώς όπως σπρώχνει κι εμάς.
Όμως οι ιστορίες τους δεν τελειώνουν στην ανυπομονησία. Τελειώνουν στο δώρο. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί η ανυπομονησία σαμποτάρει τον έρωτα, τι σημαίνει πραγματικά να εμπιστεύεσαι τον Θεό για τον σύντροφό σου, και πώς η αναμονή φέρνει τελικά αυτό που η βιασύνη ποτέ δεν θα μπορούσε να αρπάξει.
Γιατί η ανυπομονησία σαμποτάρει τον έρωτα
Ας ξεκινήσουμε με μια αλήθεια που λίγοι λένε φωναχτά. Η μεγαλύτερη απειλή για τον έρωτά σου δεν είναι η μοναξιά. Αντίθετα, είναι ο τρόπος που αντιδράς στη μοναξιά. Δηλαδή, όταν ο πόνος του «μόνος» γίνεται αβάσταχτος, αρχίζεις να προσφέρεις θυσίες. Και αυτές οι θυσίες, αν γίνονταν δεκτές, θα έσβηναν τα όνειρα και την κλήση σου.
Αυτό ακριβώς έζησε ο νεαρός Χάντσον Τέιλορ. Μόλις εικοσιενός ετών, μόνος σε ένα πλοίο προς την Κίνα, ένιωθε «χαμένος, δυστυχισμένος, άρρωστος από νοσταλγία». Η καρδιά του φώναζε για αγάπη. Έτσι έγραψε προτάσεις γάμου σε κοπέλες που δεν ταίριαζαν στην αποστολή του, παρακάλεσε, περίμενε γράμματα που δεν έρχονταν, και κρεμάστηκε από ελπίδες που τον τραβούσαν μακριά από εκεί που ο Θεός τον είχε στείλει.
Η ίδια του η φύση, γράφει η βιογράφος του, ζητούσε απελπισμένα να μπει σε τάξη. Η φυσική ανυπομονησία τον οδήγησε σε όλες αυτές τις μπερδεμένες προσπάθειες να βρει μια συντροφικότητα που, στην πραγματικότητα, μπορούσε να είναι μόνο δώρο. Δες πόσο καθαρά το λέει ο λόγος του Θεού για την αγνότητα και την αυτοκυριαρχία στις στιγμές που η επιθυμία βράζει:
Παρατήρησε ότι (Α' Κορινθίους 6:18) δεν λέει «αντιμετώπισε», λέει «φεύγε». Όταν η πίεση είναι μεγάλη, η σοφία δεν είναι να δοκιμάσεις πόσο μπορείς να αντέξεις. Είναι να απομακρυνθείς εγκαίρως από την κατάσταση που σε σπρώχνει σε λάθος κινήσεις. Επιπλέον, αυτή η ευθύνη δεν είναι ηθικολογία. Είναι προστασία, γιατί ξέρει πόσο βαθιά μπορεί να πληγωθεί η καρδιά σου.
Αναμονή στον έρωτα σημαίνει εμπιστοσύνη, όχι παθητικότητα
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια παρεξήγηση. Πολλοί νομίζουν ότι το να περιμένεις σημαίνει να κάθεσαι άπραγος. Όμως δεν είναι αυτό. Η αναμονή στον έρωτα είναι ενεργητική εμπιστοσύνη. Δηλαδή συνεχίζεις να ζεις, να εργάζεσαι, να αγαπάς τον Θεό. Παράλληλα, αρνείσαι να αρπάξεις με τη βία αυτό που Εκείνος υποσχέθηκε να σου δώσει στην ώρα Του.
Ο Δαβίδ το έθεσε όμορφα όταν έγραψε (Ψαλμοί 37:7). Πρόσεξε δύο ρήματα: «αναπαύσου» και «πρόσμενε». Δηλαδή, δεν είναι παραίτηση, αλλά ανάπαυση μέσα στην εμπιστοσύνη. Συχνά αγανακτείς που οι άλλοι «προχωρούν» στον έρωτα ενώ εσύ μένεις. Ωστόσο αυτή η σύγκριση δηλητηριάζει την ψυχή σου περισσότερο από την ίδια τη μοναξιά.
Ωστόσο η αναμονή έχει και μια κρυφή υπόσχεση. Όταν βρίσκεις τη χαρά σου πρώτα στον Θεό, κάτι αλλάζει μέσα σου: σταματάς να κυνηγάς απελπισμένα κάθε πιθανό σύντροφο. Όπως λέει (Ψαλμοί 37:4), η καρδιά που είναι γεμάτη με τον Κύριο δεν εκβιάζεται από τον φόβο της μοναξιάς.
Επιπλέον, υπάρχει μια βαθύτερη ανταμοιβή. Ο προφήτης υποσχέθηκε ότι (Ησαΐας 40:31) όσοι περιμένουν τον Κύριο ανανεώνονται. Συνεπώς η υπομονή στις σχέσεις δεν σε αδειάζει, αλλά σε δυναμώνει. Εξάλλου, η αναμονή και η αγνότητα συνδέονται με ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για τον έρωτα και τον γάμο. Για περισσότερα, η δωρεάν βιβλιοθήκη μελετών του Ελληνικού Βιβλικού Σχολείου Λόγος προσφέρει βαθύ υλικό.
Μοναξιά και πίστη: η ιστορία του Γκέοργκ Μύλερ
Αν ο Τέιλορ μάς δείχνει τον πειρασμό, ο Γκέοργκ Μύλερ μάς δείχνει τον δρόμο. Πράγματι, ο άνθρωπος που έθρεψε χιλιάδες ορφανά με την προσευχή πλησίασε και τον έρωτα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: γονατιστός.
Αρχικά είχε αποφασίσει να μείνει άγαμος, για να είναι ελεύθερος στη διακονία. Έπειτα κατάλαβε ότι ήταν καλύτερο για έναν νεαρό πάστορα να παντρευτεί. Ωστόσο δεν όρμησε. Αντίθετα, πάλεψε στην προσευχή. Όταν προσευχόταν, του «ήρθε στον νου» η δεσποινίς Γκρόουβς. Όμως δεν εμπιστεύτηκε ένα ξαφνικό συναίσθημα. Δηλαδή, δοκίμασε αν αυτό συμφωνούσε με τη συνείδηση και τον λόγο του Θεού. Έτσι ζητούσε (Παροιμίες 3:5), οδηγία πριν από κάθε βήμα.
Πρόσεξε τη λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα: ο Μύλερ ήθελε ο Θεός να κάνει την επιλογή, όχι η μοναξιά του. Γι' αυτό περίμενε μέχρι να είναι βέβαιος ότι ο ίδιος είχε ήδη ξυπνήσει στοργή στην καρδιά εκείνης. Δεν παιχνίδιζε με συναισθήματα, δεν έσπερνε ελπίδες για να τις προδώσει.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Σαράντα χρόνια γάμου τόσο ευτυχισμένου, ώστε έλεγε στη γυναίκα του: «Αγαπημένη μου, πιστεύεις ότι υπάρχει ζευγάρι πιο ευτυχισμένο από εμάς;» Έτσι η μοναξιά που κάποτε τον πίεζε δεν έγινε αφορμή για βιαστικές αποφάσεις. Αντίθετα, έγινε αφορμή για βαθύτερη πίστη. Πράγματι, η πίστη του ανταμείφθηκε με ένα δώρο που η αγωνία ποτέ δεν θα είχε διαλέξει σωστά.
Όταν ο Θεός δίνει σύζυγο, το δίνει ως δώρο
Εδώ είναι η καρδιά όλης της υπόθεσης, και ίσως η πιο απελευθερωτική αλήθεια που θα ακούσεις σήμερα: ο σύντροφος δεν είναι δικαίωμα που σου χρωστάει η ζωή. Είναι δώρο. Και τα δώρα δεν τα αρπάζεις, τα λαμβάνεις.
Όταν ο Μύλερ έχασε τη σύζυγό του μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια, στάθηκε μπροστά σε χιλιάδες πενθούντες και είπε κάτι αξιοθαύμαστο. Ότι ο Θεός ήταν καλός όταν του την έδωσε, καλός όταν του την κράτησε τόσα χρόνια, και καλός ακόμη κι όταν του την πήρε. Έβλεπε ολόκληρη τη σχέση ως χάρη, όχι ως κάτι που του ανήκε. Αυτή ακριβώς είναι η οπτική που περιγράφει (Ιακώβου 1:17): ο Θεός δίνει σύζυγο όπως δίνει κάθε καλό δώρο.
Άλλωστε ο ίδιος ο Δημιουργός είπε από την αρχή (Γένεση 2:18) ότι δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος. Η επιθυμία σου για σύντροφο δεν είναι αμαρτωλή, είναι θεόσδοτη. Συνεπώς το ζήτημα δεν είναι αν θα επιθυμείς, αλλά αν θα εμπιστευτείς Εκείνον που έβαλε αυτή την επιθυμία μέσα σου να την εκπληρώσει στον σωστό χρόνο και με τον σωστό άνθρωπο.
Όταν αλλάζεις από το «μου αξίζει» στο «μου χαρίζεται», παύεις να αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους ως ευκαιρίες και αρχίζεις να τους βλέπεις ως πρόσωπα. Πράγματι, αυτή η μετατόπιση αλλάζει τα πάντα στον τρόπο που αγαπάς.
Πρακτικά βήματα και ελπίδα για την αναμονή στον έρωτα
Ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις τύψεις, επειδή ξέρεις ότι έχεις ήδη σπρώξει πόρτες, έχεις βιαστεί, έχεις ίσως κάνει συμβιβασμούς που πόνεσαν εσένα ή κάποιον άλλο. Άκουσέ με καθαρά: ο Θεός δεν σε καταδικάζει. Η χάρη Του είναι μεγαλύτερη από τις βιασύνες σου, και υπόσχεται να αποκαταστήσει ακόμη κι «τα χρόνια που έφαγε η ακρίδα».
Πρακτικά, λοιπόν, τι κάνεις τώρα; Πρώτον, σταμάτησε τη σύγκριση. Ο χρόνος του διπλανού σου δεν είναι ο δικός σου χρόνος. Δεύτερον, γέμισε αυτή την περίοδο με ζωή, διακονία, φιλίες, ανάπτυξη. Ο Τέιλορ και ο Μύλερ έγιναν αυτοί που έγιναν εν μέρει επειδή δεν σταμάτησαν να ζουν περιμένοντας.
Τρίτον, μετάτρεψε κάθε ανησυχία σε προσευχή. Όπως (Θρήνοι 3:25) διαβεβαιώνει, ο Θεός είναι αγαθός σε όσους Τον προσμένουν. Η αναμονή δεν είναι κενός χρόνος, είναι η αίθουσα όπου ωριμάζει η εμπιστοσύνη σου. Τέταρτον, να θυμάσαι ότι (Ψαλμοί 84:11) ο Κύριος δεν στερεί κανένα καλό από εκείνους που περπατούν ακέραια. Δεν σε κρατάει πίσω για να σε τιμωρήσει, αλλά για να σε προετοιμάσει.
Και τέλος, κράτα μέσα σου αυτή την υπόσχεση: όσα φαίνονται καθυστερήσεις και κλειστές πόρτες, ο Θεός τα συνυφαίνει για το καλό σου. Πραγματικά, (Ρωμαίους 8:28) τα πάντα συνεργούν για το καλό εκείνων που Τον αγαπούν. Η μοναξιά σου σήμερα δεν είναι το τέλος της ιστορίας, είναι το κεφάλαιο όπου ο Θεός γράφει σιωπηλά το δώρο που ετοιμάζει.
Βασικά σημεία
- 01Η ανυπομονησία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του έρωτα: σπρώχνει ακόμη και τους πιο δυνατούς ανθρώπους πίστης σε βιαστικές, μπερδεμένες αποφάσεις.
- 02Η αναμονή στον έρωτα δεν είναι παθητικότητα αλλά ενεργητική εμπιστοσύνη: ζεις πλήρως, ενώ αρνείσαι να αρπάξεις με τη βία αυτό που ο Θεός δίνει ως δώρο.
- 03Όταν ο Θεός δίνει σύζυγο, το δίνει ως δώρο χάρης, όχι ως δικαίωμα. Αυτή η αλλαγή οπτικής σε ελευθερώνει από τον φόβο της μοναξιάς.
- 04Η μοναξιά και η πίστη μπορούν να συνυπάρξουν: η περίοδος της αναμονής είναι η αίθουσα όπου ωριμάζει η εμπιστοσύνη σου στον Θεό.
- 05Αν έχεις ήδη βιαστεί ή πέσει, η χάρη του Θεού αποκαθιστά. Δεν σε καταδικάζει, σε καλεί να εμπιστευτείς ξανά τον χρόνο Του.